the legend...

Βαριά η αρματωσιά για μια γυναίκα.Σχεδόν ασήκωτη...
Ενάντια στη φύση της ο πόλεμος...Πάλι δε φτάσαμε στην Λίμνη
πόσο παράδοξο...
Κάθε φορά που λέω πως ήρθε η ώρα να πετάξω τη βαριά σπάθα
αυτή που έχει γίνει ένα με το δεξί μου χέρι,
γεμίζοντας με κόμπους σκληρούς
τα αλλοτινά μου κρινοδάχτυλα
Κάθε φορά που πάω να ξεκουμπώσω την πανοπλία μου
να ελευθερώσω τα στήθη μου,
να λύσω από το σφιχτό πιάσιμο τα μαύρα μαλλιά μου,
παιχνίδι να γίνουν του ανέμου
να ξαναντυθώ γυναίκα
βγάζοντας έναν αναστεναγμό ηδονικής ανακούφισης
αφημένη απόλυτα στην ολοκλήρωση της ύπαρξης

Εκείνη τη στιγμή ακριβώς
που κοιτάζομαι στα μάτια με το άλογό μου
ψιθυρίζοντας ανάλαφρα στη δική μας γλώσσα:"Μάλλον φτάσαμε."
κι αρχίζει ν'απλώνεται μέσα στο σκοτεινό δάσος
η αρμονία μιας φωτεινής μουσικής...
είναι ...τότε...
που σιγανά,αθόρυβα...έρπεται ο βάρβαρος εχθρός...
κι αν ...
κι αν...
κάνω το λάθος να αργοπορήσω  περνώντας τον για τον σωτήρα μου
πληγωμένη θανάσιμα θα βγω από αυτόν ...

Ξαναφορώ τα άρματα λοιπόν...
ξανακαβαλώ το άτι μου...
ξανά...& ξανά... & ξανά...έως το τέλος
σαν ηρωίδα σε παιχνίδι ηλεκτρονικό
που όλο της ανεβάζουν το level δυσκολίας...
Μα πιο δύσκολα κουραστικό
απ'όλες τις μάχες,από όλο το ταξίδι...
είναι η διάψευση της προσδοκίας
πως "έφτασες".

@Φιλιέττα Μιχαλακάκου