Came

Aγαπημένε μου,

Μου μιλάς,μου εξηγείς,μου διδάσκεις τον εαυτό σου κι εγώ κάθομαι ήσυχα & υπομονετικά σαν μαθήτρια που διψά για μάθηση,στο πιο ενδιαφέρον μάθημα της ζωής της.Με παίρνεις από το χέρι και με ταξιδεύεις με μαγικές χρονομηχανές στις προσωπικές σου αφετηρίες,στους σταθμούς των δικών σου εμπειριών.

Με τη σειρά μου,σε οδηγώ μέσα στα σκοτεινά σοκάκια και στα φωτεινά αλσύλια της δικής μου ψυχής,στα σταυροδρόμια του μυαλού μου,εκεί που κρύβονται όλοι οι φόβοι και οι αγωνίες μου,όλα τα όνειρα & οι ελπίδες μου.Πόσο λατρεύω αυτές τις ιερές διαδρομές μας.

Αγαπημένε μου,

Άπλετος χώρος φαντασίας ανάμεσα μας,άνεση έκφρασης ακόμη και στους παραλογισμούς των παρερμηνειών μας,ακόμη και στα άκομψα κομμάτια μας.Αποκαλυπτόμαστε, γυμνοί,ολόκληροι,χωρίς φτιασίδια,αβίαστοι...

Αγαπημένε μου,                                                   Ακόμη κι όταν βρισκόμαστε μέσα σε θύελλες συλλογισμών,ακόμη κι όταν αποτραβιόμαστε αφήνουμε πάντα το φάρο μας αναμμένο για να ξανασυναντηθούμε,χωρίς πρόσκρουση σε ύπουλους υφάλους.Πάντα βρίσκουμε το δρόμο μας.Πάντα είμαστε ο εαυτός μας.

Καθρέφτης ο ένας του άλλου, στα μάτια μας, τα λάθη,οιυπερβολές,οι αρετές και τα χαρίσματά μας.Πόσο μ'άρέσει που πλατιάζουμε,που βαθαίνουμε.

Αγαπημένε μου,Αγάπη μου,

Έτσι εμείς μαθαίνουμε ν'αγαπιόμαστε.....

@Φιλιέττα

Υ.Γ. Όπως έγραψε και η Μαλβίνα: 
-Για τι θες να μιλήσουμε για τσάντες ή για άντρες; Μην απαντάς: Άντρες. Εσένα τι συνειρμό σού κάνει το λήμμα άντρας; 
(συγκεντρώνομαι....)
-Άντρας είναι ένας, όταν είναι άντρας μου, λέω. Ενδιάμεση κατάσταση δεν υπάρχει.