vertigo... εις μνήμιν αιωνίαν

Σαν ήμουν μικρή,άπλωνα τα χέρια και στριφογύριζα επί ώρες -ωρών.

Ξεκαρδιζόμουν χάνοντας τον έλεγχο,καθώς τα κοτσίδια μου έμπαιναν στο στόμα μου,στα αυτιά μου και μεταμορφώνονταν σε έλικες ελικοπτέρου.

Κι ύστερα χαχάνιζα υποδυόμενη τη μεθυσμένη, 

καθώς προσπαθούσα να ισορροπήσω

παραπατώντας εδώ κι εκεί

γνωρίζοντας με σιγουριά

 πως υπήρχε από κάτω μου στέρεο εδαφος.

Δε θα χτυπούσα.Δε θα χανόμουν.

 Το επέλεγα.

Συνειδητά.

Τα χρόνια πέρασαν.

Το παιχνίδι χόντρυνε.

Βαρύναμε κι εμείς
αφεθήκαμε

σε άγαρμπες προσπάθειες
είτε δικές μας

είτε επιτήδιων ή ανίδεων ,ασυνείδητων
λωτοκαλλιεργητών
καταπίνοντας πολλές μπουκιές
άλλες αμάσητες, άλλες "συγχώριο"
λησμονώντας
κάθε ενθύμηση  καλού και τίμιου παιχνιδιού

Μερικοί αυτομαστιγωνόμαστε ακόμη και τώρα:

-Πώς κάναμε λάθος επιλογή;
Και πάλι θα το ξανακάναμε,γιατί όπως ήμασταν παιδιά,
με τα χεράκια ανοιχτά, είμαστε και μεγάλοι...

Το μόνο που άλλαξε από τότε,είναι ότι αρχίσαμε εξάσκηση
με αρκετές "τραμπάλες",

μέχρι να μάθουμε ότι η εμπιστοσύνη κερδίζεται,

δε δίνεται a priori

"Δεν...ΔΕΝ...έχουμε κανέναν έλεγχο"

Το μόνο που μπορούμε να ελέγξουμε...

είναι το ποιους επιλέγουμε να έχουμε δίπλα μας
εκείνη την ώρα του στριφογυρίσματος,
στις ανατροπές,
στη ζωή.

Κι εδώ έρχεται η πείρα μας

να τεθεί σε ένα άμεσο επαναληπτικό διαγώνισμα.

Μάθαμε;ή δεν μάθαμε;..

Κι άλλα πιο σκληρά ερωτήματα

Εμπνέουμε εμπιστοσύνη;
Κι αν εμπνέουμε και μας λάβουν ως δεδομένους;

Κι εδώ έρχονται οι φόβοι.

Αν δεν τους αντιμετωπίσουμε,

 ψευδο-φιλίες αρχίζουν να διδάσκουν παιχνίδια στρατηγικής
βυθίζοντάς μας σε αλυσίδες πλάνης τόσο προς τους άλλους
μα κυρίως προς τον ίδιο μας τον εαυτό.

"Πες αυτό...Κάνε εκείνο...Να μη φανεί αυτό,να φανεί το άλλο.."

Κι όλη η ουσία χάνεται.
Το παιχνίδι απέτυχε.
Έγινε  βαρετό,ψεύτικο,βρόμικο.

Ανακάλυψα -τις προάλλες-
ότι με εξιτάρει αφάνταστα η άμεση ειλικρίνεια,
οι αληθινές σχέσεις.

Να λέω,να ακούω άφοβα:
"Νιώθω απόρριψη,νιώθω μοναξιά,
φοβάμαι πως θα χάσω,εσένα,εμένα,εμάς,
σε έχω ανάγκη"...

Αυτά είναι σπάνια,
μοναδικά συναισθήματα που μας εκπαιδεύουν να τα κρύβουμε
για να μη χαλάσει -και καλά-η εικόνα μας

Κι όμως αυτά δηλώνουν θάρρος,τόλμη,δύναμη,
ελπίδα
θεραπείας των φόβων μας,
αποκατάστασης των παρερμηνειών μας.

Τα υπόλοιπα είναι φθηνά κουκουλώματα.
 -Πώς να ελέγξεις τη ζωή;

-Δεν ελέγχεται.
-Πώς να ελέγξεις την υποκρισία,την εξαπάτηση,την απιστία;
-Απλά παρατηρείς,
αν οι λέξεις,τα  υπέροχα λόγια τα δικά σου,των άλλων
συνάδουν με τις πράξεις...
Κι αν ναι...

ξαπλώνεις & θυμάσαι πώς ήσουν παιδί...

Απλώνεις τα χέρια με εμπιστοσύνη,

κλείνεις μέσα τους ανθρώπους που εμπράκτως αγαπάς και σε αγαπούν

κι αρχίζεις να στριφογυρίζεις αδιαφορώντας για το αν θα πέσεις κάτω
γιατί το "έδαφος"  θα είναι στέρεο μα συνάμα ευλύγιστο
να σε αγκαλιάσει ως αφράτο στρώμα...!!!
να απορροφήσει τους κραδασμούς.

Κι έτσι,αρχίζουμε και πάλι να γελάμε 
με τις τούμπες μας,με τα ζαλίσματά μας.

Βοηθάμε ο ένας τον άλλο να σηκωθεί

να ξαναϊσορροπήσει...
Αυτές είναι οι λεγόμενες και πολυγραφόμενα αναλυόμενες
ανθρώπινες σχέσεις
ή μάλλον έτσι θα έπρεπε να είναι...

Κι αν κάποτε περνώντας από μια παιδική χαρά

δούμε ένα "γύρω -γύρω" κι εμφανιστούν  vertigo-συμπτώματα
γνωρίζουμε πως είμαστε πάρα πολύ τυχεροί
γιατί,βρήκαμε σκουπιδάκια
 κάτω από το χαλί της ψυχής μας.

Με χαρά τα μαζεύουμε και τ'αποθήκευουμε

στις εμπειρίες μας
για να μας δώσουν κρίση,σοφία...

Απλή και κατανοητή διαδικασία

Μου είπαν πρόσφατα,ότι υπεραπλουστεύω
γενικώς & επικινδύνως.

Μα τελικά ...όλη η ομορφιά της ύπαρξης

είναι στην απλότητα της ερμηνείας
και στην αμεσότητα της επικοινωνίας

Ένα ξεκάθαρο θέμα οπτικής.

Πώς θα τα δούμε;

δύσκολα;εύκολα;

στενόχωρα;μεγαλειώδη;
απαξιωτικά;καχύποπτα;
αγνά;μοναδικά;

Προσωπικά έχω μια τάση να πασπαλίζω τη ζωή
μου με μαγεία
να τη βλέπω παντού
σε δυο ερωτευμένους που ανταλλάσσουν φιλιά
σε δέντρα που βγάζουν σιγά -σιγά φύλλωμα
στα περιστέρια που γεννηθηκαν
από δυο αυγουλάκια στο μπαλκόνι μου
στις συζητήσεις -ακόμη και με κόντρα -με τους φίλους μου
στην ανάσα του συντρόφου μου,όταν κοιμάται δίπλα μου
στην εξέλιξη από παιδί σε άντρα του γιου μου
στην πτώση από το ποδήλατό μου
στα παγωτά που τρώμε με δυο κουτάλια
στα μακαρόνια με σαρδέλες
σε όνειρα διακοπών
σε σιωπές
σε μάτια που γυαλίζουν εκφράζοντας νέο βλέμμα
σε γέλια από αυθόρμητα θεατρικά
...
 Όλα για καλό γίνονται
ακόμη κι ο πόνος,κάτι μας δείχνει...

Απλά λόγια, με μεγάλο βάθος.

Μοιράσματα

αλήθειας...

Αυτό σημαίνει- για εμένα- "σχετίζομαι"...
@Φιλιέττα

Προσθήκη Κωστή, μετά την ανάγνωση του κειμένου:
"Όταν ήμουνα παιδί και άπλωνα τα χέρια
έρχονταν και κάθονταν δυο άσπρα περιστέρια ."