σκόρπια #chocolat in bed μαρή....

 Οι πιο ουσιαστικές συζητήσεις τελικά είναι αυτές που κάνουμε ή με ανθρώπους που αισθανόμασθε απόλυτη ασφάλεια και αγάπη ή με όσους επιθυμούμε να έρθουμε πιο κοντά...
Και χαρακτηρίζω "ουσιαστικές" κατ'εμένα εκείνες που μου προσφέρουν αυξημένο βαθμό αυτογνωσίας...η οποία έρχεται ως έκλαμψη να ρίξει άπλετο φως σε στοιχεία του εαυτού μου που είχα προσπεράσει μη δίνοντας την πραγματική διάσταση...

Χθες βρέθηκα στο Δάσος της Καισαριανής,εκδρομή με το σχολείο και συζήτηση με συναδέλφους...
Λατρεύω όταν η θεματολογία εκτρέπεται και μεταπηδούμε από το ένα θέμα στο άλλο...είναι σα να βάζεις στοίχημα με τον εγκέφαλό σου πόσα θέματα μπορεί να συγκρατήσει και να εκφράσει τις απόψεις του...
Ναι,είμαστε τρελοί εμείς οι δάσκαλοι...αλλά δείτε το σαν μια άσκηση κατά του Αλτσχάιμερ..θα μας χρειαστεί,ειδικά τώρα που λένε ότι θα βγούμε σε σύνταξη στα 67...

Σας διαφεύγουν πολλά πράγματα για εμάς...όπως το ότι μπορούμε μέσα σε 5 με 10 λεπτά να "σκανάρουμε" ψυχικά καθημερινώς 25 παιδιά-τα παιδιά μας-και να καταλάβουμε τι έχει το καθένα.
Ο Γιαννάκης έχει μελαγχολικά μάτια
Η Ελενίτσα φαίνεται αφηρημένη
Ο Κωστάκης έχει νεύρα
Ο Μίλτος ξέχασε πάλι τα βιβλία του...
Η Μαρία νυστάζει...
Θα μπορούσαμε κάλλιστα να είμαστε άριστοι ντετέκτιβς,ψυχολόγοι,ακτιβιστές, και face controllers μπορεί και μέντιουμ....(γελάω).
Η παγίδα στην οποία πέφτουμε λόγω του λειτουργήματος που υπηρετούμε είναι ότι θεωρούμε πως μπορούμε να παιδαγωγήσουμε πέρα από τα παιδιά μας και τους ενήλικες...

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά ενός παιδαγωγού;
Η υπομονή,η κατανόηση και το ατέλειωτο χωρίς όρια δόσιμο....
Ποια είναι η αναμοιβή μας;
Ένα χαμόγελο,ένα χάδι μια γλυκιά ζωγραφία που να γράφει με μικρά μικρά γραμματάκια: "Κυρία σας αγαπώ πολύ"...
Κι έτσι μαθαίνουμε με τα χρόνια να δίνουμε σημασία στα μικρά, αλλά γεμάτα συναισθηματικό ζουμί πράγματα...

Τη "δουλειά" μας...την παίρνουμε μαζί μας...όλες οι σκέψεις των μαθητών μας μας ακολουθούν στο σπίτι μας,στα ψώνια μας, πριν τον ύπνο μας...
Γιατί δυσκολεύεται ο Μάριος στα Μαθηματικά;Πώς να του το εξηγήσω αύριο;
Οι γονείς του Περικλή δεν ήρθαν στη συγκέντρωση γονέων...Τι να συμβαίνει;
Η Άννα δεν είχε χρήματα για την εκδρομή.Πώς μπορώ να βοηθήσω;

Κι έτσι όλη μας η ζωή είναι αφιερωμένη στο να λύνουμε τα προβλήματα όλων των άλλων με τελευταίο τον εαυτό μας.Και καλά κάνουμε βέβαια όσο αφορά τους μαθητές μας,αλλά όχι και τους πάντες-άπαντες.
Πλανιόμαστε και ξεγλιστράμε από την ενασχόληση με τα δικά μας προβλήματα,με τον ίδιο μας τον εαυτό.

Θα ξαναγυρίσω λοιπόν στη χθεσινή εκδρομή όπου χωρίς να το καταλάβω αναφερόμενη σε καταστάσεις που πέρασα τα τελευταία 10 χρόνια...συνειδητοποίησα ότι έχω πιέσει στο έπακρο τον εαυτό μου...
Τουλάχιστον τα τελευταία 7 (προοίμιο διαζυγίου)έκανα βαθιά ψυχανάλυση...Με λάθος κίνητρο,αλλά δεν έχει σημασία αυτό...Και για όσους δν ξέρουν τι εστί ψυχανάλυση είναι σα να βγάζεις τα άντερά σου σε μια σκάφη να τα πλένεις...κι όταν πας να τα ξαναβάλεις μέσα να βλέπεις ότι κάτι περισσεύει ή ότι κάτι λείπει...
Αποδόμηση...γίνεσαι κομμάτια.
Αναδόμηση...συνθέτεις...
Ξαναποδόμηση...ξαναγκρεμίζεσαι.
Κι όλο αυτό μέχρι να πεθάνεις.

Άντε τώρα να λύσεις το μέγα γρίφο της ζωής σου...το μέγα ερώτημα.
-Τι θέλω να χτίσω;
-Τι άνθρωπος θέλω να γίνω;
Κι αυτό είναι το κενό της ψυχοθεραπείας... που σου λέει να κάνεις αυτό που θέλεις ανεξαρτήτως αν είναι ηθικό ή όχι.,αρκεί να περνάς καλά..
Γιατί σύμφωνα με τους κανονισμούς τηνς εποχής μας..."ηθικό" καλείται αυτό που θέλουμε(=θέλω;παίρνω)...
Δεν είναι όμως έτσι.
Δεν είμαι εγώ έτσι.
Μου φαίνεται σε υπέρτατο βαθμό brutal και πρωτόγονο που στερείται "πνευματικότητας"-συναισθηματικής νοημοσύνης(για τους άθεους)...
Ηθικό είναι κάτι που δε θίγει την αξιοπρέπεια ούτε τη δική μου,ούτε κάποιου άλλου,ειδικά όσων σχετίζομαι.Κι εδώ έρχεται η κρίσιμη ερώτηση ...
-Πόσο ηθικά έχω φερθεί στον εαυτό μου;
Στις ατέρμονες προσπάθειες να μην αδικήσω άλλους...πόσο με έχω αδικήσει;Όχι ,όχι με την έννοια του κλαψιάρικου θύματος...αλλά με απόλυτα ρεαλιστικό πνεύμα προσέγγισης.

Δέκα χρόνια...προσωπικής εργασίας με εσωτερική αναζήτηση και σκληρή προσπάθεια να γίνω καλύτερος άνθρωπος,πιο δίκαιος κι έχω αποτύχει σε προσωπικό επίπεδο;
Πού είναι η αυτοκαλοσύνη μου;
Και να επισημάνω εδώ...πως συνήθως σε αυτό το σημείο την αναζητούμε από άλλους,που βέβαια θα έπρεπε να μας την προσφέρουν...αλλά μπορεί να μην την έχουν οι "τσαμένοι"...Κρίσμο σημείο και προσοχή...γιατί εδώ είναι ο κόμβος που μπορεί να υιοθετήσουμε το σύνδρομο του θύματος και να συντελέσουμε στο να γίνουν οι "τσαμένοι-στείροι" θύτες.
Κόψτε τους.
Ανασκευάζοντας τον εαυτό μας ,ενδυναμώντάς τον με πυξίδα την απεριόριστη καλοσύνη έσω και έξωθεν...καταρρίπτουμε όλα τα δεύτερα και τρίτα ρολάκια υποβαθμισμένων σαπουνοσίριαλ,που γεννούν σίριαλ killers.

Ουπς σφυρίχτρα...Διάλειμμα.

Περίοδος εμπέδωσης υλικού.Το έχω το δικαίωμα.Το κέρδισα και Μπράβο μου και Εύγε με τρεις τόνους!!!
Σήμερα θα αγοράσω στον εαυτό μου ένα μεγάλο "αυτοκολλητάκι".Πόσο να κάνει;10 λεπτά;Ε,δε θα πάρω και σοκολατάκια από το Chocolat...να ξοδευτώ για να κερδίσω εντυπώσεις από λάθος στοχευμένες γνωριμίες,αφήνοντας "ατάιστους" τους δικούς μου ανθρώπους.

@Φιλιέττα always... with love