από τον άσσο... στο δύο

Και θεώρησαν ότι μίλησαν αυτοί για τα "θέλω" τους,ενώ μονολογούσαν τα εγώ τους..
-Εγώ θέλω παγωτό.
-Εγώ θέλω σοκολάτα.
Κι ύστερα τράβηξαν ο ένας για το παγωτό και ο άλλος για τη σοκολάτα παρέα με τα εγώ τους.
Δεν είν' κακό....Δεν είν 'όμως και συντροφικό...
So...ας το πάρουμε αλλιώς,ας το πάμε απ την αρχή
-Σχέση....
-Σε σχέση με τι;
-Όχι, σχέση λέω, τι σημαίνει σχέση;Έχουμε φτάσει να σημαίνει για τον καθένα χίλια διαφορετικά πράγματα,(τις τελευταίες ημέρες έχω ακούσει ό,τι μπορείς να φανταστείς).
-Για εμένα;
-Ναι...για εσένα.
-Χμμμ αγάπη,έρωτας,φιλία,νοιάξιμο,δημιουργία,κοινοί στόχοι,ελευθερία(όχι ελευθεριότητα-υπάρχει μεγάλη διαφορά),σεβασμός,εκτίμηση.Νομίζω αυτά είναι τα βασικά.
-Όταν ανακοινώνω λοιπόν,ή δηλώνω ότι "εγώ" θέλω κάτι,χωρίς να ρωτάω τι θέλει ο άλλος(τις ανάγκες του),τι είναι;
-Καταρχάς, θα θεωρούσα ότι δε σε ενδιαφέρει τι θέλει ο άλλος...
-Αχά.Κι αν δε σε ενδιαφέρει τι θέλει ο άλλος τι σημαίνει;
-Χμμμ,ότι δεν υπάρχει σχέση;Ή μάλλον ότι δεν υπάρχει η σχέση που περιγράψαμε στην αρχή.
-Ναι...γιατί υπάρχουν πολλών ειδών σχέσεις for examble..η fuckable,η "κάτι για να περνάω την ώρα μου",η "too complicated *συναντάται σε fb status"...η "δεν ξέρω και δε με νοιάζει" και τέλος και καταϊδρωμένη... η συντροφική.Εδώ είναι το θέμα της παρεξήγησης.Ή δε γνωρίζουμε τι σχέση θέλουμε,ή δε γνωρίζουμε τι είναι η συντροφική...ή ...δε θέλουμε σχέση.
Σε level δυσκολίας πρώτη είναι η συντροφική.
-Ναι,αλλά ουσιαστικά είναι η μόνη αληθινή σχέση.
-Ναι..ok,αλλά δεν μπορείς να την επιβάλλεις ως μοναδική επιλογή.
-Ναι(τρίτον)αλλά δε θα ήταν καλύτερα,αν δηλώναμε εξαρχής τι θέλουμε;
-Αυτό είναι για δυνατούς λύτες...ανθρώπους δηλαδή, που γνωρίζουν επακριβώς τι θέλουν,ή που είναι διαθετειμένοι να μάθουν,γιατί... η συντροφικότητα είναι αλληλοδιδακτική.Οι ξερόλες αποκλείονται.
Ας πάρουμε τώρα και πάλι το αρχικό παράδειγμα με τα "θέλω" να το προβάρουμε σε μια συντροφική σχέση:
-Τι θέλεις;(έτσι ξεκινάει η ερώτηση προς τον σύντροφο)
-Εσύ;(αντανάκλαση του ενδιαφέροντος)
-Θέλω παγωτό(εκδήλωση προτίμησης)
-Θέλω σοκολάτα(δήλωση ανεξάρτητης επιλογής)
-Ok πάμε να πάρουμε σοκολάτα και μετά παγωτό(ένωση συνδυασμός επιλογών)
-Κατανοητόν;Μπορώ και να το ζωγραφίσω....
-Όχι...το κατάλαβα.
-Το να δηλώνω τι θέλω εγώ...εγώ...εγώ...δεν βγάζει και δεν οδηγεί πουθενά.Δηλώνει έναν εγωιστικό τσαμπουκά και μια ανωριμότητα.Σε περίπτωση δε, που έχω δηλώσει κιόλας ότι αγαπώ τον άλλον φαίνομαι να απέχουν πολύ τα λόγια από τις πράξεις μου.Δείχνω ανακόλουθη.
-Και τι γίνεται σε αυτή την περίπτωση;
-Συζήτηση.Επαναπροσδιορισμός.
-Χα...
-Γιατί γελάς;
-Κάπου άκουσα ότι μερικοί κάνουν σχέσεις για να περάσουν τον χειμώνα,μέχρι να έρθει το καλοκαίρι που είναι πάμπολλες οι ευκαιρίες.
-For just fucking...
-Μάλλον
-Ε...την ευχή την ξέρεις...που δίνουμε σε αυτές τις περιπτώσεις.
-Χαχαχαχαχαχα.........
-Εγώ διάβασα το άλλο από έναν βλάκα,που είχε γράψει ένα άρθρο για βλάκες,λέει ότι οι ηλίθιοι μπερδεύουν την κ**λα με τον έρωτα και ότι οι ηλίθιες νομίζουν ότι όποιος θέλει να τις πηδ*ξει θα τις παντρευτεί...(επακριβώς το γράφω...)
-Πλάκα έχει...χαχαχαχαχαχα...(κλαυσίγελος)
-Υπάρχει και άλλη κατηγορία.Οι πενθούντες.
-Εννοείς όσοι έχουν χάσει από θάνατο το σύντροφό τους;
-Όχι βέβαια,αυτοί είναι δικαιολογημένοι.Όσοι και όσες έχουν θεοποιήσει προηγούμενους συντρόφους τους-που τελικά δεν ήταν σύντροφοι.-όλο μιλάνε γι αυτούς κι αρνιούνται να προχωρήσουν.Φόβος της εξέλιξης,λέγεται.Σε συνδυασμό με τον εγωισμό του "αποκλείεται εγώ να έκανα λάθος" είναι θανατηφόρο συναισθηματικά.Άστα πολύ μπερδεμένα τα πράγματα.Η αποκαθήλωση προηγείται της ανάστασης όπως και η αφαίρεση της πρόσθεσης.Αν είναι πιασμένη η θέση,πού να μπεις;Αν εσύ την έχεις καλύψει με μαύρα τούλια και τη φωτογραφία του "μακαρίτη" ή της "μακαρίτισσας"..πού να μπει ο άλλος;
-Το λοιπόν;
-Το λοιπόν...δύσκολα τα πράγματα, αλλά και πολύ απλά.Σε κάποιους αρέσει το σκάκι.Στήνουν τα πιόνια κι εφορμούν.Κάνουν μια κίνηση,ενώ στο μυαλό τους έχουν περί τις χίλιες μελλοντικές εναλλακτικές κινήσεις.Στόχος ένας.Η νίκη επί του εχθρού.Αν ο εχθρός είναι ο/η σύντροφος,η σχέση είναι ανταγωνιστική και η συνέχεια γνώριμη.No honey,only war.Τα συναισθήματα αποσύρονται και χτυπιούνται αλύπητα οι εγκέφαλοι.Για εμένα πλέον πολύ boring...
-Και για εμένα.Αν και το έχω...
-Γι αυτό είναι boring,επειδή το έχουμε.Δηλαδή,όσοι γνωρίζουν την αξία τους δε χρειάζεται να την αναζητούν σε τέτοιου είδους παιχνιδάκια.Θα έχεις δει κάτι τύπους ή τύπισσες που συνεχώς αλλάζουν "γκομεν@κια" -έτσι τα αποκαλούν-σαν τα πουκάμισα ή που παίζουν σε δυο-τρία-τέσσερα ταμπλό και φροντίζουν να το διατυμπανίζουν σε όλη την οικουμένη.
-Tσου-λεει-man ο Μεγαλο-peis(έχει διπλή ανάγνωση)
-Ναι...χαχαχαχαχαχαχα και η Who-rem(Rapid Eye Movement) το αντίστοιχο θηλυκό του.
-Χαμηλή αυτοεκτίμηση...τς τς τς...δάπεδο.
-Άστα...για κλάματα...Ενώ σε άλλους αρέσει το τάβλι.Τα βάζεις κάτω,ανοιχτά...και ρίχνεις τη ζαριά.Γελάς,φωνάζεις,βρίζεις,αλλά έξωθεν,αλληλεπιδράς δηλαδή.Βάζεις και στοίχημα λουκουμάκι για τον νικητή.Δεν καταστρώνεις σχέδια για να κατατροπώσεις τον "εχθρό".Δεν υπάρχει εχθρός,υπάρχει συμπαίκτης.Αν σου ερθουν εξάρες... ευγνωμονείς κι ανοίγεις τις "πόρτες" σου.Μου ήρθε τώρα μια κουβέντα της νονάς μου...
-Τι είπε;
-Καρδούλα μου,o σύντροφος είναι αυτός που θα σε φροντίσει που θα φροντίσεις,που θα ανταλλάζετε χάδια και θα επικοινωνείτε ακόμη και με ένα βλέμα.Το sex έρχεται και παρέρχεται...Αυτό που κάνει την καρδιά να τραγουδά είναι η αγάπη,θα ανθίζετε ακόμη κι όταν θα είστε σε βαθιά γεράματα.
-Στο δια ταύτα;
-Ας έχουμε όλοι όσοι είμαστε συντροφικοί τα λόγια της νονάς μου στο μυαλό μας και τα μάτια μας ανοιχτά...
-Roua Mat?
-Μπα...εξάρες φέραμε και το λουκουμάκι μισό-μισό.
@Φιλιέττα

Και μιας και ο "συμπαίκτης" μου είχε προβληματισμούς σχετικά με το τάβλι,ε... να μην προσπαθήσω -τουλάχιστον- να τους ικανοποιήσω;

τάβλι - ιστορία 

 "Ζάρια σε σχήμα κύβου έχουμε πρώτη φορά στην αρχαία Ελλάδα.
Προσπαθώ να μαζέψω πολύ καιρό τα ονόματα σχετικών επιτραπέζιων παιγνιδιών που παίζονταν στον αρχαιοελληνικό κόσμο και όταν πιστεύω ότι τα έχω μαζέψει όλα, κάτι καινούργιο ανακαλύπτω. Η ελληνική γραμματεία είναι στο μεγαλύτερο της μέρος χαμένη. Οι ερευνητές προσπαθούν να ζωντανέψουν την ιστορική αλήθεια κομμάτι κομμάτι σε ένα πάζλ που δυστυχώς δεν πρόκειται να το έχουμε ποτέ ολόκληρο. Παιγνίδι στην Κνωσσό που ο Evans το ονομάζει "Μέγα Ζατρίκιον". Πίνακας παιγνιδιού στις ανασκαφές της αρχαίας Τροίας. Αναφορές για επιτραπέζια παιγνίδια στον Ομηρικό κύκλο. Παιγνίδια σε άβακα που έπαιζαν οι αρχαίοι έλληνες ήταν οι "πόλεις" ή "πόλις", ή τηλία, το "χώρα παίζειν", "το ζατρίκιο", οι "γραμμαί", οι "πέντε γραμμαί", ο "διαγραμμισμός" όλα αυτά μπορούμε να τα τοποθετήσουμε κάτω από το γενικό όνομα "πεττεία" που σημαίνει όλα τα επιτραπέζια παιγνιδία. Παιγνίδια με ζάρια ή με κότσια που έπαιζαν οι αρχαίοι Έλληνες είναι ο "αστράγαλισμός", τα "κυβεία", οι "πεσσοί", οι "κύβοι", τα "κόττα".
Εδώ θυμίζω τρεις σταθερές που χρειάζονται για το τάβλι. 1.Ζάρια με έξι πλευρές 2. Πινακίδα με εξαδικό - δωδεκαδικό σύστημα. 3. Δυο αντικριστοί αντίπαλοι. Και οι τρεις αυτές σταθερές ειναι ιστορικό γεγονός στην αρχαία Ελλάδα επιβεβαιωμένο. Έχουμε κλασικά ζάρια έξι πλευρών στα αρχαιολογικά ευρήματα, μάλιστα μερικά έχουν και ζωγραφισμένη τη μορφή του εφευρέτη Παλαμήδη επάνω (Εθνικό αρχαιολογικό μουσείο). Και έχουμε πάρα πολλές αναπαραστάσεις του κλασικού παιγνιδιού ανάμεσα στον Αχιλλέα και στον Αίαντα με διάφορες τεχνοτροπίες και σε διαφορετικές εποχές. Σε όλες είναι εντελώς ξεκάθαρο ότι αυτοί οι δύο κάτι παίζουν.

Στην  φωτογραφία κάτι για μια "τεσσάρα" λέει ο Αχιλλέας.

 .
. Η σκηνή με τον Αχιλλέα και τον Αίαντα να παίζουν, είτε έχουν θεατές είτε όχι, είναι σαν μια ολόιδια σκηνή σε μια ελληνική αυλή ή σε ένα ελληνικό καφενείο 3000 χρόνια μετά. Ίδια και απαράλλακτη. Το αναφέρω αυτό με τόση έμφαση, γιατί στις πιο παλιές χρονολογικά Αιγυπτιακές παραστάσεις που παραθέτουν πολλοί αρθρογράφοι για να στηρίξουν την υπόθεση καταγωγής του ταβλιού από την Αίγυπτο, στις περισσότερες εικονίζεται ένας άνθρωπος μόνος του με έναν άβακα. (τώρα πως αυτό, σημαίνει παιγνίδι για δύο αντιπάλους, μόνο αυτοί το ξέρουν!)

Τι έχουμε μέχρι εδώ λοιπόν. Παιγνίδια σε άβακα παίζονται σε όλη τη ανατολική μεσόγειο και τη Μεσοποταμία. Το βασιλικό παιγνίδι της Ουρ, το senet και το seega στην Αίγυπτο, στην Τροία , στην Μινωική Κρήτη. Όμως στον ελληνικό χώρο και στην Ιωνία είναι που αυτή η παράδοση δημιουργεί αναρίθμητες παραλλαγές επιτραπέζιων παιγνιδιών. Με την επέκταση του ελληνικού πολιτισμού στα χρόνια της Μακεδονική κατάκτησης και των επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τα τελειοποιημένα ελληνικά επιτραπέζια παιγνίδια, έρχονται σε επαφή με την Περσική και την Ινδική παράδοση. Με την αφαίρεση του παράγοντα τύχη (ζάρια) δημιουργείτε το σκάκι, που το φέρνουν στην μεσαιωνική Ευρώπη οι Άραβες, είτε μέσω των Σταυροφόρων, είτε μέσω της Ισπανίας και της Σικελίας που είναι οι ευρωπαικές τους κατακτήσεις. Το τάβλι συνεχίζει σε ευθεία γραμμή να παίζεται από τους ντόπιους πληθυσμούς, όπως το έπαιζαν οι αρχαίοι Έλληνες. Ανεξάρτητα με το ποια αυτοκρατορία κατέχει αυτόν τον τόπο, η λαίκή παράδοση συνεχίζεται σε όλα τα επίπεδα. Έχουμε αναρίθμητα παιγνίδια στον ελληνικό χώρο που παίζονται 3000 χρόνια μετά, ακριβώς όπως στην αρχαιότητα.Το "το κότσι", "τα αγάλματα", τα "πεντόβολα", γιατί όχι και το τάβλι;
Τηλία λεγόταν ο πρόδρομος του σημερινού ταβλιού. Που έγινε tabula στην αρχαία Ρώμη, ταβλίον στο Βυζάντιο. Tables, ονομάστηκαν στον αγγλοσαξονικό κόσμο όλα τα παιγνίδια σε άβακα, talf στους Σκανδιναβούς. Παιγνίδια που παίζουν οι Ρωμαίοι κάτω από το γενικό τίτλο tabula και είναι συνέχεια των ελληνικών είναι: το Duodecim Scriptorum, το παιγνίδι των 12 φιλοσόφων*, Latrunculi, Terni Lapilli. Οι Ρωμαίοι είναι επίσης παθιασμένοι ζαράκιδες, και δεν χρειάζεται να θυμίσουμε τη παράδοση με τον χιτώνα του Χριστού που παίξανε στα ζάρια, η την περιβόητη φράση του Ιούλιο Καίσαρα " ο κύβος ερίφθη" (φυσικά δεν μίλησε για κύβο λαχανικών). Με την πτώση της Ρωμαικής αυτοκρατορίας και την είσοδο στο Μεσαίωνα, κάθε εξέλιξη των παιγνιδιών σταματάει, εκτός από τα σκέτα ζάρια που συνεχίζουν να παίζονται.
To τάβλι συνεχίζει την εξέλιξη του στο Βυζάντιο και στον Αραβικό κόσμο. Η Ευρώπη το "ξανά" μαθαίνει από τους Άραβες, γνώση που οδηγεί στα παιγνίδια tables και στο backgammon. Στην Οθωμανική αυτοκρατορία δημιουργούνται δυο από τις σημερινές ελληνικές παραλλαγές του παιγνιδιού που γιαυτό έχουν και αραβικά ονόματα. (Μουλτεζίμ και γκιούλ). Μάλιστα περνάνε σαν παράδοση σε όλους τους λαούς που ήτανε κομμάτι της Οθωμανικής αυτοκρατορίας ("γκιούλ μπαρά" λέγεται το τάβλι στην Βουλγαρία).
Συμπερασματικά πιστεύω ότι το σημερινό "πλακωτό" και οι "πόρτες" μαζί με το παιδικό "εύρηκα", έρχονται σε απευθείας γραμμή από την ελληνική αρχαιότητα. To backgammon είναι οι ελληνικές "πόρτες" με τον κανόνα του διπλασιασμού που μπήκε τον 20ο αιώνα. Το "φεύγα" (μουλτεζίμ) είναι παραλλαγή που αναπτύχθηκε από τους πληθυσμούς της Οθωμανικής αυτοκρατορίας κυρίως της Μικράς Ασίας. Αυτό εξηγεί ότι είναι το κύριο τουρκικό παιγνίδι στο τάβλι (Τάβλα). Αγαπητό και στο ελληνικό στοιχείο της Ιωνίας, το ελληνοποιήσαμε μετά την Μικρασιατική καταστροφή ως "φεύγα"...!!!

Πηγή:www.tavliinfo.gr