dreams more often than she sleeps...

Προχώρησε αργά και ράθυμα μέσα στο δωματιάκι.
Άρχισε να ανοίγει νωχελικά τα φύλλα της ντουλάπας και να πετά τα ρούχα από τις σκουριασμένες κρεμάστρες.
Μέσα στα συρτάρια ανάκατα τσαλακωμένα χαρτάκια με ποιηματάκια ημερολογίου τραγικής ρίμας,κάλτσες,φουλάρια κι ένα δώρο αρκουδάκι.
Πάντα υπάρχει ένα δώρο αρκουδάκι(cliché)με κατηφορική κλίση και λαβυρινθικό κλείσιμο.
Περίεργο δεν είναι;
Άσπρο,κόκκινο,γαλάζιο,καφέ πάντα ανακαλύπτεται-και καλά τυχαία- σε κάποιο σκοτεινό και μαραζωμένο μέρος,γεμάτο σκόνες,με αλλοιωμένα σαρακοφαγωμένα αυτιά να του λείπει ένα κουμπί -μάτι...

Ίσως και να 'δε πολλά, να βαρέθηκε  να περιμένει και να πήγε να γίνει ο διάσημος γιος του Ρουμπή του Κουμπή του Ρουμποκομπολογή που θα κουμπώνει με όλες τις κουμπότρυπες του μάταιου τούτου κόσμου.
Μπορεί και με αυτή την αποχώρηση να θέλησε να εκδικηθεί τον βασικό του κορμό,αφήνοντάς τον ατελή να αποδεικνύει το βαρύτατο έγκλημα σε βαθμό κακουργήματος, της παραμέλησης.

Με ένα μονόφθαλμο αρκουδάκι στα χέρια.
Αν είχε έμπνευση θα του φορούσε διαγωνίως ένα μαύρο μαντήλι και θα το μεταμόρφωνε στον τρομερό Μαυροάρκουδο πειρατή των Χιλίων και Μίας νυχτών.
-Κανείς ουδέποτε τολμάει να πάει  παραπέρα από αυτόν τον μοιραίο αριθμό.-
Απ'έξω ακούει ένα τραγούδι χωρίς πλέον νόημα,αφού "χτες" το αφόρισε ο ίδιος ο δημιουργός του.
Ως σκηνοθέτης στήνει, ξεστήνει στο μυαλό αρκουδάκια σε video clip, μπας κι αναδειχτεί κάποιο υψηλό ποιοτικό νήμα νοήματος.
Αναρχία.Λάθος πρωταγωνιστών.
Θέατρο.
-Ένα ρόλο βρε παιδιά,στον Άνθρωπο,σε μένα...σε κάποιον,για όνομα του Θεού,φωνάζει.

-Μόνο στο κέντρο σαν είσαι, μπορείς να κινηθείς σε όλες τις κατευθύνσεις,ψιθύρισε ένας άκορμος άγγελος φυσώντας μια τσαλαπατημένη τρομπέτα κι ύστερα σωριάστηκε.

Βροχή τα παλαμάκια και μπερδεύτηκαν οι ατάκες,οι σκηνές,οι στιγμές,ο χρόνος.
Περπάτημα έντασης.
Δύο βήματα κι ακινησία.
Τρία βήματα κι άνοιγμα.
Τέσσερα κι αναστροφή με ταυτόχρονο κλείσιμο.
Πρόβα.
Ήταν.
Ξαναγύρισε στο σημείο Χ ,πριν μπει στο δωματιάκι,πριν ανοίξει την ντουλάπα,πριν βρει το μονόφθαλμο αρκουδάκι.Κι όλα έγιναν όπως πριν, αλλά συνάμα είχαν κι όλα αλλάξει.
Άνοιξε (μετά από σκέψεις που μπαινόβγαιναν με ταχύτητα φωτός στα νοητικά κουτάκια του μυαλού)το ντοσιέ των πολλαπλών θεμάτων,έκλεισε τα μάτια,επέλεξε στην τύχη έναν ρόλο και τον φόρεσε.

Κι ύστερα ακολούθησαν όλες αυτές οι χαζές συζητήσεις  "κουβέντα να γίνεται "που ποτέ δε  μένει τίποτα να θυμάται,γιατί πάντα ονειρεύεται πολύ πιο συχνά, απ'ότι κοιμάται...
 
@Φιλιέττα