μια πινελιά...

Και στάθηκε στη μέση του δρόμου

μια σιλουέτα που έμοιαζε να είχε βγει 

από πίνακα Παριζιάνου ζωγράφου

Ένα κομψό μαύρο ημίπαλτο...

τύλιγε το σώμα του

σαν καπνός μαγικός από τζάκι

άριστα εικονογραφημένου παραμυθιού.

Μια πινελιά απλή θα ήταν ...

ένα ανεβοκατέβασμα του πινέλου...

βουτηγμένο σε μαύρη λαδομπογιά

πάνω σε έναν τεράστιο κατάλευκο καμβά.

Στάθηκε απλά εκεί στη μέση του δρόμου

ως θαρραλέος ταυρομάχος

και περίμενε...

Κι ύστερα αργά κι αποφασιστικά σήκωσε το χέρι του

 ίδιο με ένα μακρύ μαγικό ραβδάκι

και την ακινητοποίησε...

Ένα τόσο απότομο  φρενάρισμα

την έσπρωξε με απίστευτη δύναμη προς τα πίσω...

σε μια διάσταση που στην επικοινωνία οι λέξεις

φαντάζουν λίγες..

Και ω!του θαύματος...   

Ένα μοιραίο συμβάν ήταν αρκετό

για να κουβαλάει μαζί της

 αυτή την άγνωστη  φιγούρα 

(μα συνάμα τόσο οικεία)...

ως ένα κόκκινο τριαντάφυλλο

που πέφτει αναστενάζοντας με θαυμασμό

σε μια αιματοβαμμένη αρένα.

@Φιλιέττα