souma-c

Αφόρμηση:Γενέθλια...

Η ώρα της προσωπικής μας πρωτοχρονιάς.

Ακούω Yma Sumac που στη γλώσσα των Ίνκας σημαίνει "πόσο όμορφη"...!!!

Ομορφιά,ομορφιά λοιπόν βλέπω σε καθετί γνήσιο.Μου αρέσει η Yma όπως και η Frida.Ήταν και οι δυο αυθεντικές.

Περίεργο...κάθε χρόνο στα γενέθλιά μου ένιωθα μελαγχολία.Φέτος νιώθω δύναμη και διάθεση για "παραπέρα"...για "πιο ψηλά" και ουχί "ψιλά", αν και λέγεται πως στα ψιλά γράμματα κρύβεται η ουσία...

Δε μου αρέσουν όσοι και όσα κρύβονται κάτω από τέτοιες ταμπέλες.Το γνήσιο,το αυθεντικό ομοιάζει με επικεφαλίδα,γραμμένη σε τεράστια κεφαλαία γράμματα για να διαβάζεται εύκολα,χωρίς να αναγκάζεσαι να φορέσεις ματομπούκαλα.Πώς να το κάνουμε; επιφέρει κούραση οφθαλμών μια τέτοια ανάγνωση και μετά αρχίζει η θολούρα και η ζάλη...( σκοπίμως δημιουργούμενες για να μη δεις το κενό,το τζούφιο,το ψεύτικο).

Γενικά, επικρατεί μια σύγχυση περί αυθεντικότητας-όπως και σε πάρα πολλούς άλλους τομείς-θεωρείται αυθεντικό το προβάλλόμενο ως έχει, κατά το "πάρτα Λίζα και κάντα κορνίζα...κι άμα σ'αρέσει".

Μίλησα όμως για αυθεντικό... κι αυτό είναι υπερβατικό, σκορπίζει γύρω του ζεστασιά,αγάπη,ευτυχία.Αυτή άλλωστε είναι και η ομορφιά!Λέμε "όμορφος άνθρωπος","όμορφο συναίσθημα"!

Απολογισμός:Το αξιακό δέντρο μου διαρκώς συμπληρώνεται.
Το βλέπω και το καμαρώνω.Κόπιασα για κάθε φύλλο,για κάθε κλαδί και πόνεσα για κάθε κλάδεμα,ξερίζωμα...Μ'αρέσει όμως,έτσι όπως εξελίσσεται, γνωρίζω ότι έχει βαθιές και γερές ρίζες.

Πολλοί με βοήθησαν σε όλη αυτή τη διαδικασία και νιώθω ευγνώμων.Ακόμη και όσοι έπαιξαν το ρόλο του "κακού" με έκαναν ακόμη πιο ισχυρή,γιατί με βοήθησαν να δω πού είμαι ευάλωτη ή κατά -λάθος(;) επιλέγουσα.

Φιλοσοφούσα νωρίτερα με την καλύτερή μου φίλη.
Δώρο, μια παραβολή :

"Κάποτε ένας ναυτικός βρέθηκε ναυαγός σ’ ένα ακατοίκητο τροπικό νησί μόνος κι έρημος.

Με πολλούς κόπους, χωρίς εργαλεία, εργαζόμενος μόνο με τα χέρια του, κατάφερε να φτιάξει μια ξύλινη καλύβα για να μπορέσει να προστατευτεί κατά την περίοδο των βροχών.

Πράγματι είχε μόλις τελειώσει την καλύβα όταν άρχισε να βρέχει ασταμάτητα.

Όμως την δεύτερη κιόλας μέρα ένας κεραυνός έκαψε την καλύβα του και την έκανε στάχτη.

Ο ναυαγός, που πρώτα δόξαζε το Θεό για τη σωτηρία του, τώρα αναλύθηκε σε δάκρυα.

«Γιατί Θεέ μου;», άρχισε να λέει και να παραπονιέται για την καταστροφή.

Κι ενώ η απελπισία πλημμύριζε την καρδιά του... άκουσε από το πέλαγος το σφύριγμα ενός μεγάλου πλοίου.

Σε λίγο , μια βάρκα ήταν στην παραλία.

«Πώς με βρήκατε σε τούτη την ερημιά;» τους ρώτησε.

«Είδαμε, του είπαν, το σινιάλο του καπνού απ’ την φωτιά που άναψες»!"

Καμιά φορά σαν βλέπουμε τα όνειρα, τις επιδιώξεις και τα έργα μας  να γίνονται στάχτη κι αποκαΐδια,καλό είναι να μην απελπιζόμαστε,αλλά να αναρωτιόμαστε κατά πόσο πραγματικά τα θέλαμε όλα αυτά.Για κάποιο λόγο "ανάβει" η φωτιά....ίσως για να φέρει κοντά μας τη σωτηρία,τον αληθινό,αυθεντικό μας εαυτό.Και τότε ...αρχίζουμε πραγματικά να ζούμε.

@Φιλιέττα
Υ.Γ. :Να σας χαίρομαι και να με χαίρεστε...με την κυριολεκτική έννοια.Αυτό εύχομαι ,φυσώντας τα κεράκια μου !!!