Κoινώς Κεφαλαί

 

armando marino

Για έναν εκκλησιασμό ξεκινήσαμε μετά τσιρίδων κι αυστηρών εντολών-απειλών για κόσμια συμπεριφορά μέσα στον ναό .
Στραβό ήταν το κλίμα...μα κανένας γάιδαρος δε θα μου το έτρωγε...
Παρακολουθούσα τα παιδιά μέσα στην εκκλησία να είναι σε εγρήγορση μιας κι έπρεπε σύμφωνα με τις οδηγίες που είχαν -όχι από εμένα- να παρατηρούν τις κινήσεις του ιερέα.
-Τι έχεις Άννα;Γιατί είσαι σε υπερδιέργερση;
-Κυρία μα...δεν βλέπω από εδώ που κάθομαι.
-Δεν είμαστε σε κινηματογράφο Αννούλα,με την ψυχή βλέπουμε εδώ...
Αλλάζω θέση στην Άννα,προσπαθώντας να τη βοηθήσω να ηρεμήσει και την βάζω μπροστά- μπροστά δίπλα σε μια γιαγιούλα που σταυροκοπιόταν ασταμάτητα.Ηρέμησε για λίγο,μα μετά καθώς την πλησίασε η δασκάλα των Θρησκευτικών εκτινάχτηκε για να μεταφέρει τις χρήσιμες πληροφορίες για το πώς έκανε entrance ο ιερέας...το dress code και όλα τα συναφή,αφού έτσι νόμιζε το αγγελουδάκι πως θα εξασφάλιζε το Άριστα.
Πολλές γιαγιάδες σε παροξυσμό μετανοιών και σταυροκοπημάτων.Δε με ενοχλούν, αφού έτσι νιώθουν,έτσι πράττουν.Με ενοχλεί που αρχίζουν να τις αντιγράφουν οι μαθητές μου...χωρίς να καταλαβαίνουν το γιατί...
Πίκρα το να συμβιβάζονται από τώρα.
Η Χλόη μπροστά μου,στέκεται αμίλητη.Η Γιάννα φαίνεται προβληματισμένη.Ο  Νίκος ανήσυχος,ο Παύλος φαίνεται χλωμός.Λες να έχει πυρετό;Κοιτάζω και τα 24.Καλά είναι,ήρεμα.
Κλείνω τα μάτια κι αρχίζω να προσεύχομαι .Η Χλόη γυρίζει και με κοιτάει.Κάθεται ακριβώς μπροστά μου.
-Προσεύχομαι κυρία,μου λέει,έχω κλειστά τα μάτια και προσεύχομαι...για να συνεχίσει πως ο Κωστάκης και η Αμαλία την κοροϊδεύουν.
-Δεν πειράζει Χλόη μου,της απαντώ,και τον Χριστούλη κάποιοι τον κορόιδευαν,αλλά εκείνος δε θιγόταν.
Ευθιξία ως άσκηση.Να μη θίγομαι...
-Είσαι εύθικτη;
-Ουουουου αν είμαι λέει.Δογματίζομαι ακόμη κι από εμένα την αυθεντία,την ξερολίδου.
Συνεχίζω την προσευχή μπας και σωθώ από την κατώτερη Φιλιέττα.
Μια φωνή ενός μαθητή μου ακούγεται από πίσω μου                      -Κυρία σας μυρίζει φαγητό;
-Ναι,του απαντώ καθώς αναγνωρίζω τη γνώριμη μυρωδιά από τσιγαρισμένο κρεμμύδι.
Μα τι γίνεται;αναρωτιέμαι....
Τα παιδιά κοινωνούν,άλλα με δέος,άλλα παρατηρώντας αν τα είδαν οι δάσκαλοί τους,άλλα γελούν...
Για πράξεις συνειδητές,σκέφτομαι.Πόσες ασυνείδητες κάνουμε;Τι τους μαθαίνουμε;
Στο ναό μπαίνει η μαμά ενός μαθητή μου.Τη ρωτώ για τη μυρωδιά.Μου απαντά πως έρχεται από την κουζίνα της εκκλησίας,όπου εθελοντές μαγειρεύουν για τους απόρους της γειτονιάς ή αλλιώς ενορίας.
Σταματώ τα παιδιά στην έξοδο...Ήρθε η ώρα να ακολουθήσει και μια δεύτερη θεία κοινωνία.Μεταλαμβάνουν στην πράξη ανθρώπους που εφαρμόζουν τα όσα διδάχθηκαν.Άγγελοι επί γης με φωτεινά λαμπερά πρόσωπα,μαγειρεύουν για να προσφέρουν φαγητό σε 50 οικογένειες ενός κατά τα άλλα εύπορου δήμου....Πόσο πανέμορφα λάμπουμε όταν λειτουργούμε με κίνητρο την αγάπη.
Μια φιγούρα σκουρόχρωμη στριμώχνεται ανάμεσα σε εμένα και στα παιδιά.Είναι η μητέρα δυο μαθητών του σχολείου που συντηρείται εδώ και χρόνια από την εκκλησία.
-Πού είναι η σκούπα;ρωτά με σπαστά ελληνικά.Ήρθα να καθαρίσω.
Ανταπόδωση της καλοσύνης είναι η ίδια η καλοσύνη...Πόσο ευγενική ψυχή σκέφτομαι,πόσο γεμάτη ευγνωμοσύνη...πόσοι και πόσες φορές κάνουμε το κορόιδο; 

armando marino

Επιστροφή στο σχολείο μετά παρατηρήσεων για το πού και πώς πρέπει να τρώμε τα αντίδωρα..Η λέξη αγάπη και προσφορά δεν ανήκει σε αυτές... κι όμως το αντίδωρο γίνεται από το πρόσφορο.Παρατηρήσεις και προλήψεις ακούω,για έναν παππά που δεν πίστευε στο μυστήριο και τιμωρήθηκε από τον κακό θεό(μάλλον σε άλλο θεό πιστεύουμε)....Κι ύστερα απορούμε γιατί έγιναν τόσα εγκλήματα από τους δήθεν χριστιανούς...
-Ο Θεός δε γνωρίζει αρνητικά συναισθήματα είναι μόνο αγάπη,παιδιά.Μία ώρα συζήτηση επανορθωτική στην τάξη.Εντοπίστε τις διαφορές μεταξύ Πίστης και Φαρισαϊσμού.
Ή θα απολυθώ,σκέφτομαι,επειδή δε θα ακολουθώ το αναλυτικό πρόγραμμα της τυπολατρείας ή θα με αφορίσουν για να κάνω παρέα με τον Καζαντζάκη.Και τα δύο τιμητικά.
Ως βοήθεια μου στέλνεται εξ άνωθεν το παράδειγμα του Πελοπίδα,του βασιλιά της Θήβας.
"Ο Πελοπίδας,γράφει το βιβλίο της ιστορίας μας,αρνιόταν να φάει περισσότερο και να ντυθεί καλύτερα από τον πιο φτωχό Θηβαίο"...."Και δεν ήταν βαφτισμένος χριστιανός",σκέφτομαι.
Σιωπή μέσα στην τάξη.
Γιατί δε μιλάει κανείς;Βουβή κι εγώ.Απλά κοιταζόμαστε...
-Αυτοδιόρθωση  κάνουμε κυρία,πετάγεται ένας μαθητής μου,όπως & στην ορθογραφία.
Στρέφω τα μάτια μου στον Αντρέα, γιο ιερέα.Κάποια παιδιά τον έβαζαν να σηκώνει το μεσαίο δάχτυλο για να γελάσουν κι εκείνος τους κοίταζε με απορία,δεν είχε καταγεγραμμένη την κακή συμπεριφορά,δεν την αναγνώριζε...δεν είναι εύθικτος...
-Πώς να σπάσω την αθωότητά του;Πώς να τον βρομίσω ενώ προσπαθώ να ανακτήσω τη δική μου αθωότητα;
Να "πλύνω" τους υπόλοιπους πρέπει...
Να "πλύνω" πρώτα απ' όλα εμένα.
Γνώσεις και γνώσεις,πτυχία και πτυχιάκια...Απομνημόνευση στείρα ψαλμών του Δαβίδ,απολυτίκια.
Χάνονται...Τα βρίσκεις,τα ακούς ανάμεσα σε ανθρώπους που δίνονται,που μοιράζονται που λειτουργούν ως σώμα και αίμα Εκείνου.
-Τι ψάχνεις Αννούλα;
-Τον Χριστό κυρία να τον προσκυνήσω...
-Τον έχεις μέσα σου καρδούλα μου.Εκεί να τον αναζητήσεις κι εκεί να τον τιμάς.
Πολύ μεγάλο ταξίδι,κοπιαστικό...αλλά γεμάτο με θαύματα.

@Φιλιέττα