από τη θωριά στη θεωρία....

 

"Συγγνώμη, αν κάποια φορά-δεν σε άκουσα να αναπνέεις"
photo@Sammy Slabbinck

Δεν είναι πώς δεν είχα τί να γράψω...απλά αυτομπλοκαρίστηκα σε αυτοπεριορισμούς να πιάσω το μόνιμα αισιόδοξο.Μα δεν το 'χω ούτε και μπορώ να υιοθετήσω αυτό το χαζοχαρούμενο υφάκι,όταν όλα γύρω μας,ειδικά αυτό το καλοκαίρι κατέρρεαν...ή αναδείκνυαν την πραγματικότητα.


Δεν ήμουν ποτέ χαζομπίμπο,δεν είχα κάν βάψει τα νύχια μου πριν τα 23...Δεν ήθελα να μοιάσω σε καμία διασημότητα και η οικογένειά μου με μεγάλωσε με μότο την προσωπική ανεξαρτησία...χωρίς να με φορτώσουν με κοινωνικούς ψωνισμούς πως -και καλά-ανήκω στην πιο wow family.
Κυκλοφορούσα μόνιμα με ένα τζιν,βερμούδες, μακό μπλουζάκια,αθλητικά και μποτάκια.

Μια κούραση έχω...τώρα,εδώ και καιρό.
Με κούρασε η πολλή θεωρία/θωριά και οι εκφραστές της σε κάθε κατηγορία,υποκατηγορία,κλάδο και παρακλάδι.
Με κούρασαν και τα λόγια...που γίνονται "κούφια" σαν δεν έχουν πραγματικό αντίκρισμα,παρά χρησιμοποιούνται,όπως χρησιμοποιούν μερικοί άψυχοι δικηγόροι τους νόμους του εκάστοτε άδικου -δικαίου...για να ενοχοποιήσουν αθώους ή να αθωώσουν ενόχους :
"Σύμφωνα με τον Νόμο τάδε, του Άρθρου τάδε..."
Κουβέντα να γίνεται...

Αγορεύουν οι περισσότεροι άνθρωποι,φορώντας τα άσπρα περουκίνια τους...και περιμένουν απάντηση,όχι για να καταλάβουν,αλλά για να τη μεταφέρουν στο κοινό των αυλοκολάκων τους ως πειστήριο μιας διαλεκτικής ήττας , δικής τους νίκης.

Κι είναι τόση η τύφλα τους που δεν βλέπουν πως αυτή ακριβώς η συνήθεια τους εκφράζει την ηθική τους πανωλεθρία...την ανικανότητα δηλαδή της βαθιάς και ουσιαστικής επικοινωνίας.

Προβάλλονται πάνω σε άλλους.Τους χρησιμοποιούν ως σεντόνια τεντωμένα,πρόχειρα καρφωμένα σε ασχημοσπατουλαρισμένους τοίχους ερειπωμένων σπιτιών και η ταινία αρχίζει.
-Τσιπς,γαριδάκια...
Δωρεάν παραστάσεις;
Όχι βέβαια,όλα έχουν τίμημα.
Κι όταν το εργάκι τελειώσει οι θεατές αποσύρονται για να συσκεφθούν και να βαθμολογήσουν,όχι το φιλμ,το βασισμένο σε δικό τους σενάριο,μήτε την ηθοποιϊα τους,μιας και οι ίδιοι πρωταγωνιστούσαν,αλλά εκείνο το πανί προβολής τους.
-Α,ήταν τσαλακωμένο σε εκείνο το σημείο.
-Απαπαπα νομίζω είχε και μια τρύπα...
-Δεν είναι καλής ποιότητας...μεταχειρισμένο το βρήκα...
Οι γνωστές κούφιες συζητήσεις να βλογάμε τα γένια μας και να μη βλέπουμε πως δεν έχουμε τρίχες ούτε στην κεφαλή μας.

Κι ύστερα ένα πάγωμα κι όλα σε πλήρη απουσία χρωμάτων...Από τα τόξα αποσύρθηκε το επίθετο "ουράνια"...και μπήκαν στη θέση τους ειρωνικές σαϊτες.Το πανί..έγινε τώρα στόχος με πολλούς πολλούς ομόκεντρους κύκλους.
Ταμπελάκια.Τιμές.Βαθμολογίες...

Στέκονται απέναντι...πάντα σε επιτηδευμένη στάση.
-Εισπνοή.
-Μέσα το στομάχι.
-Έξω ο θώρακας.
-Ίσιο το κορμί...
-Το ένα πόδι μπροστά.
-Έτοιμοι;
-Πυρ.

Μα δε σημαδεύουν εκεί που πρέπει,γιατί δε γνωρίζουν πια τον στόχο ,οι ζαλιστκοί ομόκεντροι τούς έκαναν να τον ξεχάσουν...
Κι έτσι εφευρίσκουν να τον μεταμορφώσουν σε κάτι άλλο χάνοντας όμως τόσο τη δική τους αυθεντικότητα και τη δική του αυθεντική μορφή,όσο κι την ικανότητα του εκμηδενισμού του...καθώς οι ίδιοι εκμηδενίζονται...
Μπερδευτικόν ε;

Ξεχνούν ορισμένοι άνθρωποι και δε χρωστούν τίποτε.
Θυμούνται μόνο ότι συντηρεί τις πλάνες τους,τον ναρκισσισμό τους.
Με ένα κοπλιμέντο ή με προσποιούμενη αδιαφορία ή αδυναμία "τους έχεις" μιας και λατρεύουν να θαυμάζονται..Ζουν για να θαυμάζονται.Χωρίς κάν να επιθυμούν να κάνουν καμία προσπάθεια...
Έτσι τους είχαν πει πως ζουν οι star...
Θα έχετε παρακολουθήσει βέβαια συνεντεύξεις μερικών πρώην ινδαλμάτων...
Στα σπίτια τους είναι κρεμασμένες όλες οι φωτογραφίες παρελθοντικών κατορθωμάτων τους.Τα μάτια τους λάμπουν μόνο κατά την αφήγηση του "τότε"...
Κι αν τους ρωτήσεις για το "τώρα" για το "αύριο" μπλοκάρονται και γίνονται κατηφείς...

Χρονοντούλαπο.Πώς μου ήρθε αυτή η λέξη;Μου έφερε και μια μυρωδιά ναφθαλίνης ανάκατη με μούχλα....Υγρασία.
Σκαλωμένα τα όνειρα σε λάθος χρόνο στο πίσω...αντί για το εμπρός.


...Με κούρασε όλη αυτή η παρακολούθηση της αυτοπροβολής τους,ως αυτοπαράδειγμα προς όλους τους πτωχούς τω πνεύματι,τω σώμα κλπ. κλπ.....

Κι έτσι ανάσα ελπίδας και δύναμης,ως δίδαγμα, πάντα ένα παιδί μου δίνεται.
Για να συνεχίσω...για να μην ξεχάσω,για να γεράσω με αξιοπρέπεια κι όταν φύγω να έχω τη συνείδησή μου ήσυχη.
Γιατί τελικά... οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, παρά μόνο εάν πραγματικά το επιθυμούν.Κι είναι λίγοι εκείνοι που παραδέχονται τα λάθη τους.Κι είναι ακόμη πιο λίγοι,όσοι προσπαθούν να τα διορθώσουν...
@Φιλιέττα