vampire parents

Θα μου πείτε τι δουλειά έχουν οι βρυκόλακες;

Καλοκαίρι.Θάλασσα.Παραλία.Γύρω μου παιδιά,έφηβοι που φλερτάρουν με υπέροχο τρόπο,φιλιούνται,συζητούν για ηλεκτρονικά παιχνίδια,παίζουν ρακέτες.

-Πάλι πολλοί διαφορετικοί κόσμοι εν τη γενέσει τους,σκέφτομαι.

-Εδώ μπαίνει ο Κόμης Δράκουλας;

-Όχι...περίμενε...συνεχίζω,είμαι στην εισαγωγή.

Κι όμως φτιάχνουν μια τόσο όμορφη πολυχρωμία.Διαπιστώνω πως οι γονείς απουσιάζουν.Ανακουφίζομαι καθώς το παρατηρώ και ταυτόχρονα αρχίζω να κατανοώ,(αισθανόμενη ως καθυστερημένη αντίληψης) τη δεύτερη κατά σειρά καλοκαιριών άρνηση του  γιου μου να πάει για μπάνιο ή διακοπές μαζί μου.

-Το μέλι σε πνίγει πολύ πιο εύκολα από το νερό,ακούγεται μια φωνή μέσα μου.

-Της Κόμισσας Φον -Γκούλστραντ;

-Θα σταματήσεις να τα κάνεις όλα αστεία;Έχουμε σοβαρό θέμα σήμερα.Αυτή τη λειτουργία σου να κάνεις τα πολύ σοβαρά, soft θα πρέπει να την ψάξεις...Συνεχίζω και μη με ξαναδιακόψεις.

Κι είμαστε σχεδόν όλοι εμείς,η πάνω -κάτω γενιά μου, που πνίξαμε τα παιδιά μας στο μέλι,ή που τουλάχιστον το επιχειρήσαμε ή γινόταν κι από παλιά;ή το κάνουμε και τώρα;(έχει δίκιο ο Κωστής είμαι τελικά η Μrs Why)...

-Πώς κι έγινε αυτό;αναρωτιέμαι.

Αν σκεφτούμε πως είμαστε η γενιά που αιφνιδίασε με την ταχύτητα και το πλήθος διαζυγίων,μπορεί κάπου εκεί να είναι η εξήγηση;Μπα...και σε παντρεμένα ζευγάρια(κατά κόσμον) ελοχεύει μια απουσία,ή μια απαξίωση του ενός προς τον άλλον.Οπότε ο λόγος ...είναι το "κενό".

Όταν πρωτοχώρισα μου είπαν να μην αφήσω ποτέ κενή τη θέση του συντρόφου μου.Το παιδί λένε νιώθει το κενό και σπεύδει να το καλύψει.Μια αφελής γνωστή είχε βάλει το γιο της να διώξει από το σπίτι τον πατέρα του.Φυσικά αργότερα της έλεγε ότι θα την σφάξει,αν διαπιστώσει πως έχει σχέση με άλλον άνδρα.Φαντάζεστε το γιατί...

Τα όρια πρέπει να είναι απολύτως διακριτά,οι ρόλοι ξεκάθαροι.Μάνα-γιος-κόρη.Πατέρας-γιος-κόρη.Δε σημαίνει πως ως μάνα ή ως πατέρας δεν μπορώ να συζητώ,να αγκαλιάζω,να φιλάω,να παίζω ή να αστειεύομαι με το παιδί μου.Φυσικά και μπορώ.Αλλά η σχέση να είναι διαυγής και να μην αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας.Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα όπου αρκετοί χρησιμοποίησαν εκούσια ή ακούσια τα παιδιά μετά της απομακρύνσεως εκ γάμου,για να αποκομίσουν υλικά ή συναισθηματικά οφέλη ή ακόμη και για να εκδικηθούν τον/την πρώην(μπορεί και νυν,τώρα που το σκέφτομαι,γιατί και εν μέσω γάμου συμβαίνουν τοιαύτα...) σύζυγο.

-Το πράγμα βαραίνει...πολύ.

-Και βρομάει.Συμφωνώ,αλλά πρέπει να ακουστεί,είναι καλό για τα παιδιά.Οι ενήλικες μη φοβάσαι,δεν παθαίνουν τίποτε.Το πολύ-πολύ να αρχίσουν τις επισκέψεις σε κανέναν καλό ψυχοθεραπευτή.Από το να τρελάνουν τα παιδιά τους..."τον ψόφο" που έλεγε κι ένας τρελογιατρός.

Και συνεχίζω...Ποιος τα πληρώνει αυτά τα οφέλη;Να σας πω εγώ, γιατί έπεσε μούγκα στην στρούγκα.Τα παιδιά μας.

Αν εγώ καταστήσω ευνούχο το γιο μου προβάλλοντας με όχι μόνο ως μάνα,αλλά και ως γυναίκα(μόνο η μανούλα σε αγαπάει κλπ κλπ. άστον πατέρα σου να λέει,όλες οι γυναίκες είναι πόρνες εκτός από τη μαμά σου τη δυναμική,την έξυπνη)...τσουπ να ένα συνδροματάκι του Οιδίποδα(μη χαίρεστε οι άντρες-μπαμπάδες...πάρτε κι εσείς ένα αντίστοιχο της Ηλέκτρας).Βέβαια εγώ θα είμαι ευτυχισμένη,θα καλύπτω όλες τις ανασφάλειές μου,μπορεί και να χαίρομαι όταν οι φίλες μου θα μου λένε ότι είμαστε σαν ζευγάρι με το γιο μου,επειδή μικροδείχνω (είναι και της μοδός τελευταία να κυκλοφορείς με κατά τουλάχιστον 15 χρόνια νεαρότερο-έπρεπε και σε αυτό να συναγωνιστούμε τον αυνανισμό μερικών ανδρών)...Αντί όμως,να γελώ σαν σούργελο θα έπρεπε να ντρέπομαι για το κακό που θα έχω προκαλέσει στο παιδί μου,την ώρα που θα άκουγε αυτά τα "υπέροχα" σχόλια.

Μια ... έλεγε πως συμπεριφέρεται με τέτοιον τρόπο στο γιο της,ώστε να μάθει εκείνος το πώς φέρεται μια γυναίκα σε έναν άντρα και να επιλέξει με σωστά κριτήρια τη μελλοντική κοπέλα του...........

-Ωπα κοπελιά...Πάρτο όλο αλλιώς.Ο γιος σου θα μάθει το πώς συμπεριφέρεται μια γυναίκα σε έναν άντρα από τον τρόπο που συμπεριφέρεσαι εσύ στον σύντροφό σου.Αν του μιλάς με αγένεια ή ευγένεια,αν τον σέβεσαι ,αν τον φροντίζεις...Με αυτό τον τρόπο μαθαίνουν τα παιδιά.Παιδί-Ενήλικες. Κατανοητόν;Εκτός, αν τον εκπαιδεύεις για εραστή δικό σου...(κι αυτός ήταν ο πρόλογος γι αυτό που ακολουθεί)

Και πάρτε τώρα βαθιά εισπνοή,γιατί έπεται πραγματικό γεγονός που υπήρξε η αφορμή γι αυτό το κείμενο.

Στην παραλία λοιπόν που σας προανέφερα, έπαθα σοκ.Μια μάνα γύρω στα πενήντα κι ένα παλικάρι θα΄ταν δε θα΄ταν είκοσι...φαίνονταν & φέρονταν ως ζευγάρι.Με λαγνεία τον άλειφε και την άλειφε  λάδι.(ξερνάτε;ξεράστε ελευθέρως, γιατί μερικοί ισχυρίζονται ότι όλα λύνονται με βότανα και ματζούνια,νοσούμε κυρίες και κύριοι,νοσούμε ως κοινωνία,ως άνθρωποι)..και εδώ έρχεται το φρικαλέο...η διαπίστωση ότι εκείνος είχε στύση.Τι καμάρι η μαμά...Ομολογώ ότι οριακά κρατήθηκα να μην την πετροβολήσω(οι θεωρίες περί μη βίας μου φαίνονταν άχρηστες)...και τότε θυμήθηκα έναν φίλο ψυχολόγο(τελικά όσοι τους βρίζουν, έχουν ψυχοπάθεια τσεκαρισμένο...) που είχε βάλει τις φωνές στην τότε γονεϊστικη παρέα μας,όταν του είχαμε πει ότι μερικές φορές τα παιδιά μας(περίπου 13 =αρχή της εφηβείας) έρχονταν να κοιμηθούν στα κρεβάτια μας.

-Αν την ώρα εκείνη,μας είχε πει,...δουν ερωτικό όνειρο και τα ακουμπήσετε ή σας ακουμπήσουν κατά λάθος...συνειδητοποιείτε τι βλάβη,τι μπλοκάρισμα θα τους προκαλέσετε;Ή αν εσείς την ώρα που στριφογυρνάτε κατά λάθος τα αγγίξετε..."κάπου".Ποια θα είναι η θέση σας;

-Στον τάφο....Ναι,ναι,ναι μην το κοροϊδεύετε,εκεί θα ήταν η θέση μου,δέκα μέτρα μέσα στο χώμα.Καλύτερα νεκρή,παρά να εγκληματήσω πάνω στο παιδί μου,ακόμα κι άθελά μου,στιγματίζοντάς το για πάντα.

Θέλουμε λοιπόν σύντροφο;Να βρούμε .Δεν θέλουμε;Να χωρίσουμε.Δεν μπορούμε;Να επινοήσουμε κάποιον-α(κάποτε έβλεπα μια παιδική εκπομπή, τους imaginery friends,ε κάπως έτσι ) και να τα αφήσουμε ήσυχα να μεγαλώσουν.Ας μην τα βάζουμε στα δικά μας παιχνίδια στρατηγικής, εξουσίας, περιουσίας, επιβεβαίωσης,ασφάλειας και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο μας λείπει. 

Να σεβόμαστε τη σωματική και ψυχική υγεία των δικών μας παιδιών.Τα φέραμε στη ζωή κι ανήκουν σε αυτήν,όχι σε εμάς.Αν δεν μπορούμε(για εμένα δεν υπάρχει δεν μπορώ,υπάρχει δε θέλω)...να έχουμε δική μας ζωή,ας τα βοηθήσουμε να αποκτήσουν δική τους κάνοντάς τα ανεξάρτητα,ακόμη κι από εμάς,(όσοι κι όσες δεν αντέχουν...υπάρχουν και τα ψυχοφάρμακα) κι ας τα καμαρώνουμε από μακριά,δίνοντάς τους ταυτόχρονα την ασφάλεια,ότι στα δύσκολα,θα είμαστε εκεί δίπλα τους,όχι όμως για να τους λύσουμε την "άσκηση",αλλά για να τους θυμίσουμε ότι έχουν την ικανότητα να την "λύσουν" μόνα τους.Ως παιδιά μας όμως,όχι ως γονείς μας,ούτε ως φλερτ μας,ούτε ως συνέχειά μας....

-Κοινώς μην τα βαμπιρίζετε.

-Λύσσαξες. Πάρε τους δράκουλες.

-Α!Τώρα το έπιασα...

-Νομίζω ήμουν σαφής.Ψυχολόγος δεν είμαι.Είμαι παιδαγωγός,μάνα & άνθρωπος. Ρωτάω, συζητώ, ερευνώ,μαθαίνω κι αυτό δεν θα τελειώσει ποτέ.Οι περισσότεροι από εμάς κάνουμε λάθη από άγνοια, δυστυχώς δεν υπήρξε σχολή γονέων,το θέμα είναι να τα καταλαβαίνουμε  και να προσπαθούμε να τα διορθώσουμε.
Κλείνω με κάτι πάνω στο οποίο ρωτήθηκα κάποτε σε ένα δικαστήριο:
-Σας κακοποιούσε κυρία μου;
-Εννοείτε σωματικά;
-Ναι.Τι άλλο;
-Ψυχικά;
-Αυτό δε μας αφορά,γιατί δεν αποδεικνύεται...
Πάντα όμως όλες οι πράξεις εμφανείς ή αφανείς(η ψυχική κακοποίηση, προηγείται της σωματικής)...θα κριθούν σε ένα Μεγάλο Δικαστήριο.Φυσικά, όσοι δεν πιστεύουν σε Ανώτερες Δυνάμεις,μπορούν να το πουν απλά Ζωή...ή ...ας το κάνω λίγο πιο προσωπικά εσώτερο...Συνείδηση.

@Φιλιέττα