παραίτηση

Στην αρχή χάρηκα με την επιλογή της.Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή της που παραδεχόταν πως δεν μπορούσε να τα προλάβει όλα...
Το φανάρι άναψε πράσινο και πριν προλάβω να στρίψω κατάλαβα πως πάλι είχε κάνει την λάθος εγκατάλειψη..Παραιτήθηκε από τον σωστό αγώνα.

Πολλές φορές πήγα να κάνω το ίδιο λάθος,μα ίσως η πίστη μου ή η πίστη των άλλων σε εμένα με απέτρεπε...Το βασικότερο κλειδί είναι να αγιοποιήσεις την αποστολή σου...όχι..όχι... με την έννοια του να τη βαφτίσεις ιερή,αλλά να τη βιώσεις,να τη νιώσεις.Απο κει κι έπειτα τίποτε δε μπορεί να σε αποκόψει από εκείνη.Σε σηκώνουν φτερά...και σε μεταφέρουν σε τόπο και χρόνο που ανήκεις,και που ίσως ακόμη δε έχεις συνειδητοποιήσει.Πόσοι άλλωστε γνωρίζουμε πραγματικά το πού ανήκουμε;


Μια πόρνη στη στάση λεωφορείου κοντά στην Ομόνοια.Ένας γέρος της κάνει παζάρια τις ρυτίδες του...Στέκομαι και παρατηρώ τα χρώματα στο μακιγιάζ της...πόσο θα ήθελα να τη ζωγράφιζα να αποτύπωνα αυτό το ντεκαντάνς πράσινο των βλεφάρων και το ξεραμένο μαύρο στιος πλαστικές κακοκολλημένες βλεφαρίδες της...
Πάνω της ριγμένο ένα τομάρι ζώου.Κι ο γέρος...πιο πέρα.
Τέλεια φωτό για όσους το παίζουν περιθωριακοί φωτογραφίσκοι.
Μεγάλωσα με τέτοιες εικόνες στο Κέντρο.

Οικειότητα.

Μέσα σε μισή ώρα έχω βρεθεί σε περιβάλλον νοτίων προαστίων.Εδώ οι πόρνες και οι γέροι είναι καμουφλαριμένοι.Πρέπει να πληρώσεις ακριβά για να τους δεις,τρώνε σούσι αντί για πιτόγυρα....
Αυτούς θα ήθελα να φωτογραφίσω.Μπογιά δε θα χαράμιζα σε κανέναν καμβά...δε με εμπνέουν,δε στάζουν πόνο σε κανένα πινέλο.

Ένας τρελός,τρελός κόσμος...κι όμως μέσα του ακόμη ζει σαν σπίθα η ελπίδα της λογικής.
Ένας τρελός,τρελός κόσμος που δεν "πάει πουθενά" κι όμως κάποιοι έχουν τη δύναμη να τον κουβαλάνε στις πλάτες τους...

Προς ...εύχομαι
@Φιλιέττα