Μόνο σαν φυσάει ...

   

Δεν ξέρω πόση ώρα κάθομαι και κοιτάω αυτή την παύλα που αναβοσβήνει στο πληκτρολόγιο.
Μα ούτε και που με νοιάζει.
Θα είναι καλύτερη η σιωπή.
Φέρνει μια απόσταση...κερδίζει χρόνο.
   Κάπου διάβασα σήμερα ότι "ο αόριστος με κάνει να χάνω τον ενεστώτα μου ".Ίσως  αυτός ο Mrs Past με εμποδίζει να εκφραστώ.
Με τα πελώρια μουστάκια του ντυμένα στιγμές και τις ματάρες ως σκέψεις του, με μετατρέπει σε συλλέκτη.
Τα χέρια του ανάγλυφα φλέβες, κουνιούνται σε ένα επίμονο και συνάμα νωχελικό "έλα" προσπαθώντας να με  σαγηνεύσουν με την αποκαλούμενη έμπνευση και να με οδηγήσουν σ'ένα κομφούζιο συναισθημάτων,ορμών κι αισθήσεων.
   Ατίθαση κι άγαρμπη η άνοιξη. Ξεγεννά άνευ ευαισθησίας  μπουμπούκια καισαρικής,χωρίς να έχει προηγηθει ενημερότητα κυοφορίας.
   Να πώς προκύπτει ένα θαύμα.
   Η λογική, άκαιρη γείωση σαν μια δεύτερη σκέψη που σκοτώνει την πρώτη, την κύρια.
   Πάντα μουσική με ακουστικά. Δικαιολογία απομόνωσης. 
   Σκέψεις.

Οδηγώ με ένα παιδί δίπλα μου. Κλαίει και με ικετεύει να μην το αφήσω. Να κοιμηθούμε αγκαλιά θέλει. Θεέ μου, πόσο εξασθενημένη αισθάνομαι από όλη αυτή την πάλη. Τελικά η κούραση της χαμένης παιδικότητας δε σε καταδιώκει. Πάντα κουρασμένη θα είμαι.
   Μόνο σαν φυσάει ..
Δολοφονημένη από τον ουρανό-όπως είπε ο Λόρκα-σκοντάφτω πάνω στο διαφορετικό πρόσωπό της κάθε ημέρας !!
   Και δύσκολα να βρουν οι έρμοι ενεστώτες το πραγματικό κάτω από τα τόσα φυλλώματα αορίστων.

@Φιλιέττα