τα τρία -α

σαν γέννησα...πέρα από τη χαρά της μητρότητας..
ήταν τότε που μετά από 9 μήνες σχεδόν στάθηκα μπρος στον καθρέφτη..
κι ομοίαζα με άδειο ξεχειλωμένο ασκί...

ένα άδειο τσουβάλι,ζαρωμένο κι αφημένο χάμω,κατάχαμα...

αναζητώ τι γέννησα σήμερα μιας και την ίδια αίσθηση έχω...

τουλάχιστον να είχα μια κούνια να χάζευα ένα μωρό και να έλεγα χαλάλι...η ζάρα η πλισέ

ουδείς ήχος δεν ακούγεται

πώς γίνεται να μιλούσα τόσες ώρες χωρίς ήχο σε εκείνο το επαγγελματικό ραντεβού;

άηχη,άοσμη,άγευστη....

άκυρη και άκαιρη....
μάλλον ευθανασία μου χρειάζεται ,μιας και απέτυχα σε τούτη την ενσάρκωση

λυπάμαι...

ειλικρινώς

τη μέρα ετούτη της κηδείας μου την είχα από καιρό εξασκήσει..
να με παρατηρώ ως πτώμα

δεν..............ποτέ....

κι είναι ένα κρίμα στο λαιμό,φορεμένο

και κάποιες παντόφλες που κοροϊδεύουν

επειδή κέρδισαν κάποτε την εμπιστοσύνη μου

δεν υπάρχει τελικά χειρότερο...να χάνεις την πίστη στους ανθρώπους

@Φιλιέττα