deep soul...

θεατές τα βουνά,τα άστρα,τα δέντρα

στην παρτίδα του βαμμένου κατακόκκινου σκακιού μας

πάντα από παιδί ώρες προσευχόμουν να μου μιλήσει ένα από δαύτα

ήμουν τόσο καλά προγραμματισμένη που απαιτούσα να μου μιλήσουν 

με τη δική μου λαλιά

κι εκείνα θρόιζαν κουνιούνταν...σείονταν

βγάζοντας τις δικές τους κραυγές,φωνές,γέλια,χαρές

αλλά εγώ παρέμενα κωφή

μπορεί και θυμωμένη

επειδή δεν υποτάσσονταν.

 υποταγή των πάντων σε εμάς...το πρώτο ανθρώπινο εμβόλιο..

υποταγή...

μια αχαλίνωτη ξεχαρβαλωμένη σκάλα ανηθικότητας με διαβαθμίσεις

μια σκάλα του κάτω...κάτω...κάτω...

κι όσο πιο κάτω

τόσο πιο μακριά από τον εαυτό μας, από την ιερότητα του ρόλου μας

Και τώρα μας φαίνεται ιλιγγιώδες το ανέβασμα...

ζαλιζόμαστε παραπατάμε..

θα τα καταφέρουμε όμως μας δόθησαν αντίδοτα ...

... η ταπεινότητα,η αποδοχή,η συγχώρεση & αν τα καταφέρουμε 

η Αγάπη. 

~Φ.Μιχαλακάκου~

"Έρημα βουνά

Άστρα σκοτεινά

που ήσυχα η καρδια σας κλαίει

Σας ακούω κρυφά 

Σας μετράω ξανά 

κι η φωτιά μου σιγοκαίει"...