να ξαναγυρίσω στο δάσος...

11 το βράδυ.Περπατώ για τσιγάρα.
Η σκυλίτσα μου χαίρεται προχωρώντας δίπλα μου.Δαγκώνει το λουρί της,το τραβάει και υποκρίνεται πως οδηγείται μόνη της προς το μεγάλο πάρκο.
Δίπλα μου κι ο γιος μου.
Το λουρί μπερδεύεται ανάμεσα στα πόδια της μα αυτή εξακολουθεί να χοροπηδά ...Πάω να της το ξεμπλέξω μα εκείνος δε με αφήνει, θέλοντας να δει αν μπορεί να τα καταφέρει μόνη της.
Κι έχει δίκιο τελικά...μπόρεσε...

Ψάχνω αμήχανα και κρυφά στο λαιμό και στα πόδια μου...το δικό μου "λουρί".Κάπου,κάποτε μάλλον μπερδεύτηκε και κάπου στην πορεία χάθηκε μαζί με το αφεντικό μου,μα πού και πού με επισκέφτεται το φάντασμά του.Μου 'ρχεται στο νου ο μύθος του Αισώπου που διαβάζω στα παιδιά για τον σκύλο και τον λύκο.

-Προτιμώ την ελευθερία μου και την πείνα μου, από την αλυσίδα σου και την καλοπέρασή σου…

Βαριά η ευθύνη της λευτεριάς,όπως είπε κι ένας μεγάλος μας αφορισμένος συγγραφέας .

Αφορισμένος αυτός αφιονισμένη κι εγώ...στρέφω το μυαλό μου αλλού, σε φιλικό τηλεφώνημα της Έφης.Είναι εκπληκτικό το πώς λειτουργει η φιλία.Η συζήτηση με ευθύτητα κι αμεσότητα κατευθείαν περί ζωής,χωρίς εισαγωγές και τυπικότητες.Και γέλιο...πολύ γέλιο άνευ κατάκρισης κανενός και για τίποτα..
Χαρά!

Και μετά επέρχεται η διαπίστωση γεμάτη με ένα μεγάλο "κρίμα",ως συνοδευτικό παξιμαδάκι στο κονιάκ,καθώς μετρώ τους συμπρωταγωνιστές της ζωής μου,ανθρώπους που συναντώ καθημερινά και δε γνωρίζω,ούτε με γνωρίζουν...
Γελάω καθώς σκέφτομαι πως αν με αντικαταστούσα με 'κείνα τα χαρτονένια ολόσωμα πόστερ των βενζινάδικων, αμφιβάλλω αν θα καταλάβαιναν τη διαφορά.
Τελικά είναι μύθος πως βλέπουμε τρισδιάστατα...δισδιάστατοι είμαστε.
Ύψος,πλάτος that's it.
Οπτική δυσλειτουργία στο βάθος.
Κι όλα τελειώνουν εκεί χωρίς σύνδεση.Χωρίς σχέση...Άσχετα.

-Γεια σου,με λένε Φιλιέττα.Θέλεις να γίνουμε φίλοι;
Πόσο υπέροχα λειτουργούσαμε μικροί
Κι αρχίζαμε να τα λέμε όλα...χωρίς κοσκίνισμα.

Τα φούξια αθλητικά μου βουτιούνται μέσα στο γκαζόν, καθώς επιστρέφω από την αγορά του απαγορευμένου καρπού.Με το ζόρι μού ανταπάντησαν το "καληνύχτα" και το χειρότερο είναι πως το έχω πια συνηθίσει τόσο... που μερικές φορές το κάνω κι εγώ,επειδή νομίζω εκ των προτέρων ότι δε θα λάβω απόκριση.Λάθος.
Βλέπω στο βάθος τη Bonnie και τον Δημήτρη να παίζουν στο μεγάλο πάρκο.Ξεκινάω να πάω κοντά τους,να χωθώ κι εγώ μέσα στα δέντρα ,αλλά κοντοστέκομαι.Είναι μια δική τους στιγμή.Δε θέλω να τη ζήσω,μόνο να την περιγράψω.

Τελικά μάλλον επιζούμε για να περιγράφουμε τη ζωή...κι όχι για να τη ζούμε κρατώντας στα χέρια ως μέτρο μια φθαρμένη και χιλιοδιαβασμένη φωτοτυπία που ακυρώνει κάθε πρωτοτυπία.

Στο μυαλό μου και στην ψυχή μου ένας μεγάλος πόνος για τα τεκτενόμενα της ζωής μου,της δουλειάς μου,της χώρας μου,του πλανήτη μου.
Όταν τον εκδηλώνω δημοσίως μερικοί με αποκαλούν με οίκτο "κοριτσάκι"...μα τότε χαίρομαι, γιατί δηλώνει ότι κάτι έχω καταφέρει να διατηρήσω αλώβητο μέσα σε όλον αυτόν τον τρελό ομαδικό σφαγιασμό για ο,τιδήποτε ανθρώπινο.

Κι ας είναι πληρωμή...ο πόνος.Όλα έχουν ένα αντίτιμο το ζητούμενο είναι να έχεις Τιμή χωρίς να σε ενδιαφέρει να έχεις την τιμή...

Κα το βάζω στα πόδια για να ξαναγυρίσω στο δάσος.
 
@Φιλιέττα