Μπιιιπππ μπιπ μπιπ

Και πέρασε ο Σεπτέμβρης και τίποτε δεν έγραψα,κι ήρθε και ο Οκτώβρης κι είπα να εκμεταλλευτώ τις εμπειρίες μου,μπας και τις μετατρέψω σε γνώση-στερνή που πάντα εύχομαι να την είχα πρώτα-

Κύκλοι,ατελείωτοι κύκλοι.
Γεννιέσαι πάνω σε έναν κι υποχρεωτικά τον περπατάς,έστω και για λίγο,έστω και για ένα βήμα.Κι ύστερα μπορείς αν έχεις τα κότσια,αν το επιθυμείς να επιλέξεις άλλον. Κι ο προηγούμενος αυτομάτως κλείνει,αλλά δε χάνεται...μυστηριωδώς ανοίγει τοσοδούλικα και συνδέεται πάντα με τον επόμενο κι εκείνος με τον αμέσως επόμενο...σχηματίζοντας αλυσίδες.
Ατέλειωτα μακρυνάρια αλυσίδων...ως το άπειρο κι ακόμα παραπέρα...

Κάποιοι από εμάς σκύβουν πάνω από τους προηγούμενους κύκλους τους και προσπαθούν να καταλάβουν τον εαυτό τους.Κάποιοι άλλοι κολλούν σαν στρείδια επάνω στους παρελθοντικούς κι αρνούνται να δημιουργήσουν καινούριους....αρνούνται να μάθουν.

Ανήκω στην πρώτη φάρα,πάντα ό,τι κι αν γίνει προχωρώ μπροστά...
Χρονοκαθυστέρηση  εμφανίζω πολλάκις, όταν από το ξεροκέφαλό μου,ο γιος μου το ονομάζει σύνδρομο του Μεσσία,προσπαθώ να τραβήξω ξένες αλυσίδες ανθρώπων ,ενώ εκείνοι δεν θέλουν.Φάουλ.
Φάουλ . ..κι ότι εκείνοι συνδέονταν μαζί μου κάνοντάς με να πιστεύω ότι έχουμε κοινό χρόνο:" Το παρόν".Ήταν ολοφάνερο όμως ότι ήμασταν διαφορετικών ταχυτήτων,διαφορετικής φάρας,διαφορετικής προσέγγισης.
Δεν πειράζει,το ονομάζω: Εκπαίδευση "αναγνώρισης".

Με πιάνει κι εμένα -μη νομίζετε-το παράπονο,γιατί να είναι έτσι;γιατί να μην είναι αλλιώς;αλλα αυτές φυσικά είναι ρητορικές ερωτήσεις,όπως οι ευφυείς θ'αντιλαμβάνονται,οι οποίες βεβαίως πηγάζουν από τον συναισθηματικό μου κόσμο,τον οποίο εξασκούμαι να σιγάζω,ώστε να κρίνω-όχι φυσικά τους  ανθρώπους-αλλά τα γεγονότα με καθαρή λογική.

Για παράδειγμα περί έρωτος...διαβάζω συχνά από μερικές από εμάς τις γυναίκες,πως τον ταυτίζουν με τον μη πραγματοποιήσιμο,δηλ. τον πλατωνικό ή τον απαγορευμένο...
Σε ένα έχω καταλήξει.Ο μόνος άνδρας που μας αγάπησε,ή... οι άνδρες....είναι όσοι μας φέρθηκαν ως κυρίες,ή που μας έκαναν κυρίες τους,που μας σεβάστηκαν.Είναι όσοι μιλούσαν για εμάς και τα μάτια τους έλαμπαν,που μας κοίταζαν και μας αποκαλούσαν "ομορφιά μου" ακόμη και με τα ρούχα της λάντζας,που φρόντιζαν να είμαστε ευτυχισμένες .Είναι όσοι μας έκαναν να νιώθουμε συναισθηματική ασφάλεια...και ταυτοχρόνως Γυναίκες...
Αυτή είναι η συντροφικότητα.

Τα υπόλοιπα....είναι απλές οδοντόπαστες ,δηλαδή εμείς παίζουμε το ρόλο οδοντόπαστας που βάζουν πάνω σε εγκαύματα για να απαλύνουν τον πόνο...κάποιων παλιών αλυσίδων.Μπορεί να είμαστε και γράσο...για να γίνει η αλυσίδα βραχιολάκι και να γλιστράει καλύτερα.Ε,να έχουν να δείξουν και κάτι στο παρεάκι τους.

Νο.Δε θα πάρω ευχαριστώ.Λέμε εμείς....ως ευγενικές  κυρίες.Κι ενημερώνουμε επίσης ότι το "ξενοδοχείο" έκλεισε για τη σεζόν...θα ξανανοίξει πάλι από Μάιο.Προς το παρόν αφήστε το μνμ σας στον αυτόματο τηλεφωνητή,μετά τον χαρακτηριστικό ήχο...:"Μπιππππ"

Κι εδώ τρέχουμε ως Μπιπ Μπιπ μιας και τα κογιότ έχουν πληθύνει επικινδύνως.

του...

@Φιλιέττα