εν λευκώ & άνευ ορίων

Eμφανώς και αφενός ένα διάβα,μέσα σ'ένα πέρνα

Ακολούθησέ με ...

με έκπληξη.

Και μετά πολλές σιωπές

"Δε θα μιλήσω άλλο",σου λέω...

Κι έρχονται τότε

άπειρα  βλέμματα 

διατηρώντας κωδικοποιημένο

αυτό το μυστήριο

ενός μαρτυρίου που δε σου κρύβω μου

θυμίζει τάμα...

 Τ'αφήνω,σαν τα μαλλιά μου, να κυματίζουν

κοιτώντας στον δικό μου παφλασμό

μέσα σου

ή τον δικό σου μέσα μου;

Πάντα μπερδεύομαι σε αυτό το σημείο μας...

Πάνω-κάτω, δεξιά αριστερά

σαν βγαίνει αυτή η τεράστια βάρκα μας

μ'εγρήγορση υπέρτατης ευθύνης 

τους  τιμονιέρηδες φορτώνει.

Όχι άλλο φόρτωμα,λες,λέω..

Πετάμε,φορτία,κιβώτια,κούτες.

Πετάμε....

Το μυαλό μου...πού;

Η ψυχή μου ...πού;

Δε θα 'χω τόπο να σε φαντασιώνομαι

βρυχάται

ο εγωισμός του καλλιτέχνη ...

Μόνο εσύ μπορείς να τον εξημερώνεις

είσαι τελικά & ο θηριοδαμαστής μου

Εξορκίζεις όλα τα θεριά που έχω μέσα μου

Κι ύστερα θρηνώ,

σκίζω τα ιμάτια της νύχτας στα δυο

σαν φεύγοντας

μη νομίσεις 

πως σε αφήνω μόνο σου 

με τους δαίμονες και των δυο μας.

Πετάμε,πετάμε...

Θα'θελα να μοιραστώ σε εκατομμύρια κομμάτια

κάτι στιγμές καρδιάς,σαν αυτή

να ταϊστώ σε όλους σας

μην αδικώντας κανέναν.

Τους ακούς;κορνάρουν.

Θα χάσουν ένα λεπτό από μια ζωή άνευ ουσίας...

Δεν έχω να τους το δώσω,

Άφησα όλον μου το χρόνο,

παρελθόν,παρόν,μέλλον

σε εσένα.

Πολλοί θα λένε πως είναι ένας απλός,

συνηθισμένος οργασμός ιδεών.

Μα εσύ γνωρίζεις, σαν βρέθηκες
στο πιο βαθύ μου σημείο

-εκείνο που σε" γαργαλά"-

πως είναι η ένωση της ψυχής και του κορμιού μας

δοσμένη σε πολλαπλότητα.

Στο είχα ξαναπεί γελώντας,

τεχνητά ,

καλύπτοντας την αλήθεια, 

ως αστείο ,

μη γνωρίζοντας ακόμη τότε,

αν θα την άντεχες...

Μα εσύ ήδη,την γονιμοποιούσες...

με συνειδητή διακριτικότητα.

@Φιλιέττα