overdose

"Σπουδαία μέρα σήμερα"...χμμμ...κάτσε να δεις που διαβάζεται με μεγαλύτερο στόμφο,αν γράψω ..."Σήμερα είναι μια σπουδαία ημέρα"....
Ε;;;;
Πολύ καλύτερα νομίζω κι ύστερα με ύφος μπλαζέ,θα αρχίσω να προμοτάρω το "γιατί"..
Αλλά...-παύση-... μπορώ και να το παραλείψω και να αναλωθώ σε πλατιές κουλτουροειδείς  φιλοσοφίες σαν αυτές που παίζονται τελευταία στο κανάλι της Βουλής...ή σε ανούσιες συζητήσεις περί τι έκανε η Πιπίτσα στην Πίτσα και στην Κίτσα...και τα λοιπά και τα λοιπά..που λέει και το τραγούδι.

Λοιπόν:To be or not to be....?
Αν το καλοσκεφτούμε δεν έχει απαντηθεί ακόμη ...

Συχνά φαντάζομαι ότι οι γύρω μου,όπως κι εγώ,δεν εξαιρώ την αφεντομουτσουνάρα μου, φορούμε στο λαιμό ένα κολιέ με χαντρούλες -κατορθώματα που έχουν πέραση to the social market...
Κάθε φορά που γνωριζόμαστε με κάποιους αρχίζουμε να στριφογυρίζουμε τον λαιμό σαν παγώνια και να τους τα προβάλλουμε,έτσι ώστε να γίνουμε αρεστοί,εξαπολύοντας την ψεύτικη γοητεία μας...

Η αληθινή μαγκιά όμως είναι να αφενός να μη σε ενδιαφέρει η κοινωνική εικόνα,αλλά αντιθέτως η ουσία που κρύβεται βαθιάαα...μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις.Τόσο βαθιά που για να την προσεγγίσεις αντί να στριφογυρνάς τις πράσινες, τις κόκκινες, τις θαλασσιές τις χάντρες...θα πρέπει να σπάσεις το κολιεδάκι και να αρχίσεις να τις μοιράζεσαι...κι όχι ως δέλεαρ για απόκτηση bonus,αλλά ως κίνηση αμοιβαιότητας επικοινωνίας.

Άνθρωποι προϊόντα.Εδώ το καλό το ραπανάκι,εδώ κι ο καλός ο μαϊντανός...Ό,τι πάρετε 1 ευρώ...(Είχαμε λαϊκή σήμερα κι επηρεάστηκα).

Τα barcodes λοιπόν,τα έχουμε τοποθετήσει μόνοι μας προ πολλού...είτε επιδεικνύοντας τα ακριβά μας γούστα,είτε τις  εξειδικευμένες μας γνώσεις,είτε τις π.Χ. εμπειρίες μας.

 Πρακτικοποιούμαι ταχυρρύθμως ...
Not bad.

Το σύνδρομο του Οδοντιάτρου.Βιώνω κι εγώ όπως όλοι μας αυτή την...πώς να την πω...μουδιασμένη κατάσταση .Με στόμα ναρκωμένο  πριν την εξαγωγή του φρονιμίτη...καταβάλλοντας ιδιαίτερη προσοχή μην ξεχαστώ και κόψω κατά λάθος τα δικά μου χείλη...

Από τον φρονιμίτη στον φρόνιμο...."Των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν"...έτσι είναι.Πώς "μαγειρεύουμε" τώρα θα μου πείτε....
Είχα την τιμή και την τύχη να μου δοθούν ισχυρά πρώτα υλικά,άνευ ημερομηνιών λήξης.
Ηθική,τιμιότητα,ντομπροσύνη,ειλικρίνεια,ταπεινότητα,αποδοχή,πείσμα,θέληση...
Η "πείνα" λοιπόν είναι αποτέλεσμα ανθρώπων που μαγείρεψαν με λάθος πρώτες ύλες.Πώς φαίνεται ότι κάποιος "πεινάει";Μα από αυτό που περιέγραψα παραπάνω....Είναι οι άνθρωποι των barcodes ..αυτών των κάθετων μονότονων γραμμών που άλλοτε πυκνώνουν κι άλλοτε αραιώνουν ανάλογα με το συμφέρον τους...

"Ό,τι μας βρει θα το πολεμήσουμε"...Ναι.Έτσι μεγάλωσα.Γεννημένη στην Αθήνα,αλλά μεγαλωμένη κάθε θέρος στο χωριό.
Νομίζω, πως τελικά,το θέμα είναι να μην το παίζεις γενικώς "τουρίστας",όπου κι αν είσαι,αλλά να αναμειγνύεσαι με τον χώρο,τον τόπο,τις ευθύνες,τις μυρωδιές,τις ασχολίες,τις χαρές,τις λύπες...
Να μην είσαι δηλαδή απλώς παρατηρητής,αλλά συνδημιουργός.Μας εκπαιδεύουν στην παρατήρηση με την μορφή της κατάκρισης,μα όχι στην παρατήρηση που οδηγεί σε δημιουργία.Σε αυτό το σημείο,νομίζω ότι πρέπει να εστιάσω ως άνθρωπος και ως παιδαγωγός...

Αυτά λοιπόν τα μαγικά καλοκαίρια,παρατηρούσα τη γιαγιά να ζυμώνει,να υφαίνει,να αρμέγει...να φτιάχνει τυρί,γιαούρτι,πελτέ,τραχανά και χυλοπίτες...και προσπαθούσα κι εγώ μαζί της.Κι εκείνη με άφηνε κι ας την καθυστερούσα από τις πολλές εργασίες της...γιατί φυσικά τις περισσότερες φορές αποτύγχανα.Μα αυτό δεν τη λυπούσε,αντιθέτως με καμάρωνε μόνο και μόνο επειδή προσπαθούσα...Στα μάτια μου φάνταζε ως μέγιστη μύστρια που έκανε όλα τα υλικά να μεταμορφώνονται και να υπακούουν στις εντολές της...Έκανε το αλεύρι ψωμί και τηγανόψωμο.Φώναζε στις κότες κι εκείνες την ακολουθούσαν...Wow!!!ήξερε πότε θα βρέξει και ποια φτιάχνει τα καλύτερα κόλυβα...Σαν τον θηλυκό Γκάνταλφ μού έμοιαζε...

Αλλαγή....

Οι εποχές των τεχνητών ονύχων,είχαν ξεκινήσει προτού γεννηθώ.Οι πολιτισμένοι χολυγουντιανόπληκτοι Αθηναίοι επισκέπτονταν την επαρχία σατυρίζοντας την προφορά,την ενδυμασία,αλλά ταυτοχρόνως απολάμβαναν ως φιλοξενούμενοι Καίσαρες τα ζουμερά σταφύλια,τα σύκα,τα καρύδια και το γλυκό κρασί...τα 'θελε η μαμάκα σου...τα'θελες κι εσύ...(γελάω).Κι έτσι καθώς περιδάβαιναν εις τα χωρία ως ξεπεσμένοι λόρδοι με μέγιστη λόρδα...έκαναν τους χωρικούς να νιώθουν μειονεκτικά...(από κει βγήκαν και οι βρισιές "βλάχος-βλάχα" που ποτέ δεν τις κατάλαβα)...
Πέταξαν κι αυτοί τις τσάπες κι αγόρασαν μπεγλέρια...Έκαψαν τους αργαλειούς και πήραν τηλεοράσεις...Κι έστειλαν  τα παιδιά τους στη βέβηλη πρωτεύουσα για μια καλύτερη μοίρα...Και τώρα την πληρώνουμε αυτή τη μοίρα όλοι μαζί με σημαντική μοναδική διαφορά αυτών σπάνιων πλέον  "πρώτων υλικών" που προανέφερα...

-Ποιος ξέρει τελικά να μαγειρεύει;(δις) ουκ ανδρός σοφού...
Είδατε πόσο κακό είναι να έχεις "ψεύτικα χεράκια-νυχάκια" ;Πώς να τα χώσεις μέσα σε λεκανίτσα να ζυμώσεις και να φτιάξεις ψωμάκι;

Σε  βίντεο σχετικά με την αναγέννηση των αετών...είχα ανατριχιάσει βλέποντάς τους να παίρνουν φόρα και να σπάζουν στα βράχια το ράμφος τους ή να ξεριζώνουν τα νύχια τους,ώστε να βγουν νέα, πιο γερά και πιο δυνατά...
Σοκ και δέος.

Πάρτε φόρα λοιπόν....Ένα,δύο,τρία....γκαπ...
Ένα δύο τρία....γκουπ...
Και ξανά...
Και πάλι...

Μεγάλος άθλος η μετάλλαξη της απομυθοποίηση των δήθεν εκπλεπτυσμένων ψευτοαριστοκρατών και μιμουαπτούντων βρομοχερουκλοειδών.
Χθες παρακολούθησα ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με το Κολωνάκι, το αποκαλούσαν παλιά: «Κατσικάδα» και το νέμονταν Λιδωρικιώτες γαλατάδες που, μετά τη βοσκή, γύρναγαν τους πιο κοντινούς οικισμούς και άρμεγαν το γάλα «παρουσία του πελάτη»(κρατήστε αυτή την παρατήρηση είναι χρήσιμος).
Οι μετέπειτα ελάχιστοι γνήσιοι κάτοικοι του,που μιλούσαν στους δημοσιογράφους,ήταν άνθρωποι καλλιεργημένοι,ντόμπροι,ταπεινόφρονες και σταράτοι.
Οι άλλοι...οι "μέτοικοι" ήταν οι κλασσικές περιπτώσεις -εξ επαρχίας ή ψωναρίας ορμώμενοι  -που οικειοποιήθηκαν την περιοχή και την κατάντησαν όπως είναι τώρα και η νόσος επεκτάθηκε σε όλη τη χώρα.
Μόστρα και μηδέν περιεχόμενο.

Ματαιότης ματαιοτήτων κοινωνία των ματαιόδοξων Κωλοπετινιτσιωτών που το ξεβράκωμα αποδεικνύει πως ουδέποτε είχαν κι ούτε θα έχουν μεταξωτά βρακιά.Ακόμη και μέσα σε αυτά ακούγεται ένας ψίθυρος..."πείνα,πείνα,πείνα"...

Κλείνοντας τον απολογισμό-απολογία.
Ναι,τα πράγματα θα είναι δύσκολα,αλλά πολύ το γουστάρω,εκεί θα φανούν οι αξίες και οι αντοχές μας,τα υλικά μας.Τώρα που το σκέφτομαι ο Καιάδας -μιας και φορέθηκε πολύ τελευταία-είναι ένα σύμβολο απάρνησης της κάθε ψυχοπνευματικής αναπηρίας μας.

Όσο για εμένα,θα ήθελα να ισχύει ότι περιγράφεται γαι τη  Δεξαμενή της Κατσικάδας:"είχε φυσική ομορφιά. Δεν είχε μαρμάρινες σκάλες, δεν ήταν σφιγμένη σε… κορσέδες από πέτρινα ντουβάρια και σιδερένια κάγκελα. Χαιρότανε το ψήλος της και τη λευτεριά της μακριά από τη βέβηλη πολιτεία"....
@Φιλιέττα