άρατε πύλας

Σε Εκείνον που ενώνει,που αγαπά...
που φέρνει την Ανάταση
πατώντας και συνθλίβοντας
καθετί παλιό & νεκρό
δίνοντας τέλος και χαράζοντας αρχή
..
 Ν'ανθίζει η Πλάση
δίχως κενό...ασταμάτητα
Δε θέλω άλλα κόκκινα,μήτε πορτοκαλί
Άρατε Πύλας...Πρασίνισε!
Πράσινο φανάρι στη Ζωή
κι
οι πόρτες ανοίγουν
πάντα από μέσα.
Κοφτό,το "λίγο",
το μετρημένο...
σε σύριγγες δοσολογίας
άνθρωποι  ως φάρμακα
Εναλλασσόμενα
λουκέτα,
με τη γνώση του "πόσο" μας.
Θέτουν όπισθεν & πάνω ξανά σε ράφι
φαρμακοτρίφτη...
Μέχρι να έρθει εκείνος ο Εκλεκτός...
ο Ένας που θα μας αναδείξει
με τον Λόγο του
όχι φαρμάκια
μα θαύματα ...
Έτσι αι μωραί παρθέναι της καρδιάς
οξυμωραίνονται
και οι Πύλες αγόγγυστα ανοίγουν.
Άεργες μένουν πια,αραχνιασμένες...
αφού ακυρώθηκε
εξ'ορισμού η γέννησή τους
Κι ο Άδης ηττημένος
γκρινιάζει για την αφόρητη μοναξιά του.
 @Φιλιέττα