"Ο Βιασμός της Λουκρητίας"

 Μη με ρωτήσετε πώς μου ήρθε η ιδέα να ερευνήσω για τη Λουκρητία Βοργία.Ίσως... γιατί τελευταία αμφισβητώ όλα όσα μου έχουν περαστεί μέσα από τις διάφορες μορφές ενημέρωσης & εκπαίδευσης.Η επικρατούσα άποψη ότι ήταν -πώς να το πω;-μη κοινωνικά αποδεκτή, με έκανε να την ερευνήσω.Πάντως αναζητώντας πίνακες που την απεικονίζουν επιβεβαιώθηκε η διαίσθησή μου.Παρατηρώντας τα μάτια της,το βλέμμα της μόνο έκφυλο δεν είναι,αντιθέτως αποκαλύπτει ένα βαθύ εσωτερικό πόνο ψυχής.

Στα χρόνια λοιπόν της Ιταλικής Αναγέννησης, όταν ο έρωτας γίνεται πηγή έμπνευσης για όλες τις τέχνες, σε μια εποχή γεμάτη πολυτέλεια, γεννιέται η Λουκρητία Βοργία(Lucrezia Borgia).Είναι όμορφη, πολύ όμορφη, τόσο που ο πατέρας της πάπας Αλέξανδρος ο ΣΤ΄ και ο αδελφός της Καίσαρας αποφασίζουν να την χρησιμοποιήσουν από μικρή ως "μέσο-αντικείμενο" των πολιτικών τους φιλοδοξιών & ανηθικοτήτων φορτώνοντάς την με σκάνδαλα και συκοφαντίες. 

 

 Ο πρώτος γάμος της, σε ηλικία 13 ετών(!!!), με τον Τζιοβάνι Σφόρτσα Πεζάρο ακυρώθηκε από τον πατέρα της πέντε χρόνια αργότερα και τότε η Λουκρητία αναγκάστηκε να παντρευτεί τον Αλφόνσο του Αραγκόν, νόθο γιο του βασιλιά της Νάπολης. Ο δεύτερος σύζυγός της δολοφονήθηκε το 1500 από τον ίδιο το σωματοφύλακά του, κατόπιν εντολής του αδελφού της Καίσαρα...

 Μεταξύ των δύο γάμων, η Λουκρητία είχε συνάψει σχέση με έναν νεαρό παπικό ακόλουθο, τον Πέντρο Καλντερόν. Στη σχέση αυτή δόθηκε δραματικό τέλος από τους Βοργίες. Ο Πέντρο μαχαιρώθηκε και αργότερα βρέθηκε στον Τίβερη, με τα χέρια και τα πόδια του δεμένα.

Σε ηλικία είκοσι ετών, ο τρίτος γάμος της την κάνει δούκισσα της Φεράρας όπου βασιλεύουν τα Γράμματα και οι Τέχνες.

 

Στη Φεράρα, η Λουκρητία κατάφερε επιτέλους να «δραπετεύσει» από το διεφθαρμένο οικογενειακό της περιβάλλον. Δημιούργησε ένα λαμπρό δικαστήριο, που προσέλκυσε τους επιφανέστερους καλλιτέχνες, συγγραφείς και λόγιους της εποχής εκείνης, κερδίζοντας την εκτίμησή τους με την ομορφιά και την ευγένειά της. Υπήρξε αφοσιωμένη σύζυγος και απέκτησε επτά παιδιά... Η τελευταία γέννα, όμως, ήταν μοιραία. Πέθανε, κατά τη διάρκεια του τοκετού, στις 24 Iουνίου του 1519.

Το τελευταίο μέρος αυτής της ταλαιπωρημένης ζωής της με κάνει να απορώ.Πώς μια τόσο ακόλαστη,αδίστακτη γυναίκα,όπως την παρουσίαζαν, εμφανίζει τέτοια & τόσα στοιχεία ευγένειας & αφοσίωσης;Πεθαίνει δίνοντας ζωή...Κάνοντας μια πράξη αυτοθυσίας.Ακόμη κι αν είναι αλήθεια τα όσα της καταλογίζουν, αυτή είναι κατά τη γνώμη μου η ύψιστη μορφή μετάνοιας.

Άλλωστε σύμφωνα με τους ερευνητές, δεν υπάρχει καμία ιστορική απόδειξη που να επιβεβαιώνει τα όσα της καταμαρτυρούν !!!!!!!!!!!!!!

Βέβαια ο τίτλος της ανάρτησης αναφέρεται σε μια άλλη Λουκρητία για την οποία ο Σαίξπηρ έγραψε το αντίστοιχο  αφηγηματικό ποίημα :"Ο Βιασμός της Λουκρητίας".Στο ποίημα, μια άλλη ενάρετη δεσποσύνη βιάζεται από τον λάγνο Ταρκήνιο.Παραμένει όμως ως κοινό στοιχείο μεταξύ των δύο γυναικών η ηθική σύγχυση των εποχών που έζησαν και η σωματική,ψυχική βία που υπέστησαν.

 Στις πατριαρχικές κοινωνίες εξάλλου η ομορφιά,η σεξουαλικότητα,η εξυπνάδα των γυναικών προκαλούσε φόβο ή οργή.Οπότε ή τις εκμεταλλεύονταν ή τις εξόντωναν φορτώνοντάς τες με όλες τις δικές τους ανομίες ή ελαττώματα.Αρκετά νομίζω πληρώσαμε ως γυναίκες.Ήρθε η ώρα της εξισορρόπησης.Φτάνουν πια οι βιασμοί σε οιανδήποτε μορφή,σε οποιοδήποτε χρόνο & χώρο.Φτάνει και η δική μας εκδίκησή προς τους άνδρες.Καιρός να πορευτούμε μαζί τους,ως ισότιμοι σύντροφοι με αμοιβαίο σεβασμό & αγάπη.

~Φ.Μιχαλακάκου~

sabbia e vento - Loukritia