cake... will survive

επειδή βαρέθηκα τα ποζέρια*πάρτε με ,& με τα ρόλεϊ...
*ποζέρι=το στημένο

Θα τη βάλω τη φωτό και στο φατσοβιβλίο...Outa space είμαι,σαν την princess Lia.Διάβασα ότι ο Θεός είναι εκτός τόπου και χρόνου,φυσικά εννοείται ότι είναι παντού και άχρονος,αλλά μου φάνηκε πως μια χαρά τα πάω,μιας και σε αυτό το σημείο Του μοιάζω.Εκτός σχετικού και ειδικού σύμπαντος.Δεν είν'κακό.Οι δοκιμασίες λένε μας κάνουν πιο δυνατούς.Μας κάνουν να εξερευνούμε κι άλλους πλανήτες κι άλλα διαστήματα.Το θέμα με εμένα είναι ότι βαριέμαι να επαναλαμβάνεται η ίδια άσκηση γύρω από τον ίδιο ήλιο.Οκ κατακτήσαμε την τέταρτη πίστα-αποστολή...Γιατί ξαναπάμε στην πρώτη;

Η επανάληψη μήτηρ της μαθήσεως.Ε,πάρε τώρα επαναληπτικά :

"Γιατί;Γιατί;Γιατί;"...

Το ρωτούσε και ο Αρθούρος στον Θεό, σε μια ταινία που έβλεπα το μεσημέρι με τον Σον Κόνερι,σαν έπιασε τη Γκουίνεβιρ στην αγκαλιά του Λάνσελοτ.

Τελικά ο Ύψιστος όλο τσιριχτά "γιατί" ακούει.Πέθανε και ο Άρθουρ και ησύχασε.Αντί να μάθει ότι η απάντηση,είναι "έτσι",όχι δεν τη λέει ο Ύψιστος,οι θνητοί τη λένε...όπως και την άλλη,ξέρετε με το πρίτσι του γατιού.

Νομίζω αρχίζω να κουράζομαι με τα "γιατί;"...τουλάχιστον όσα οφείλονται σε συμπεριφορές άλλων και όχι δικές μου.Προτείνω να εστιάσω, ας πούμε, στο εξής:"Γιατί αιφνιδιάζεσαι από κάτι που δε σου φαίνεται φυσιολογικό;Λογικό;"....

Έτσι θα ησυχάσει η ψυχούλα μου και δε θα μουδιάζει και η κεφάλα μου.

Τι άλλο έμαθα τελευταία;Α...ναι,αυτό μου άρεσε ιδιαιτέρως,ήταν αυτογκόλ και ταυτοχρόνως αυτοχάστουκος,έμαθα πως το να έχεις την τάση να βοηθάς συνεχώς τους άλλους, χωρίς να ζητάς βοήθεια,είναι ένδειξη εγωισμού.

Διάγνωση:Θετικό...Αντισώματα:Ουδέν...

Δάσκαλος ο Γουικέντης αυτός.Και περί ανταποδόσεως ο λόγος.Ποτέ,ποτέ ποτέ δεν απαιτούμε ανταπόδοση για όσα κάνουμε...τουλάχιστον όχι,από την ίδια πηγή.Θα μας έρθουν από αλλού,αυτό είναι σίγουρο,αλλά καταντάει μπακαλίστικο το "τόσα έδωσα τόσα πρέπει να πάρω" κι εκεί αρχινίζουν οι προσδοκίες και οι γκρίνιες.Αν εκτιμηθούν,έχει καλώς,αν όχι,πρόβλημα δικό τους,όχι δικό μας.

Κολλάμε-Ξεκολλάμε...

Μένουμε-Φεύγουμε...

Ενάντια ...

Αντίθετα...

Έλξη-Άπωση 

Βρήκα τι φταίει...Χάσαμε το "αλήτικο" στυλ μας. Σαν να λουφάξαμε & φλωροποιηθήκαμε...Από αύριο το ποδήλατο και δρόμο, για όπου μας βγάλει...

Να μη ζήσουμε σαν δούλοι.

Να ζήσουμε...

@Φιλιέττα

Υ.Γ.Ευχαριστώ mama- Lili για το υπέροχο cake και τις ζουμερές αγκαλιές !!!Ζέσταναν την καρδιά μου!

Πήγαινε στη δουλειά,στείλε τα παιδιά σου σχολείο,ακολούθησε τη μόδα,φέρσου φυσιολογικά,περπάτα στο πεζοδρόμιο,δες τηλεόραση,κάνε οικονομίες για τα γεράματά σου,υπάκουε το νόμο,επανέλαβε μετά από εμένα:Είμαι ελεύθερος...

Βρήκα το παρακάτω εξαιρετικό κείμενο και το αναδημοσιεύω:

"Πέρασε ανεπιστρεπτί ο καιρός της ψεύτικης ευημερίας, του ατομικού εγωισμού, της αδιάφορης ζωής. Φτάσαμε σε εποχές που τα περιθώρια ''αφήστε με στην ησυχία μου'' στένεψαν αρκετά. Ήρθε λοιπόν η στιγμή να αποφασίσουμε ότι πρέπει να απελευθερωθούμε απ'όλα αυτά και να καταλάβουμε - επιτέλους - πως μέσα από το συλλογικό θα την παλέψουμε, μέσα από το μαζί και όχι από το εγώ.

Η ανθρώπινη υπόσταση για να διατηρηθεί στο ακέραιο, χρειάζεται να συνεργάζεται, να ανήκει και να είναι αλληλέγγυα. Να νιώθουμε πως έχουμε δύναμη επειδή ακριβώς είμαστε μαζί με άλλους ανθρώπους και έχουμε ρίξει στα κάτεργα την μοναξιά που μας πνίγει και την αδιαφορία που καλλιεργήθηκε τόσα χρόνια.

Έτσι αναδεικνύεται η αξία μας, ο ανθρωπισμός μας, η καθαρότητα της ψυχής. Το κατεστημένο σύστημα δείχνει το άλλο του πρόσωπο, το πραγματικό, και το δείχνει τώρα που έφερε κόσμο με το μέρος του. Από την απέναντι πλευρά βρισκόμαστε όλοι εμείς, Οι άνθρωποι που διαθέτουν αγάπη, ελεύθερη σκέψη και την αυτονόητη λογική της διαβίωσης. Γιατί δε ζητάμε να προσπαθούμε να επιβιώνουμε μόνο αλλά να ζούμε με ποιότητα συλλογική, με όλα όσα νιώθουμε και θέλουμε να εκφράσουμε. Σε μια κοινωνία όπου το εξουσιαστικό μοντέλο καθημερινά καταρρίπτει και αμφισβητεί τις ελευθερίες έκφρασης, τα δικαιώματα της διαφορετικότητας και οδηγεί τον άνθρωπο στο περιθώριο, εμείς απαντάμε πως μόνο μέσα από την αλληλεγγύη, την επικοινωνία μεταξύ μας και την προσήλωση στο αυτονόητο, θα ξεχωρίσουμε από το κοπάδι που οδηγείται στη σφαγή.

Οι έννοιες της αυτοοργάνωσης των ανθρώπων της αυτοδιαχείρησης και της συλλογικότητας, είναι πιο επίκαιρες από ποτέ. Σε όλα τα θέματα. Από την παροχή πρώτων αναγκών στους συνανθρώπους μας,μέχρι την προστασία του περιβάλλοντος του τόπου μας, και μέχρι την αντίστασή μας σε κανόνες που μας επιβάλλονται, καταστρέφοντας την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Ποιο είναι το αυτονόητο που προανέφερα; Να μη ζήσουμε σα δούλοι. Και ποια είναι η λύση; Πάνω απ'όλα ο άνθρωπος και οι ελευθερίες του.

Σε ένα σύστημα που δεν σε υπολογίζει, στρέψε την προσοχή σου στους συνανθρώπους σου, σε αυτούς που σκέφτονται για το εμείς και όχι για το εγώ...Γίνε κρίκος μιας αλυσίδας, που δε θα σπάσει όσο οι κρίκοι της παίρνουν δύναμη λόγω της διαδοχικής τους ένωσης. Ο ένας κρίκος μέσα στον άλλο. Καθένας ξεχωριστός και ίσοι μεταξύ τους. Λαμπεροί και ανίκητοι κρίκοι.

Μαζί. Εμείς."

© Fidelio http://enfo.gr/ar2084