οι ανθρωποι σαν σπαν...αν θέλουν ξανακολλάν

Βαριά η ατμόσφαιρα σήμερα, περίεργη.Είναι κάποιες μέρες που λες κι ανατινάζονται με το πρώτο σκάσιμο του ηλίου μα, αντί για έναν δυνατό μπαμ...κάνουν ένα απογοητευτικό τζουφ...άνευ καπνού.
Παρόλα αυτά τις εκμεταλλεύομαι μιας και με βυθίζουν σε σκέψεις βαθιές και επισκέψεις στους πολύ κάτω σκοτεινούς θαλάμους μου...
Φοβού τον Φόβο είπαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι,Φοβού τους Δαναούς...Αναρωτιέμαι αν οι Δαναοί έφεραν τον Φόβο ως δώρο,έναν δούρειο ίππο γεμάτο τρέμουλο και ιδρώτα.Κι εμείς γκρεμίσαμε τα τείχη της Τροίας μας και τον θεοποιήσαμε.
Πάντα τρία...η επιβεβαίωση.Ποτέ,μέχρι στιγμής δε σταματώ εκεί,υπερβαίνω συνήθως και τη δεκάδα,παλαιότερα βέβαια έφτανα και μέχρι το ένα εκατομμύριο,μέχρι να βαρέσουν οι σειρήνες συναγερμού.....ίου ίου ίου...& μετά ερχόταν το ασθενοφόρο.
-Τι πάθατε;
-Φοβάμαι.
-Μπεεε;
-Μουουουου...
Χαρούμενο διάλειμμα με Κωστή.

Γάτος-λιοντάρι,βόδι-κατσίκι,ρεβύθια,φασόλια όλα τα όσπρια ενωμένα και φυτεμένα να βγουν οι Γίγαντες να τους σκοτώσουμε να πάρουμε το χρυσόμαλλο δέρας,να ξεφύγουμε από τους Αιήτηδες να επιστρέψουμε στην Πατρίδα...να μας πολεμήσουν όσοι αθετούν τις υποσχέσεις τους...Ε,κι αν σκοτώσουμε και κανέναν θα θεσπίσουμε Αγώνες προς τιμήν του.

-Ουφφφ...μεγάλο βάρος κι άγχος αυτή η μυθοπλασία...

-Πάμε για καμπαρέ.

-Πολύ θα το'θελα να εμφανιζόταν μπροστά μας το muppet show...ή έστω να έπεφτε το 45αρι παπούτσι σου στην καθωσπρέπει αίθουσα του Μεγάρου.Μετά για εξιλέωση θα έπρεπε να εκτελέσουμε καμιά 12αριά άθλους,για να υπερνικήσουμε τους φόβους της ανοίας τους.

Γυναίκες που γίνονται άνδρες και άνδρες που γίνονται γυναίκες...Τι μπέρδεμα...Να πολεμάς τη Φύση σου.

-Money,money...money....

-Honey,honey honey...

Πού πας κοπελιά χωρίς 12πόντους;Χάνεις σε ύψος.Με το μέτρο η πίτσα...αλλά τώρα και σε κώνο.Εξέλιξη!!!Μαθαίνουν και τα παιδιά πιο εύκολα τα γεω-μετρικά πράγματα που προσδίδουν αξία...

Τελευταία δεν κοιτώ.Βλέπω.Ε,όπως και να το κάνουμε έχει μεγάλη διαφορά.

Τελευταία δε βρίσκω λέξεις.Με ποιες λέξεις να αποτυπωθεί το φονικό,ο πόνος,το μίσος,η ασχήμια;

-Κλαις.Έχεις δύσπνοια...Φοβάσαι.

-Μη φοβάσαι που φοβάσαι.Όλοι το έχουμε.Βγάλε τις "γόβες" και περιπάτει ξυπολυτάκι.Να νιώσεις το χώμα,να παίξεις με την άμμο,να κάνεις τα πατούσια ντέφια και να την τινάξεις στην πλατεία ενός κενού θεάτρου.
Οι οφθαλμοί εχάρηκαν και τα αυτιά επίσης.Η ψυχή εχάρη με την προσφορά του δώρου...με τη θυσία της αγρυπνίας,με την απόκρυψη της κούρασης.

Όλα τα βλέπω...και 

-"MΗ ΦΟΒΟΥ" ,η μοναδική εντολή που δηλώνει θεΪκή προέλευση.Υπακούω.

@Φιλιέττα

Διαβάζω τον Δημήτρη Μητσοτάκη,καμιά σχέση με τη γνωστή φατρία,λογοτέχνης,μουσικός ιδρυτής των Ενδελέχεια,σύζυγος,πατέρας,καθηγητής :

"Από παντού έρχεται η μυρωδιά του φόβου. 

Τον βλέπεις στα μάτια των περαστικών. 
Στα μάτια του μετανάστη κάθε φορά που ακούει περιπολικό ή βλέπει ξυρισμένο κεφάλι, στα μάτια της ηλικιωμένης κυρίας όταν βλέπει μετανάστη. 
Στα μάτια του μικρού μπάτσου όταν βλέπει πορεία, στα μάτια του διαδηλωτή όταν βλέπει μπάτσο.

Ναι, έχει χρώμα, έχει οσμή, μα μόνο για εκείνους που τον νικούν έστω για μια στιγμή, για τους άλλους είναι άχρωμος, είναι άοσμος, είναι διάφανος. 

Ο φόβος καρυκεύεται με χρόνο. Κόβεις χρόνο, κόβεις όνειρα, κόβεις προοπτική, μικραίνεις τον ορίζοντα, χαμηλώνεις τον ουρανό και έχεις έναν φόβο αποτελεσματικό, έναν φόβο κυρίαρχο. Εχθρός του φόβου είναι η ελπίδα, αλλά, όπως ξέρουμε καλά, αυτή πεθαίνει πάντα τελευταία. Ο φόβος ξέρει ότι είναι αδύνατο να σκοτώσει την ελπίδα, αφού κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε ένα εννοιολογικό παράδοξο που θα ανέτρεπε την ισορροπία του κόσμου. 

Ο φόβος γίνεται με τον καιρό αντανακλαστικός, γίνεται βασική συμπεριφορά. Αλλοιώνει την κυτταρική δομή των ανθρώπων, απλώνεται σαν καρκίνος μεταστατικός και ανίκητος, πλημμυρίζει τα βλέμματα, ορίζει τις κινήσεις, γίνεται κυρίαρχος. 

Τα μάτια αποφεύγουν τα άλλα μάτια. 

Τα μάτια αποφεύγουν καθετί όμορφο, μαγνητίζονται από το χειρότερο και πάντα υπάρχει κάτι χειρότερο που θέλεις να αποφύγεις, όσο κι αν γκρεμίζεσαι. 

 Ο φόβος δεν σε θέλει νεκρό, σε θέλει ημιθανή και ελεγχόμενο. 

Έτσι σέρνονταν οι ψυχές στους δρόμους, άνθρωποι πιο φοβισμένοι από τα αδέσποτα ζώα που είχαν βιώσει την απανθρωπιά στο πετσί τους. Γυναίκες που έσφιγγαν τις τσάντες τους στα λεωφορεία μέχρι να τις πνίξουν, άντρες που ξύπναγαν για να πάνε σε μια δουλειά που δεν ξέρανε αν θα ήταν ακόμη εκεί που την είχαν αφήσει την προηγούμενη μέρα, παιδιά που κρατούσαν μυστική την πείνα στα σχολεία και έτρεχαν αργά στα παιχνίδια του διαλείμματος σαν μεσήλικες. Άνθρωποι που τριγυρνούσαν εδώ κι εκεί με βλέμμα άδειο. Άνθρωποι βουβοί, σκυθρωποί και αγέλαστοι. Πνεύματα λοβοτομημένα, ανέλπιδα και σκοτεινά. "

Υ.Γ.Φιλιεττίστικο:

Αυτό γίνεται...Τελικά...εχθρός είναι όποιος μας κάνει να φοβόμαστε...όποιος μας τοποθετεί σε αρρωστημένα κρεβάτια προκρουστικά και προσπαθεί να μας μακρύνει,μικρύνει ή κοντύνει...

Αν, αν είχαν όλοι οι άνθρωποι να φάν'

αν είχανε στο κρύο ένα μπουφάν

Αν, το χρήμα αν δεν ήτανε το παν

παγκάκια αν δεν είχαν για ντιβάν'

Αν, αν είσαι μες στα χρέη ως εδώ πάν'

αν έχεις σιχαθεί και λες "αμάν"

αν όσο κι αν δουλεύεις δε σου φταν'

αν ψήνεσαι σαν ψάρι στο τηγάν'

Αν, αν, αν, αν, αν...

αν, αν, αν, αν, αν, αν, αν, αν...

Μα δεν κολλάν οι άνθρωποι σαν σπάν'

ποτάμι είναι τα χρόνια και κυλάν

και κυλάν'

Αν, στον κόσμο δεν υπήρχε Αφγανιστάν

Καμπόζη, Αμερική και Πακιστάν

Αν, Ουάσινγκτον, Καμόρα, Ταλιμπάν

πετρελαια, διαμάντια και Ιράν

Αν, σε κόβουν κομματάκια και ορμάν'

σου πίνουνε το αίμα και γελάν'

με τα δικά σου δάκρυα μεθάν'

τη σκέψη σου σιγά σιγά ρουφάν'

Αν...

`