the love court ...

-Πείτε μου, ρώτησα, τελικά ποιον αγάπησα;
Κι άρχισα με νεανική ταχύτητα,ως συνήγορος να επιδεικνύω στο εσωτερικό μου ακροατήριο αγαλμάτινες συνθέσεις.
Σε μια απ αυτές ένας νεαρός άντρας κρατούσε με ιερότητα το πρώτο μου τρίποδο ζωγραφικής τυλιγμένο σε μπουκέτα με πολύχρωμα ρόδα.
Σε μια άλλη ο ίδιος άντρας απεικονιζόταν ξαπλωμένος σε ένα μαρμάρινο σιωπηλό κρεβάτι ως ωραίος κοιμωμένος κρατώντας σφιχτά μια φωτογραφία μου,ενώ  από πάνω του βρισκόταν κρεμασμένος ο πρώτος μου πίνακας. "Γαλάζια άνθη του παραδείσου" τον είχα βαφτίσει.
Το ακροατήριο παρέμεινε βουβό...προσπαθώντας να μαντέψει τη στάση του εισαγγελέα εαυτού μου.
Και τότε μια γυναίκα περί τα 45 σηκώθηκε, τράβηξε μια κρυμμένη αυλαία που στεκόταν από πίσω της κι αναφώνησε με αυστηρή φωνή:"Ιδού"...
Και τότε εμφανίστηκαν ξανά οι ίδιες συνθέσεις αγαλμάτινων όγκων, αλλά εμφανώς αλλοιωμένες.Στην πρώτη  ο άντρας, αντί για το τρίποδο ζωγραφικής κρατούσε εμφανώς ερωτικά... τα πόδια τριών γυναικών.Στη δεύτερη ,ο ωραίος κοιμωμένος αντί για τη δική μου φωτογραφία...κάτω από το μαξιλάρι του είχε τοποθετημένες άπειρες φωτογραφίες ,μια ολόκληρη συλλογή θα τολμούσα να πω, ερωμένων,ενώ ο πίνακάς μου είχε καλυφθεί από ραβασάκια κι αφιερώσεις.Το μόνο που φαινόταν ήταν η υπογραφή μου...κι αυτή για να προκαλεί την  γνωστή γυναικεία αντιζηλεία.
Η παρουσίαση ολοκληρώθηκε.Η απόφαση έπρεπε να ανακοινωθεί.
Τελικά...ξαναρώτησα...πείτε μου ποιον αγάπησα;
Ο εαυτός δικαστής μου σηκώθηκε στηριζόμενος στα έδρανα(είναι τυφλή η δικαιοσύνη βλέπετε)...και είπε...
-Αν και κανονικά τα εγκλήματα μετά το πέρας μιας δεκαετίας παραγράφονται,στα ζητήματα του έρωτα ισχύουν άλλοι Νόμοι,ειδικά όταν ένας έρωτας έχει θεωρηθεί οδηγός για τη ζωη μας.Απορούμε ειλικρινά, γιατί χρειάστηκες τη βοήθειά μας.Η απάντηση είναι πολύ απλή.Αγάπησες τον άνθρωπο που εσύ έβλεπες.Αγάπησες εκείνη την πλευρά του,την οποία  πολυ πιθανό να έδειχνε μόνο σε εσένα.Και χτυπώντας το δικαστικό σφυράκι φώναξε:" Τέλος της συνεδρίασης.Αθώα η κατηγορουμένη.Αθώος κι εκείνος".
Κι ήταν μια ακόμη φορά που μια δικαστική απόφαση δε μου γεννούσε ουδεμία ευεξία.
Τι να την κάνεις τη νίκη,όταν έχει απομυθοποιηθεί το παραμύθι σου;.

Ίσως και τελικά αυτό να σημαίνει "ωριμότητα".Περνάς μια γέφυρα που βρίσκεται ακριβώς στη μέση των δυο ζωών σου.Είναι η Γέφυρα των Στεναγμών που ενώνει την ψευδαίσθηση με την αλήθεια.Διασχίζοντάς τη αρχίζουν να ξεκολλούν από πάνω σου "ρούχα" που άλλοι σου είχαν φορέσει χωρίς να ζητήσουν ποτέ τη γνώμη σου.Μερικά από αυτά έχουν κολλήσει στις σάρκες σου.Πονάς,αλλά σε έχει πιάσει μανία να τα βγάλεις όλα και να μείνεις γυμνός.Καθαρός & αγνός.Εσύ & ο εαυτός σου.Και τότε έχεις μαγικά μεταφερθεί στην άλλη όχθη,εκείνη της αλήθειας.
Ίσως μερικές φορές  να αναπολούμε τις  ψευδαισθήσεις μας,αλλά πλέον επιλέγουμε συνειδητά τη ζωή μας στην αλήθεια.Δε μας μένει πια και χρόνος για χάσιμο.Οφείλουμε να αρχίσουμε να ζούμε με Ζ κεφαλαίο.
Όσο για τον άντρα της ιστορίας μου...ίσως και να συναντηθούμε κάποτε στην άλλη πλευρά της γέφυρας...Ποιος ξέρει;
~Φ.Μιχαλακάκου~