χωρίς σενάριο...

Δεν γνώριζαν ότι μπορούσαν να βιώσουν
πώς είναι το να εξαφανίζονται περιχαρείς
μέσα σε ένα χείμαρρο φιλιών
χωρίς να τους ενδιαφέρει, εάν θα επιστρέψουν.
Χρόνος,χώρος..ύλη...ανύπαρκτα 
Aπό τα χείλη έβγαιναν κι αντάλλασσαν σώματα οι ψυχές 
κι ύστερα ενωμένες σε μια σπείρα φωτεινών,πολύχρωμων ηλεκτρονίων 
-σαν τα καραβάκια που κρέμονταν πάνω απ' τα κεφάλια τους -...
έλκονταν σε ένα ατέλειωτο "προς τα πάνω".. που δεν είχε σύνορα,μήτε όρια....
Η "ιδιοκτησία εαυτών " που επέβαλαν οι ρόλοι που υποδύονταν ...
παραδόθηκε,εξαφανίστηκε και υποκλίθηκε 
στο απόλυτο Όλο που μεταμορφώθηκαν...
Δυο πεταλούδες...που στροβιλίζονταν σε έναν χορό χωρίς αρχή & τέλος...
Σχεδόν άγγιζαν την Πηγή της Αθανασίας...
Ίσως και να ήπιαν και λίγο.
Ίσως... και γι αυτό η ιστορία τους είναι ..
χωρίς σενάριο...

@Φιλιέττα Μιχαλακάκου
(εξαιρετικά αφιερωμένο στους πρωταγωνιστές του εορτασμού των φετινών μου γενεθλίων)