σκουριά

 «
 "Το ταξίδι δεν τελειώνει, ο χρόνος περνά, αλλά το σώμα, το σκαρί υπομένει και επιμένει.
Τα θέλγητρα της ζωής βρίσκονται πέρα από τα χρονικά αδιέξοδα. 
Είναι εκείνο το σημείο όπου η σοφία και η πείρα δίνουν μία ακόμη ώθηση. 
Οι αιχμές και τα σημάδια δεν είναι αρκετά για να καθυποτάξουν το ανήσυχο...το πνεύμα ενός πλοίου, το πνεύμα του ανθρώπου. 
Να πληγώνεται, να ακουμπά μια κόλαση, να ξεκινά και πάλι να ψάξει τον παράδεισο. 
Ζητάει το ζωογόνο αλάτι.
Μεγάλη πλανεύτρα η θάλασσα γεμάτη λέξεις, εικόνες και ήχους"
Ο Γιώργος Σεφέρης...γράφει 

Xατζηστεφάνου Άννα

...κι είναι τότε που, όταν νιώθω να σκουριάζω παθητικά, επαναστατώ...ίσως να κάθομαι για λίγο να μετρήσω τα ταξίδια μου,να τα ταξινομήσω,να ξεζουμίσω τις εμπειρίες τους,μα σα νιώθω τους κάβους μου να κινούνται απειλητικά για να με δέσουν σε ανούσια απραξία, χλιμιντρίζω και σηκώνομαι στα μπροστινά μου πόδια,τους βάζω φτερά και τρέχω...ξανά στο ταξίδι. 
Είναι ο όρκος που'χω κάνει στη ζωή μου φαίνεται, να απαρτίζεται από αμέτρητα "τώρα" κι όχι από αφηγηματικά "χθες" που γεννούν σκουριασμένες τρύπες με αμέτρητες μοναξιές & που κάνουν κάθετι ζωντανό,κάθετι σπάνια πολύτιμο ν'αποσυντίθεται,να μαραζώνει,να πεθαίνει παραδομένο,ίσως και προδομένο σε αχρηστία,αφάνεια,σ' ένα "ό,τι γίνει"...σε ένα χλιαρό"κουράστηκα".
@Φιλιέττα