ελλείψει μου...

Kelly Graham

Μπαλώματα....
τοσοδούλικα,μικρά, πολύχρωμα υφασματάκια 
Πόσες ώρες,μήνες,χρόνια να σου πήραν,
μέχρι να τα ράψεις πάνω σου;
Προσπαθούν αγχωτικά να καλύψουν τεράστια ανοίγματα-πόρτες
αφόρητων κενών από τις αυτοκτονικά γκρεμισμένες σου γέφυρες... 
με τον κόσμο των ονείρων σου.
Σε κάθε μη προβλεπόμενα ελεγχόμενη Δράση 
αυτά τα μικρά κουρελάκια,
τεντώνονται,τσιτώνονται σχηματίζοντας επώδυνες ρυτίδες
κι ύστερα πέφτουν στο έδαφος σαν φθινοπωρινά φύλλα
αφήνοντας πίσω τους σερπατίνες από λεπτές, λεπτές κατακόκκινες κλωστούλες...
-Γιορτή! θα έλεγε, κάποιος παρορμητικός.
-Καταστροφή ! θα ψιθύριζαν, οι πιο συντηρητικοί...
-Ελευθερία !θα φώναζε κάποιος φυλακισμένος...
-Έρωτας !θα κραύγαζε ο τελευταίος ρομαντικός
-Αίσχος !θα δήλωνε ο μεσοαστός.
Μα εσύ με όρισες κίνδυνο...
Κι εγώ με τη σειρά μου με καθορίζω & με καθαιρώ.
Μου ξηλώνω όλα τα δικά σου φιλιά- παράσημα
δίνοντας νέο,φρέσκο υλικό για τα μπαλώματά σου...
Ράψε πάνω τους και το χαμένο μου σκουλαρίκι
να γυαλίζει...φόβητρο για τα περιστέρια...
Και να...τώρα ...είσαι ξανά ένα τέλειο πακέτο.
Άθικτο & αμόλυντο...
Κάτσε να σου ισιώσω και λίγο τον φιόγκο...
Άψογα...
Σε ξανακουμπώ ευλαβικά όπου & όπως με βρήκες
γεμάτο λαχτάρα για να σε ανοίξω...
...ελλείψει μου...
  
@Φιλιέττα Μιχαλακάκου