go & συν... more

Comert Dogru

 Σε μια αιώνια διαδρομή,

-τόσο διαρκεί το χέρι μου να κινηθεί απο τον ώμο

στα μαλλιά σου-

καθώς σε ψηλαφώ.

Ολάκεροι κόσμοι-παραμύθια ξεφυτρώνουν 

δάση παρθένα,σκεπασμένα με εκείνη την πάχνη του πρωινού 

που τόσο λατρεύω...

Κάστρα, που ανεμίζουν λάβαρα κατακόκκινα στις επάλξεις τους.

 Παίζω μαζί τους και ξεκαρδίζομαι.
Υπερβαίνοντας όλα τα όρια της λογικής

γαργαλάω βασιλιάδες και βασίλισσες,τους αλλάζω κορώνες & ρόλους...

Δίπλα πόλεις & χωριά με ζωντανά σπιτάκια.
Αχνίζουν οι καμινάδες τους

Ζεσταίνονται ακόμη περισσότερο τα δάχτυλά μου καθώς τα ακουμπώ επάνω τους.
Κι ύστερα,με τους καπνούς τους,γράφω τα ονόματά μας στον αέρα....
 Οι χωρικοί χειροκροτούν,γελούν,πανηγυρίζουν
παρατώντας τις αξίνες τους πάνω στο νωπό χώμα
πετώντας τα καπέλα τους ψηλά ή κουνώντας τα μαντήλια τους...
Ο ήλιος προσπαθεί να βγει πίσω από τα βουνά.

Τον καθυστερώ λιγάκι, πιέζοντάς τον προς τα κάτω

Να σταματήσει ο χρόνος,θέλω.

 Όμως οι σοφοί δράκοι που στέκονται και με περιμένουν στο ύψος του λαιμού σου
με κοιτούν με μυστικιστική σοβαρότητα.
Πάνω τους, τρέχουν βίαια κι ατίθασα, άγριοι καταρράχτες,

τα μαλλιά σου...
Κι όπως μπλέκομαι μέσα τους...

οι ήχοι γίνονται πιο δυνατοί,πιο δυνατοί
ένα με την καρδιά μου,με την καρδιά σου...

Μονόκεροι,νεράιδες,ξωτικά

το χέρι μου Εξκάλιμπερ, το δέρμα σου η Λίμνη...

Τόσο μακρύ ταξίδι...

Τόσο βαθύ ταξίδι...

με την πληρότητα της εξερεύνησης και τη χαρά της οικειότητας

σαν πάντα να έκανα αυτή τη διαδρομή

Αλλά είναι αυτή η αίσθηση

πώς να στην περιγράψω,

ποιο παιδί βαριέται
να ακούει,να ξανακούει...αιώνιες,άπειρες φορές...
το αγαπημένο του παραμύθι;
@Φιλιέττα

Comert Dogru