δυσχρωματούσα & διαλεκτίζουσα

Κάπου ανάμεσα στο μπλε και στο μαύρο...με έναν διαλεκτισμό δυσχρωματοψίας.
Βουτώ στα χρώματα και βγαίνω άβρεχτη.
Αδιάβροχο ον.Ένα αδιάβροχο ον ή ..ένα βρεγμένο μη-ον;
Διαλέγω αυτό που πετάγεται σαν  κεφάλι φασουλή από ξύλινο παιδικό κουτάκι.
-Μουσική τσίρκου- σαν ένδυση.

Κι ύστερα απλά περιμένω να έρθουν τα δυο μου χρώματα και να μου αποκαλυφθούν.
(μα τόσο τεμπέλα Θεέ μου;)
Αναμένω να μου συστηθούν μόνα τους,κάνοντας έναν περιοριστικό ορισμό ύπαρξης, άνευ ψυχής
Μια αύρα που ποτέ δεν μπόρεσα να αποδείξω.

Κι εκεί,έτσι αρχίζει η μαγεία.

Με τον πατέρα μου κάθε καλοκαίρι παίζαμε ένα παχνίδι...μόνο δικό μας.
Καθόμασταν δίπλα δίπλα στο μπαλκόνι και κοιτούσαμε -κρατώντας τα κεφάλια ψηλά- στον βραδινό ουρανό τα αστέρια.
Κι ύστερα εκείνος άρχιζε τις ερωτήσεις που ήταν κάθε φορά,κάθε μέρα, κάθε καλοκαίρι οι ίδιες.
-Δε μου λες Τέτα μου...
-Ναι,μπαμπά μου.
-Βλέπεις στον ουρανό;
-Τον βλέπω μπαμπά μου.
-Και τι είναι όλα αυτά τα φωτάκια επάνω του;
-Αστέρια μπαμπά.
-Πόσα είναι;Τα έχεις μετρήσει;
-Άπειρα μπαμπά μου.
-Και ποιος τα έφτιαξε;
-Ο Θεός;
-Και τον Θεό ποιος τον έφτιαξε;
-Κανείς.Πάντα υπήρχε.Ε;
- ........................................

Και τότε η συζήτηση τελείωνε.
Και μέναμε αμίλητοι να θαυμάζουμε αυτό που κανείς μας δεν μπορούσε να εξηγήσει.
@Φιλιέττα