δικό μας...

Μέσα σε μια τεράστια κινούμενη λάμψη υφαίνεται ένας μανδύας υπαρξιακής απόλαυσης.
Νήμα που δεν έχει τέλος. Να, επιτέλους (!) μια εμφάνιση τόλμης
Nα ξεσκουριάσουν αργαλειοί,παρατημένοι χρόνια σε κατώγια.  
Δικό μας είναι το ύφασμα,δικά μας είναι και τα χέρια που επιλέγουν κλωστές και χρώματα,σχέδια και παραστάσεις...
Υφαίνουμε στο χρόνο τις στιγμές μας,κι ο χρόνος έχει μέσα του τεράστια δύναμη.  
Ποια να 'ναι τώρα η κατάλληλη έκφραση;
Ένα "καλά";Ένα "ωραία";...ένα "πολύ";ένα "αρκεί";
Η φαντασία καλπάζει... χαλινάρια δε γνώρισε ποτέ...
Το ύφασμα δημιουργείται.Ένα ποτάμι,πιο κάτω ένας σοφός,ένα δέντρο που προχωρώντας γίνεται δάσος κι άλλες ,κι άλλες παραστάσεις...γεννιούνται.
Οι γέννες συνεχίζονται,όσο τα χέρια κινούνται...
Το "τέλειο" είναι ο σκοπός του κάθε καλλιτέχνη.

@Φιλιέττα