όταν εφαρμόζονται αυτά που διδάσκομαι...

Πολύ καιρό,όχι και τόσο πολύ, διδάσκομαι την Αμοιβαιότητα...Κι έρχεται μια πράξη γεμάτη Αρετή μιας Γυναίκας, μιας Καλλιτέχνιδας και μεταμορφώνει όλα όσα με προβλημάτιζαν σαν δυσκολοκατόρθωτα... σε κάτι απλό και φυσικό...Όλα είναι θέμα Θέλησης, μου είπε πρόσφατα ο αγαπημένος μου...Ναι...Όντως έτσι είναι.
Αμοιβαιότητα...
Η ικανότητα,το καθήκον να προσφέρουμε ανειδιοτελώς,αλληλοσυμπληρούμενοι.Πρόσφατα είχα γράψει και την άποψή μου περί Καλών Τεχνών...Και πάνω που έχανα την αισιοδοξία μου μέσα σε όλη την ελιτίστικα,ιδιοτελή ψευτοκουλτουριάρικη μανιοκατάθλιψη των και καλά διανοουμένων-καλλιτεχνών,έρχεται αυτή η είδηση που συνδυάζει και τα δύο την Αμοιβαιότητα και την αληθινή Καλή Τέχνη...Η Ελένη Πολυχρονάτου, εικαστικός και ιστορικός τέχνης ονειρεύεται,όπως εγώ,όπως και πολλοί από εσάς, ότι το μέλλον του καλλιτέχνη έχει κοινωνικό χαρακτήρα, απευθύνεται στο ευρύ κοινό και έχει άμεση σχέση με τους συνανθρώπους του, παρεμβαίνει επίσης στα ζητήματα σχεδιασμού της ζωής και χρησιμοποιεί την ευαισθησία, τη μαγεία και τη δυναμική της τέχνης, για να δώσει κάτι στην κοινωνία. «Αντιλαμβάνομαι τον ρόλο μας σαν λειτούργημα, σαν τον δάσκαλο και τον γιατρό, πως έχουμε κι εμείς κάτι να προσφέρουμε», όπως λέει.
Όλο το έργο της εστιάζει στην κοινωνική ευθύνη του καλλιτέχνη, ποιος μπορεί να είναι ο ρόλος της τέχνης στην κοινωνία, αν η τέχνη είναι ευεργετική ή όχι και αν μπορεί να οδηγηθεί ώστε να είναι. Ερωτήματα που τίθενται εντονότερο κάτω από τις νέες κοινωνικές εξελίξεις….
Επιθυμία της είναι να μπολιάσει τον εγκαταλελειμμένο δημόσιο χώρο με λίγη τρυφερότητα.
Ο τρόπος που σκέφτηκε είναι απλός: τρία κοντάρια, δεμένα στη μέση. Ετσι μπορεί να κατασκευάσει ο καθένας την «κρεμάστρα του δημόσιου χώρου» ή το «σύμβολο της αμοιβαιότητας», όπως το έχει βαφτίσει η δημιουργός του.

Ellena Pili

Σκοπός του έργου είναι η δημιουργία ενός νέου τρόπου και χώρου συγκέντρωσης και ανταλλαγής ρούχων, αγαθών ή τροφίμων, με γνώμονα τον άνθρωπο και τις ανάγκες του, ένα έργο δημόσιου χαρακτήρα με κοινωνική απήχηση που αντλεί την έμπνευσή του από το πνεύμα της αλληλεγγύης, της συλλογικότητας και της ανταλλαγής. Πρόκειται για ένα αντικείμενο τέχνης -«ζωντανό γλυπτό»- που δεν χρησιμοποιεί τον δημόσιο χώρο ως εκθεσιακό αλλά συνδιαμορφώνεται μέσα από τη συμμετοχή όσων το χρησιμοποιούν, αλλάζοντάς του ταυτόχρονα όψη και χαρακτήρα.

Ερεθίσματα που οδήγησαν την Ελένη Πολυχρονάτου στη σύλληψη αυτής της ιδέας :
Ενας άνθρωπος που είδε μια μέρα, στη λεωφόρο Αθηνών, να ψάχνει μέσα στα σκουπίδια, να βρίσκει ένα ανοιγμένο πακέτο μπισκότα και να αρχίζει αμέσως να τα τρώει. «Κι όμως τα ρούχα του, η εμφάνισή του με τίποτα δεν σε προϊδέαζαν ότι μπορεί να είχε τόσο μεγάλη ανάγκη». Ή μια άλλη φορά που έπρεπε να φύγει για ένα ταξίδι και είχε μαγειρεμένο σπιτικό φαγητό, «καλό φαγητό που ήταν κρίμα να πάει χαμένο» και προσπαθούσε να σκεφτεί τι να το κάνει.
Ηταν ακόμα ένας καλλιτέχνης, ο Krzysztof Wodiczkoτο το 1982 στη Νέα Υόρκη, που είχε σχεδιάσει ένα όχημα για άστεγους, στο οποίο θα μπορούσαν να κοιμούνται, να μεταφέρουν τα υπάρχοντά τους, να πλένονται – το έργο ποτέ δεν υλοποιήθηκε. Ηταν, όμως, μια πρόταση για το πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί θετικά μια ευαίσθητη κοινωνική ομάδα, που αποκαθιστούσε το δικαίωμα του άστεγου να μη ζει απομονωμένος, εξαθλιωμένος και περιθωριακός και του έδινε τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί το έργο για στέγη, αλλά και για να μετακινείται και να συγκεντρώνει απορρίμματα.
 Οπως είχε παρατηρήσει και ο Robert Irwin, «ίσως ο μελλοντικός ρόλος τους καλλιτέχνη θα είναι να δρα άμεσα ως ο ρυθμιστής των ποιοτήτων της ζωής μας. Ποιότητα όχι με την έννοια του συμπληρωματικού, όπως είναι τώρα, αλλά με εκείνη του κριτηρίου για όλα τα ζητήματα του σχεδιασμού».
Ευγενείς σκέψεις...Ευγενείς άνθρωποι...


Την ιδέα της υιοθέτησαν δίνοντας τις δικές τους εκδοχές στο μοντέλο δέκα καλλιτέχνες της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών: οι Ζωή Αρβανίτη, Πολυάννα Βλατή, Τζίμης Ευθυμίου, Λοΐζος Λοΐζος, Μαρία Μυθιμάκη, Εllena Pili, Αφροδίτη Σαρταμπάκου, Στέφανος Σουβατζόγλου, Δημήτρης Τζιανζής, Γιάννης Χωριατέλλης.

Tα σύμβολα αμοιβαιότητας, που αποτελούν ένα νέο τρόπο και χώρο συγκέντρωσης και ανταλλαγής ρούχων, αγαθών ή τροφίμων, τοποθετήθηκαν από τις 22 Μαρτίου σε επιλεγμένα σημεία της Αθήνας:
Συγκεκριμένα, στον Δήμο Κορυδαλλού:
1. Πνευματικό Κέντρο Κορυδαλλού, 2. ΚΕΠ (Κέντρο Εξυπηρέτησης Πολιτών), 3. Δημαρχείο, 4. Σινέ Παράδεισος 5. Βρεφονηπιακοί Σταθμοί-88 Στρέμματα, 6. Πλατεία Μέμου, 7. Πλατεία Αγίου Γεωργίου, 8. Πλατεία Ελευθερίου Βενιζέλου, 9. Πλατεία Κανάρια, 10. Πλατεία 25ης Μαρτίου, 11. Πλατεία Μερκάτη, 12. Πλατεία Αλησμόνητων Πατρίδων,
καθώς και στον Άξονα Ενοποίησης Αρχαιολογικών Χώρων (στο Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων), Θησείο.

 Πηγές:http://www.artsandthecity.gr/article/Kremastres-tha-gemisei-i-Athina-!/7703/
            http://www.efsyn.gr