το εγώ & το εμείς...

Όλα στο α'ενικό.Εγώ,Εγώ Εγώ...πάω,βγαίνω,θέλω....
Φαλτσάρουν επικίνδυνα μετά, όλες οι δηλώσεις περί συντροφικότητας.
Από το "εγώ" στο "εμείς"...μεγάλη διαδρομή.
Μεσολαβούν τρία ολόκληρα πρόσωπα.
Σαν ορόφους τεράστιου πολυκαταστήματος τα βλέπω.
Μη χαίρεστε, κυλιόμενες & ανελκυστήρες δεν υπάρχουν.
Μπορεί ούτε κάν σκάλες...
Ίσως και όλο αυτό να μοιάζει με εξάσκηση, σε τεχνικές εφεύρεσης.
Φυσικά, χωρίς οδηγίες.

Το καημένο,φοβισμένο" εγώ" βρίσκεται στο υπόγειο με τα εκπτωτικά,αζήτητα,είδη αποστείρωσης.Γάζες,betadine,μάσκες,χειρουργικά γάντια ίσως και αμυντικά όπλα...
Όλα τα εφόδια δηλαδή,ώστε να μη γίνει -έτσι θεωρεί εκείνο-παραβίαση του χώρου του.Άντε τώρα να σηκωθεί να κάνει την υπέρβαση μιας τέτοιας ανάβασης...Δύσκολο...
Πρέπει να αποκτήσει Θέληση.Κι όπως έμαθα τελευταία, η θέληση αποκτάται, μόνο αν αγαπάς κάτι πραγματικά.
Στο μεταξύ το "εμείς" περιμένει υπομονετικά στο roof garden-θα βάλω και με θέα την Ακρόπολη,γιατί έτσι το φαντάζομαι-....
Όσο καθυστερεί η ανάβαση του "εγώ",τόσο εκείνο παγώνει και κινδυνεύει να μεταμορφωθεί σε άμορφο γλυπτό πάγου.
Κάθε όροφος,κάθε στάδιο,προϋποθέτει την αφαίρεση των περιττών.Ποια είναι τα περιττά θα μου πείτε;Είναι όσα μας πέρασαν ότι σηματοδοτούν την ατομικότητά μας,τη χωριστικότητά μας, δηλαδή.
Να! μια μπλούζα εγωμανίας,ουπς! ένα παντελόνι μιας -και καλά- ανεξαρτησίας
να!και μια κάλτσα ψευδοειλικρίνειας...ένα παπούτσι έπαρσης.
Κι εκεί..(σας το λέω ψιθυριστά..)...στο roof garden φτάνουμε γυμνοί...,γιατί μόνο τα αληθινά "εγώ" μπορούν να γίνουν "εμείς"...
Είναι εκείνα τα "Εγώ" που υπερβαίνουν το ψευδαισθητικό φόβο της ενσωμάτωσης & του μοιράσματος,έχοντας κατακτήσει πλήρως την αυτογνωσία.Αυτά που  χαρακτηρίζουμε "Ανώτερα Εγώ".
Τα υπόλοιπα θα παραμείνουν για πάντα ζαρωμένα να παρακολουθούν σε dvd ξένα "εμείς"...
Ναι,εκεί κάτω...στο ζοφερό,κρύο υπόγειο.Για πάντα...
@Φιλιέττα