Τεχνηέντως κι όχι εντέχνως

Συνειδητότητα...Κάθε στιγμής.
-Φιλιέττα;
-Παρούσα...στα χρώματα,στις μυρωδιές...σε κάθε κίνηση...
Βολτάρουν οι άνθρωποι γύρω μου...αδιάφορα...βυθισμένοι σε σκέψεις αντικαθιστώντας τις εικόνες με προβολές σκέψεων,συναισθημάτων τους.
Καμιά φορά τις ανταλλάσσουν μεταξύ τους ως δολώματα βιτρινιάζοντας τον εαυτό τους ,σ'ένα κακής ποιότητος μα καλής έκπτωσης εμπόρευμα...

Η έπτωση κι η πτώση...Σπίτια οι άνθρωποι.
Πώς να περιδιαβαίνεις την τόση γύμνια σου,δίχως μιας κάποιας μορφής καβούκι;
Σημάδια πάνω τους.
Ένα τεράστιο Χ.Προειδοποίηση μην και τυχόν αποπειραθείς να εισέλθεις, χωρίς να αναλάβεις την όποια ατομική σου ευθύνη.

Παραιτημένοι... συνεχίζουν να αναπνέουν από συνήθεια...
Κάνουν ταξίδια...διηγούνται συνεχώς οδύσσεια κατορθώματα...καλύπτονται με τόνους μακιγιάζ...μετατρέπονται σε βεστιάρια αθλητικού,μεταμοντέρνου,σοφιστικέ,σέξι κι ύστερα όλα μαζί.
Βγάζει νομίζουν νόστιμο ζουμί  η σούπα "Η λίγο απ'όλα".

Με τα παράθυρα διπλομανταλωμένα,άνευ φως ήλιου να μπαίνει μέσα τους...ανάβουν όλες τις λυχνίες.Τεχνηέντως κι όχι εντέχνως.
Μωρέ παρθένε.....
Κι ίσα που βγάζουν από τις λιγοστές χαραγματιές τα αγκυλωμένα τους δάχτυλα,κρατώντας σουβενίρ & φωτογραφίες...σαν ύστατη προσπάθεια να πείσουν τους άλλους πως υπάρχουν...πως κάτι έκαναν κι αυτοί άξιο να το προβάλλουν τα περιοδικά μόδας και τα κουτσομπολέ τρίο στας τηλεοράσεις.

Και να!Η εμφανής η εγκατάλειψη...Απρόσεχτοι ασυνείδητοι περαστικοί....οι ίδιοι της ζωής τους.Αναρμόνιστοι,ανιεράρχητοι κακοφωνίξ που στήνουν στη νέα αταξία τη μικροπρέπεια του κιτς ως must.

Ξυπνώ με εγρήγορση.Και παίρνω τα φύλλα από κάτω,σαν μπάλες από χρώματα.Αυτά, τα γεμάτα χώματα...και τα πετάω στη σκυλίτσα μου και τα σκορπίζω πάνω μου...
Και γίνομαι πάλι παιδί.
Μαζί της...
Και ύστερα περπατάμε.Φυσάει ο αέρας τα δέντρα και μας ραντίζει και με άλλα πάμπολλα κιτρινοπράσινα & καφετιά φύλλα...
Και γελάω ανθρώπινα κι εκείνη γαβγίζει, γελώντας θαρρώ σε σκυλίσια έκφραση..
@Φιλιέττα