a letter from the past...

Ας μην κοροϊδευόμαστε, κάθε χωρισμός είναι κι ένας μικρός θάνατος κι αφήνει πίσω βαθιά σημάδια,πληγές...

Μπορεί να επιστρατεύουμε κάθε είδους λογική,στρατηγική,ψυχοθεραπεία,διαλογισμό...αλλά γνωρίζουμε,αν έχουμε θεραπευτεί,όταν ξαναδούμε αυτό το "πρόσωπο" ή μόλις πέσει στα χέρια μας,ένα στοιχείο,ένα "γράμμα" από το παρελθόν..Χμμμμμμ...θυμάστε την ταινία  P.S. I LOVE YOU ?...ε...κάπως έτσι.

Αυτό συνέβη σήμερα σε εμένα.Ένα γράμμα συγνώμης με ταχυδρόμο το παλιό μου αυτοκίνητο έφτασε στα χέρια μου μετά από τέσσερα χρόνια...Και γύρισε το χρόνο πίσω...σε ένα παλιό,θλιβερό καλοκαίρι.Η πληγή άνοιξε τόσο μα τόσο ευκολα.Μια πληγή που χθες, θα ορκιζόμουν πως δεν υπήρχε πια.

Άραγε κλείνουν ποτέ αυτά τα σημάδια;Όταν χτυπούσαμε μικροί τα γόνατά μας...είχαμε μάθει όλη τη διαδικασία...Κλάμα-Βάμμα-Κακάδι...και μετά νέο δέρμα...Γιατί να μην ακολουθείται & κάτι τέτοιο με τις συναισθηματικές πληγές;

Εκτός κι αν ο φουσκωμένος ο εγωισμός υψώνει άμυνες & χώνει κάτω από πάμπολλα χαλάκια την σκόνη-πόνο.Κάποια στιγμή  μια Γενική Καθαριότητα θα σηκώσει μόνη της την παροδική κρυψώνα και σύννεφα σκόνης μπαίνοντας στα μάτια,θα τα κάνουν να δακρύσουν...και πάλι...

Δεν πιστεύω στην τύχη.Πιστεύω στη Θεία Πρόνοια,για να βρω αυτό το γράμμα...έπρεπε να γίνει στο τώρα για κάποιο λόγο που ακόμη δεν γνωρίζω,δεν έχω ολοκληρωμένη εικόνα....

.

Αρχικά λοιπόν θα θρηνήσω, όσο δε θρήνησα τότε...ώστε να ολοκληρωθεί όλη η τελετουργία.Θα ξαναδώ τα λάθη μου,θα ευχαριστήσω για τις υπέροχες στιγμές...θα συγχωρήσω,θα ζητήσω συγχώρεση...Και μετά ίσως επέλθει και η οριστική ίαση.

Ποιος ξέρει μπορεί, όσο μεγαλώνω να γίνομαι περισσότερο ευσυγκίνητη...

Μου αρέσει όμως,το προτιμώ & είναι συνειδητή επιλογή μου.Άλλωστε από μικρή στις προσευχές μου έλεγα να παραμείνω για πάντα παιδί...

Ε...βέβαια αυτό έχει & κάποιο κόστος,αλλά πολύ μικρό σε σχέση με τον πλούτο καρδιάς που αποκτάς.

~Φ.Μιχαλακάκου~