To Build a Home...

This is a place where I feel at home...

Περπατώ στο διάδρομο....
Πόσους ήχους μπορεί να βγάλει άραγε ένας άνθρωπος;
Άλλοι ανεβαίνουν σε κλίμακες γέλιου.
Άλλοι φαλτσάρουν κακομούτσουνοι και μεταμορφώνονται σε στριγκλιές.
Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένας διάδρομος νοσοκομείου...

Πώς μπορείς να ανασκευάσεις τα οικοδομήματα;
Να κουρδίσεις τους ήχους,ώστε να αποτελούν Αρμονία;
Να τους δώσεις το νόημα,το αίσθος που πρέπει να έχουν...

Το σπίτι.
Καταφύγιο.
Το φροντίζεις...
Τα πάντα φροντίζεις όταν έχουν σημασία για εσένα...
Αφήνεις τις γλάστρες απότιστες και βρίσκεις τα φυτά νεκρά.
Κι ύστερα σκύβεις από πάνω τους και τα κατσαδιάζεις ,ή τους θυμώνεις,επειδή είναι στέρφα κι άχαρα και δε σου προσδίδουν αγαλλίαση...

Νεκρή φύση.
Ασύνδετο και παράλογο σχήμα.
Νεκροί άνθρωποι προχωρούν σε διαδρόμους σπιτιών,εργασίας...

Έν δυο -εν δυο....repeat after me
Σήμα στον εγκέφαλο για να βαδίζουν τα πόδια.Ίσα-ίσα για να μη σηκωθούν και χτυπήσουν το άδειο κεφάλι.
Αρκεί  ένα κούτσικο,τοσοδούλικο βήμα κι ας είναι και προς άρνηση της Αιωνιότητας.

Ενοχλεί τη μύτη μου η οσμή της φορμόλης. Φτερνίζομαι ακατάπαυστα. Αλλεργία.
Πονούν τα αυτιά μου τα εμβατήρια των περασμένων μεγαλείων και σας ομολογώ πως δε δακρύζω κάν σαν τα διηγούνται.

Τα μάτια μου τσούζουν από  εικόνες σερνόμενων βημάτων, αυτών που επαναλαμβάνουν φράσεις όπως :"Άλλη μια μέρα να περάσει"

Κι έτσι σταματώ να βλέπω, να οσφραίνομαι και να ακούω.
Κι έτσι ακολουθούν κι οι άλλες αισθήσεις μου σε συμπαράσταση .
Δε γεύομαι ,μήτε θέλω να αγγίζω.

Μάλλον είμαι νεκρομάντισσα.
που δεν ανασταίνει νεκρούς


Πλησιάζω μια φίλη και της λέω χαμογελώντας :"Ακούω φωνές".

Γελάμε.
Πραγματικά τα γέλια μας καλύπτουν όλη την παραφωνία.
Για την ακρίβεια εξαφανίζονται όλοι οι ήχοι.
Ο διάδρομος ομορφαίνει, πλαταίνει και μακραίνει.
Γίνεται δρόμος γνώσης κάπου μέσα σε ένα σχολείο.

Παίρνω ένα πινέλο και βάφω τους τοίχους.
Το κάνουν κι άλλοι πολλοί γύρω μου.
Παράνομα κουτιά με απαγορευμένες μπογιές.

Προβληματίζομαι για το πώς θα χαρακτηριστώ.
Ένα χέρι ακουμπάει τον ώμο μου.
"Θα μίλησα δυνατά ,χωρίς να το καταλάβω", ψιθυρίζω.

Ένα βλέμμα που ξέρω να διαβάζω με κοιτάει.
"Τι είναι άλλη μια ταμπέλα πάνω σου;" μου λέει.
Συμφωνώ.
Γνέφω καταφατικά κι ανακουφίζομαι.


Οι νεκροί αποχωρούν.
-Αποτάσσεις το σκότος; Και πάσα τα έργα αυτού; Και πάσα τη λατρεία αυτού; 
- Απεταξάμην, απαντώ εγώ και φτύνω στο πάτωμα  και φυσάω με όλη μου τη δύναμη προς κάθε κατεύθυνση (τρις) 

Μα οι νεκροί δε μιλούν.
Μουρμουρίζοντας απομακρύνονται ολοένα και πιο πολύ έως ότου γίνονται μικρές κουκκίδες.
Ένα τεράστιο αόρατο χέρι γράφει αριθμούς επάνω στο κεφάλι της καθεμιάς 1,2,3..10.
Σαν τα βήματα, σαν τις ημέρες, σαν τις ώρες, σαν τις στιγμές που μετρούσαν εκείνοι, όσο ήταν κοντά μας.

"Κάποιος θα τις ενώσει " φωνάζει η ελπίδα μέσα μου.

Να ήταν τελικά εξορκισμός;

"Get a life",ανασύρεται από τη μνήμη η φωνή ενός δασκάλου μου, αλλά δεν ήταν τελικά να τη βρω, μα να τη δημιουργήσω.
@Φιλιέττα