be...

 

Be
As a page that aches for a word
Which speaks on a theme that is timeless
And the one God will make for your day

Sing
As a song in search of a voice that is silent
And the sun
God will make for your way

Είναι κάποιες στιγμές στη ζωή μου,που καθώς τις ζω,είναι σα να τις πιάνω και να τις τοποθετώ πολύ βαθειά μέσα μου,στην ψυχή μου,στο πνεύμα μου,έτσι ώστε να λειτουργήσουν ως "άσπρο κουτί" γήινων αναμνήσεων,όταν φύγω από εδώ...
Κατάστρωμα.Επιστροφή στην Αθήνα.
Από πάνω μας ο Θεός και ο ουρανός.Δύση.Στο πρόσωπό μου ανάκατα τα μαλλιά μου προσπαθώ να τα τιθασέψω να μην μπαίνουν στα μάτια του και τον πιάνει φαγούρα.
Γελάω.
Μου έρχονται στα μάτια σταγόνες θάλασσας.Μυρίζω αρμύρα,καθαρότητα οξυγόνου πληρότητας.Ελευθερία και στο γαλάζιο φουλάρι μου που ανεμίζει,νικώντας σε μάκρος,ακόμη και την ελληνική σημαία.
Φωτογραφίζει τους γλάρους κι εγώ αυτόν.
Αποφεύγω να του δηλώνω συνεχώς πως έχουμε τα ίδια ενδιαφέροντα.Μου αρέσει να μας αποκαλύπτονται,να μας ακολουθούν σαν γλάροι.
Δυο αγόρια κάθονται δίπλα μας.Ο ένας βγάζει από μια χάρτινη σακούλα ένα κρουασάν.Το κόβει σε κομμάτια και τα  υψώνει ψηλά,σαν το μαντήλι που σηκώνουν πριν την εκκίνηση σε αγώνες ταχύτητας.
Τρία,δύο ένα...Οι γλάροι συναγωνίζονται σε ταχύτητα.Σκληρές αερομαχίες πάνω από τα κεφάλια μας.Αδίστακτα σαμποτάρει ο ένας τον άλλο.Η ομαδικότητα θυσιάζεται προς τέρψιν ατομικού συμφέροντος.
Οι επιβάτες γελούν.Κι εγώ γελάω.Να,έτσι να απλώσω το χέρι μου θα χαϊδέψω την κοιλιά τους...σκέφτομαι.
Αποτυπώνω στη μνήμη μου...τα χρώματά τους.Δεν ειναι άσπροι,όπως τους έκανα στο μάθημα εικαστικών στο σχολείο.Έχουν πάνω τους κόκκινο,κίτρινο πορτοκαλί,γκρίζο και μαύρο.
Οι πιο δυνατοί νικούν.Φεύγουν θριαμβευτές του junk food.Oι φωτογραφίες πέφτουν βροχή τη στιγμή που αρπάζουν τα κρουασανάτα κομμάτια.Μόνο ο Κωστής φωτογραφίζειτο πέταγμά τους,τις λεπτομέρειές τους,τις στιγμές ελευθερίας τους.Οι άλλοι είναι επικεντρωμένοι στο ανθρώπινο χέρι με το δόλωμα,σα να καμαρώνουν για την επερχόμενη εξημέρωση μετά χρηματισμού.Μα καλά.."λαδώνουν" τους γλάρους;Τι αδαείς που είμαστε,πόσο υπερφίαλοι...
Στο μυαλό μου ο γλάρος του Τσέχωφ,η ματαιωμένη ζωή,τα λιμνάζοντα ύδατα μιας αδιάκοπα κενής δραστηριότητας που επιστρατεύεται για να κρύψει τον τρόμο του κενού, όταν η ζωή στερείται της καθαρότητας ενός απολύτως προσωπικού και ανεπανάληπτου λόγου για να την ζεις...Διάβασα κάπου.
Κανείς δεν κάνει αυτό που θέλει.Όλοι νομίζουν πως κάτι τους εμποδίζει κάτι τους φταίει μα ποτέ δεν είναι οι ίδιοι,οι υπαίτιοι..Μήπως το κάνω ακόμη,αναρωτιέμαι...
Γυρίζω το κεφάλι κι όχι την πλάτη μου-προς το μέλλον-βλέπω τις πτήσεις να συνεχίζονται.Γίνονται όλο και πιο βίαιοι μεταξύ τους.Όλα για το έτοιμο φαϊ,το μασημένο.Έξω από τη φύση τους βγήκαν,μπάταραν ξεχνώντας την περιπέτεια της μαγικής βουτιάς στη θάλασσα.Απαρνήθηκαν τους αφρούς του καραβιού που θα έβγαζαν στην επιφάνεια την αληθινή τροφή τους.
Κυριολεκτική χειραγώγηση.Μέχρι που ακούστηκε εκείνη η κραυγή,η τόσο δυνατή,η τόσο γνήσια ενός από αυτούς.
Ναι,αυτός είναι σκέφτηκα.Πετούσε κοντά τους,δίπλα τους και φώναζε ανοίγοντας όσο πιο πολύ μπορούσε το ράμφος του μαλώντάς τους.Σαν αληθινός ηγέτης, τους θύμιζε τη γνήσια ταυτότητά τους...
Ναι,τώρα ημουν απόλυτα σίγουρη ότι αυτός ήταν,ο γλάρος Ιωνάθαν.Τον άκουγα πεντακάθαρα να τους λέει όλα όσα από τα αποσπάσματα του βιβλίου θυμόμουν:"Οι γλάροι, δεν χάνουν ποτέ τη σταθερότητα, δεν χάνουν ποτέ τον έλεγχό τους. Αν χάσουν τον έλεγχο της πτήσης τους είναι γι’ αυτούς ντροπή, είναι εξευτελισμός".
Κι εκείνοι ακούγοντάς τον συνήλθαν,γιατί κάποτε τους είχε δηλώσει: "Δεν θέλω τιμές. Δεν επιθυμώ να γίνω αρχηγός. Θέλω μόνο να μοιραστώ ότι ανακάλυψα, να δείξω τους ορίζοντες που απλώνονται μπροστά μας"...
Κι οι ορίζοντες δεν ανοίγονται εκ του ασφαλούς -χαμηλού... ψιθύρισα.
 "Βλέπει μακρύτερα εκείνος ο γλάρος που πετάει ψηλότερα"έκραξε εκείνος στα γλαρίστικα & σαν να το 'πε σε εμένα, μου φάνηκε...
Έτσι απομακρύνθηκαν.Δε συγκινήθηκαν από κανένα άλλο κρουασάν,κουλουράκι Θεσσαλονίκης ή κριτσινάκι ...
Γιατί, η αυτοτελειότητα,επέρχεταιξεκινώντας από την ελευθερία να είμαστε ο Εαυτός μας.Κι ο Εαυτός μας... είναι όλες αυτές οι ευλογημένες στιγμές που αισθανόμαστε "ένα" !!!
@Φιλιέττα