το άπειρο

"Reach For The Stars"~Denise Laurin~

 Nα μπορούσε να σήκωνε εκείνο το αναθεματισμένο κάθισμα του αυτοκινήτου που σκάλωσε στη θέση που εκείνος ξάπλωσε επάνω του...Μέρες τώρα προσπαθεί να το μετακινήσει μα εκείνο επιμένει να παραμένει ακίνητο σνομπάροντας το χρόνο,σα να την εκδικείται το άτιμο χαμογελώντας της ειρωνικά...
Σαν υστερική ανεβαίνει πάνω του,το κλοτσάει με λύσσα,το ταρακουνάει να φύγει από τη στάση που το άφησε εκείνος...
Εμ την άλλη;Εκείνη την ελεεινή ηλιοροφή  που η ίδια με αυτοσαρκασμό χαρακτήρισε στα γενέθλιά της, ως παλιά ματαιοδοξία της...ήταν ανάγκη να φανεί τώρα μετά από τόσα χρόνια χρήσιμη;Να ανοίξει διάπλατα για να της δείξει όλα τ' αστέρια...να της δείξει...το σύμπαν ολάκερο...;
Και παραμένει να οδηγεί με ξαπλωμένο το κάθισμα κι επιμένει να κρατά κλειστή  την ηλιοροφή...γιατί κανένα αστέρι πια δε θα έχει την ίδια λάμψη...γιατί κανένα σύμπαν δεν μπορεί να χωρέσει σε όρια και  σύνορα ...

  
@Φιλιέττα Μιχαλακάκου 
Υ.Γ. :Η θάλασσα -μου είχαν πει κάποτε-δε βουλώνει με τάπα μπανιέρας...