εντός- εκτός & τελικά στο δια ταύτα

Πούλησα το αυτοκινητό μου...για την ακρίβεια το αυτοκίνητο που συμβόλιζε πολλά πράγματα για εμένα..
Μπορεί να σας φανεί αστείο,αλλά συνεχώς την ώρα της αγοραπωλησίας σκεφτόμουν το τραγούδι που λέει:" Πωλείται όπως είναι επιπλωμένο "...και κλάμα,πολύ κλάμα...ούτε τα προσχήματα δεν κράτησα.
"Άει στο καλό" σκεφτόμουν...."μια ζωη εκπαιδευόμουν να μη δείχνω τον πόνο μου...θα βαλαντώσω τώρα να το ευχαριστηθώ".
Κατά την επιστροφή...χωρίς τον "χοντρό"-όπως αποκαλούσα το αμάξι μου-και ενώ συνέχιζα να κλαίω θρηνώντας τον τετράτροχο μακαρίτη,εκεί περίπου στο Κρυονέρι,άρχισα να συνειδητοποιώ ότι είχα επενδύσει σε ένα άψυχο πράγμα συναισθήματα ...που κανονικα θα έπρεπε να ανήκουν σε κάτι έμβιο.Ώρες με παίδευα για να δω τι ήταν τελικά αυτό που με βασάνιζε.Ήμουν υλίστρια;Όχι...Ήμουν τόσο μά τόσο ρομαντική;...Μπαα...Οπότε...κάτι άλλο έτρεχε.
Ο "χοντρός" λειτουργούσε σα λώρος  που με συνέδεε με την παλιά μου ζωή.Πόσα σεμινάρια είχα κάνει περί διακοπής συνδέσεων με το παρελθόν;Πόσες θεραπείες;Ψυχαναλύσεις;Ματζούνια;...Θα μπορούσα να γράψω διατριβή περί τούτων.Στο δια ταύτα όμως έρχεται η εφαρμογή και σε αυτή είσαι εσύ με τον εαυτό σου ...
"Εμ...Πώς κυρά μου;Έτσι κόβονται οι λώροι;απλά;...Πέφτει και μάχαιρα και τσούξιμο"...ακούστηκε η φωνούλα από μέσα μου...Και να ο πόνος,και να το κλάμα...Και να οι αναμνήσεις ανάκατες μια με πήγαιναν στην παλιά μου ζωή...και μια στην απόκτηση της ελευθερίας μου,γιατί το "χοντρό" τον πήρα στα χέρια μου...μετά την απελευθέρωση.Θυμάμαι είχα ανοίξει το παράθυρο τρέχοντας μαζί του στην παραλιακή,είχα βγάλει έξω τεντωμένο το αριστερό μου χέρι....και εισέπνεα  λύτρωση & ανεξαρτησία...Έπιανα το τιμόνι του κι έπιανα στα χέρια μου μετά από τόσα χρόνια τη δική μου ζωή...να την οδηγήσω ξανά στο δικό μου δρόμο...
Και συνέχιζαν τα δάκρυα...έβγαιναν μεγάλα κομμάτια πόνου που είχα φυλακίσει μέσα μου για 4 χρόνια.Συνειδητοποίησα ότι υπήρξα και θύμα και θύτης.Ένα καλά κρυμμένο απόστημα είχε σπάσει.Η πώληση του "χοντρούλη" με είχε απελευθερώσει...
Και τότε ξαφνικά...ως θείο δώρο...ήρθε η συγχώρεση ή μήπως ήταν ταυτόχρονα και μετάνοια;...Όπως και να ήταν...ένιωθα σαν να έβγαινα από χειρουργείο,ταλαιπωρημένη,αλλά ταυτόχρονα ανάλαφρη.
 Βέβαια...και σήμερα το πρωί παραλίγο να κάνω και το μνημόσυνο του "χοντρού"...κοιτάζοντας την άδεια θέση του στο πάρκινγκ...Ας είναι όμως.Εύχομαι να είναι καλοτάξιδος και να μεταφέρει σε όποιον τον αγοράσει όλες τις ευλογίες που του έδωσα πριν τον αποχωριστώ...
"Ακριβο μου διθέσιο" λέει η Πρωτοψάλτη ...
"Καλό μου στρουμπούλι" λέω εγώ,σε ευχαριστώ που με πήγες "σπίτι"...