ο δρομέας...

"Θα τρέξει" είπαν....κι αμέσως τον περικύκλωσε πλήθος φωτορεπόρτερ & δημοσιογραφίσκων κάνοντάς τον να τυφλωθεί από τα αμέτρητα φλας των φωτογραφικών μηχανών τους.Κι ενώ ήταν βέβαιος ότι είχε επιτύχει επιτέλους τη δημοσιότητα που διακαώς επιζητούσε σε όλη του τη ζωή, ξαφνικά βρέθηκε να  προσπαθεί να διασχίσει την αίθουσα σπρώχνοντας & ιδρώνοντας το φρενιασμένο ανθρωπομάνι  βάζοντας πλέον ως μοναδικό όρο ζωής του...το να βγει έξω & να αναπνεύσει λιγοστό καθαρό οξυγόνο στο προαύλιο.
Μόνος κάτω από ένα πεύκο.Αμίλητος.Προσπαθούσε να ελέγξει & να σταματήσει το τρέμουλο..."Θα τρέξω" μονολογούσε,"θα τρέξω...είναι το μόνο που θα με κάνει να σταματήσω να σκέφτομαι.Δεν μπορώ άλλο αυτές τις σκέψεις που με τρελαίνουν"....
Στο ενεργητικό του βέβαια,υπήρχε ήδη ένας αποτυχημένος γάμος που ακόμη δεν είχε καταλάβει γιατί δεν πέτυχε (!)...αφού ποτέ δεν είχε προσπαθήσει να μπει στη θέση κάποιου άλλου, ακόμη & της συντρόφου του.Όλα πάντα έπρεπε να τα ρυθμίζει έτσι, ώστε να περιστρέφονται γύρω του και μάλιστα με τέτοια ιλιγγιώδη ταχύτητα, ώστε να καλύπτεται η κενότητά του.
Φυσικά ο τύπος ...άκρως κοινωνικός.Κανένα κενό μέσα στην ημέρα,ανάμεσα σε ανθρώπους ή σχέσεις-το κενό το κυοφορούσε μέσα του-...Τον φόβιζε κάνοντας τον να τρέμει η μοναχικότητα,καθώς συνειδητοποιούσε πως δεν ήταν τίποτα παρά μόνο αυτά που έδειχνε & αυτά που έδειχνε ήταν πάντα αυτά που ζητούσε η πλειοψηφία της κοινωνικής αρένας.
"Πώς αλλιώς θα γίνω αγαπητός;"συλλογιζόταν.
Οι σχέσεις του,ακόμη & οι φιλικές,& οι ερωτικές ήταν πάντα p.r -δημόσιες,επιτηδευμένες με άτομα που θα του μετέφεραν κύρος, γνωριμίες,δύναμη & χρήμα.Μα να τώρα στα περασμένα 40 που άρχισαν να εμφανίζονται κάποιες ρωγμές στο προσωπείο του.
Μαζί με αυτα τα ραγίσματα ήρθαν και οι σκέψεις που τον βασάνιζαν & δεν τον άφηναν να κοιμηθεί τα βράδια.Δοκίμασε τα πάντα,όλες τις συνταγές που είχε κρατήσει στα συρτάρια τεχνικών άμυνας της νεανικής του ηλικίας, πάρτυ, ερωμένες, ποτό, αθλητισμό  κι είναι στο τελευταίο που είδε πως μπορούσε ο ανόητος να νικήσει το χρόνο.Δηλαδή, αν με εννοείτε δεν είδε τον αθλητισμό ως διατήρηση ή έστω βελτίωση φυσικής κατάστασης,αλλά ως ένα ακόμη μέσο επιβεβαίωσης.
Τρίχες(λαϊκιστί)...για ακόμη μια φορά θα το έβαζε στα πόδια & μάλιστα ετούτη τη συγκεκριμένη είχαν επιστρατευθεί όλες οι γνωριμίες για να λάμψει ωσάν το νέο Κεντέρη.Ξέρετε αυτό το παιχνίδι στο τάβλι το "φεύγα";...Ε κάπως έτσι κινιόταν.Έριχνε ζαριά & όποιον πάρει ο χάρος, που λέμε..Κινούσε τους ανθρώπους ως πούλια...Τέλειωνε η παρτίδα;Τέλειωσε κι ένα παιχνίδι.Thats it..Στις περιγραφές του βέβαια ήταν πολύ μελοδραματικός.Μπορούσε να στο παρουσιάσει ως τη μάχη του Βοναπάρτη στο Βατερλώ βγάζοντας μέχρι κι από την τσέπη του τα τσακισμένα πούλια & φιλώντας τα να ρίχνει  τόνους κροκοδειλίων δακρύων.Kαλά... κέρδιζε με άνεση πρώτο βραβείο Όσκαρ "Καλό Παιδί"και φυσικά την αμέριστη αγάπη & συμπόνια των γύρω του.
Μα να που τώρα βρισκόταν ολομόναχος λίγο πριν τη μεγάλη διαδρομή.Μια διαδρομή που τον πήγαινε πίσω,αντί για μπροστά.
"Πώς γίνεται αυτό;"σκεφτόταν."Πάντα έτρεχα για να αφήνω πράγματα πίσω μου τώρα με κάθε μου βήμα...συναντώ γεγονότα & καταστάσεις του παρελθόντος...Μπα...αυτή η διαδρομή θα είναι όπως παλιά.Θα βρω το παλιό μου "εγώ"...υπενθύμισε στον εαυτό μου με πειθώ.Μα ξαφνικά σε έναν καθρέφτη ενος παλιού fiat που βρισκόταν εκεί κοντά,είδε τη φιγούρα ενός μεσήλικα να ιδροκοπά και να περπατά νευρικά.Πλησίασε και κοίταξε το πρόσωπό του"Απαπα"μουρμούρισε... "Γέμισα ρυτίδες".Κι ενώ σε κάποιον άλλο φυσιολογικό άντρα της ηλικίας του θα αποτελούσαν σημάδι ωριμότητας & γοητείας...εκείνον τον φρίκαραν ακόμη περισσότερο, καθώς συνειδητοποιούσε ότι θα ήταν αδύνατο να ξαναγίνει όπως πριν 20 χρόνια...
Τι κρίμα(σνιφ! κλαψ!)...στο μόνο που είχε επενδύσει ήταν το έξωθεν κι αυτό τώρα κατέρρε.
Στα πόδια του βρεθηκε μια εφημερίδα με τις ειδήσεις της ημέρας..."Πορεία  Διαμαρτυρίας για τα Νέα Μέτρα"-"Πρωτοβουλία Συσπείρωσης Πολιτών"-"Οι Γιατροί σπάνε τα Σύνορα και ζητούν Εθελοντές"-"Εκκληση για άμεση βοήθεια σε παιδιά ανέργων"...
Μα του ήταν τόσο αδιάφορα όλα αυτά...Το μόνο που έπαιρνε από αυτές τις ειδήσεις ήταν θέματα, ώστε να μπορεί να συζητήσει & να υποκριθεί συναισθηματικότητα με τους ανθρώπους- "πούλια" του.
Κλότσησε την τσαλακωμένη εφημερίδα & όρμησε ξανά μέσα στην αίθουσα..."Ουφ"...σκέφτηκε..."Αρκετά.Καιρός να φροντίσω και τον εαυτό μου"...
Μόνο που δεν υπήρχε πια κανείς Εαυτός,για να συμφωνήσει μαζί του.Ήταν ουσιαστικά & ρεαλιστικά ανύπαρκτος.Ο εν δυνάμει δρομέας είχε μεταμορφωθεί σε έναν δυναμικά καταστροφικό αυτόχειρα.

~Φιλιέττα Μιχαλακάκου~