φύγε ...

-Φύγε από εδώ.Ακούστηκε μέσα στη νύχτα μια γυναικεία κραυγή
Καθόμουν μονάχη στην κουζίνα καπνίζοντας,όταν την άκουσα κι ομολογώ με ξάφνιασε.Με ανακούφισε όμως ταυτόχρονα.
-Ύπαγε οπίσω μου.Φύγε από εδώ...
Δύσκολος,δυσδιάκριτος και δυσανάλογος ο πόλεμος.
Λογική-Παράλογο.
Πολύ συναίσθημα.
Πολλά και τα ξεριζώματα που βιώνω τελευταία.Μόλις αρχίζουν να δένουν οι ρίζες μου,ένα βίαιο τράβηγμα και σε άλλο χώμα...& μετά από λίγο, άντε πάλι απ'την αρχή πιο άγριο,πιο βαθύ τώρα,φτάνει στα θεμέλια του πατρικού μου σπιτιού...
Όχι,δε θέλω να παραμείνω για πάντα σε εκείνα τα μικροσκοπικά πλαστικά γλαστράκια...να κάνω γύρα στις γειτονιές πάνω σε καρότσες αγροτικών.
Οι φωλιές μου μία προς μία γκρεμίζονται και ως άμυαλη κάνω επίθεση θεωρώντας την,ως την καλύτερη άμυνα.
Θυμός.Προς όλους όσους μου γκρεμίζουν τις φωλιές.Θυμός και προς όσους δε μου μιλούν για χτίσιμο νέων.Θυμός.Πόνος...Θρήνος κανονικότατος.Ίσως και να είναι λάθος που τα βιώνω όλα τόσο έντονα,αλλά έτσι είμαι εγώ.
Καρδιακή.Φίλη,ερωμένη,μάνα,σύντροφος,δασκάλα.
Το "ναι" μου είναι ναι και το "όχι" μου όχι.Δεν έχω " ίσως",δεν ζω στα "μπορεί".Με την ίδια ευκολία που θα ματώσω για να πραγματοποιήσω το "ναι" μου...θα διαλυθώ για να επιβεβαιώσω το "όχι" μου.
Δεν θέλω να μιλώ πια.Μόνο να γράφω.Οι λέξεις μου είναι τα άνθη της φωλιάς μου.Άλλοτε ανεμώνες-αλήθεια, πόσο μου'χει λείψει εκείνος ο ανθοπώλης -κι άλλοτε πικροδάφνες...
Να οργώνω το έδαφος,να το καθαρίζω από τις  πέτρες, να το ποτίζω...έτσι είμαι εγώ...
Πάντα με χρονοκαθυστέρηση η αντίληψη της πραγματικότητας.Την αρνούμαι,με πονάει.Κι είναι τότε που θέλω να τρέξω,να φύγω μακριά,να κλείσω μάτια κι αυτιά και να απαρνηθώ βυθισμένη μέσα στη σιωπή...τον λόγο,την αιτία.
Ειρωνικό.Μιας και πάντα αναζητώ τους λόγους και τις αιτίες των άλλων...
Αδυναμία;Μπορεί.
Δύναμη στο να την αναγνωρίζω τουλάχιστον έχω.Κάτι είναι κι αυτό.
Home & house λένε οι Άγγλοι,να μια λέξη που αποδίδεται καλύτερα στ'Αγγλικά, Κωστή.
Μήπως είμαι από εκείνους τους απελπισμένους "του ανήκειν";Έχω ελεύθερη βούληση;Τι είναι πιο σημαντικό να έχεις,να τη γνωρίζεις και να τη χρησιμοποιείς για ικανοποίηση των προσωπικών αναγκών,φιλοδοξιών σου ή να την δωρίζεις στη φροντίδα αυτών που αγαπάς;Ποιο είναι το μεγαλύτερο "όφελος";Μάλλον το δεύτερο.
-Το κόστος;
-Σε ευχαριστώ για την ερώτηση,τώρα κατάλαβα σε ποιον φώναζε εκείνη η γυναικεία φωνή.Αγγέλων ήχοι-Ανθρώπων στίχοι...Τον γνωρίζουμε όλοι πάρα πολύ καλά.Τον ταΐζουμε τον ντύνουμε ακόμη και με άμφια για να τον προσκυνάμε.Είναι εκείνος εκεί ο κύριος που αποχωρεί ηττημένος με το μπλαζέ σνομπ ύφος,ο ξερόλας,ο πάντα αδικημένος,ο κύριος Εγωισμός.
@Φιλιέττα

“Ο εγωισμός ενός ατόμου είναι αντιστρόφως ανάλογος της αποκτούμενης γνώσης μέσα στο πέρασμα του χρόνου…!”