το "αγόρι" του Ουρανού

Με μια θαρραλέα διαφορετικότητα το αγόρι του Ουρανού(όχι δεν ήταν εξωγήινος,το είχαν ονομάσει έτσι,επειδή ήταν το μόνο αρσενικό που τολμούσε ακόμη να σηκώνει το βλέμμα στον ήλιο,στο φεγγάρι & στα αστέρια) στάθηκε μπροστά στη μάζα αποκρουστικών ομοιωμάτων που με θράσος αυτοαποκαλούνταν άνθρωποι.

 Παρατηρούσε με τα γεμάτα σοφία και αθωότητα μάτια του το πόσο εφιαλτικά ταυτόσημοι είχαν καταντήσει.Το μόνο στο οποίο ξεχώριζαν ήταν τα ονόματα κι αυτό, για να φωνάζει ο ένας στον άλλον απαξιωτικές φράσεις,ειρωνίες,ψέματα και προσβολές.

Καμιά άλλη διαφορά δεν είχε επιζήσει...

Μύριζαν το ίδιο.

Έβλεπαν το ίδιο.

Έγραφαν τα ίδια.

Σκέφτονταν τα ίδια.

Ένωθαν τα ίδια.

Έκαναν τα ίδια.

Κι ό,τι ξεχώριζε έσπευδαν με συνωμοσίες  να το βρομίσουν,να το απαξιώσουν,να το χλευάσουν...Βαλτωμένοι λοιπόν περέμεναν σε μια παθητική καταθλιπτική διάσταση

επιδιώκοντας πάντα οι γύρω τους να είναι χειρότεροι από εκείνους(το δικό μας να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα...!!!) & οδύρονταν για την αυτοπαθή κακοτυχία τους.

 Και τότε μέσα σε όλο αυτό το γκρίζο, το αγόρι του Ουρανού,εμφανίστηκε αγέρωχο μπροστά τους. Άνοιξε τα χέρια του,την καρδιά και το μυαλό του

και τους γέμισε με χρώματα,αρώματα και μουσικές...

Κάποιοι τυφλώθηκαν.Άλλοι μουγκάθηκαν μπορεί & να κουφάθηκαν.Μερικοί έπεσαν κατάχαμα σηκώντας σκόνη με ένα βαθύ"παφ" κρατώντας την καρδιά τους.Άλλοι έτρεχαν ουρλιάζοντας "Ποιος αντέχει την Αλήθεια;"βαστώντας & με τα δυο χέρια το κεφάλι τους.

 Αυτοί όμως που είχαν βρει την αληθινή τους φύση,κόντρα στο ρεύμα της ομοιόμορφης κτηνωδίας λυτρώθηκαν & άρχισαν αμέσως να περιθάλπτουν με αγάπη τους τραυματίες.

Κι όλα αυτά ξεκίνησαν από το αγόρι του Ουρανού. 

@Φιλιέττα

Υ.Γ.  Μοναχικό το μονοπάτι της Αρετής...εκεί όμως βρίσκεις αληθινούς συνοδοιπόρους.