το Αφιόνι

 

Άλλο ήταν να "ανεβάσω"...άλλο γράφω τελικά...
Αρχικώς σοκαρίστηκα.Αρχικώς,ήταν και να φτιάξω τις ντουλάπες μου,αλλά έχω ξεπεράσει προ πολλού το σύνδρομο της "καλής νοικοκυράς" και το έχω αντικαταστήσει με το "μ'αρέσει η τακτική αταξία"...

Επανέρχομαι,εντός δευτερολέπτων-μια από τις τελευταίες συνειδητοποιήσεις μου,είναι η ιδιότητα να σκέφτομαι πολλά πράγματα ταυτόχρονα,γεγονός που προκαλεί την αίσθηση στον συνομιλητή μου,ότι δεν προσέχω αυτά που λέει.Τα καταγράφω όμως όλα ,σας διαβεβαιώνω,έως και την παραμικρή σύσπαση μυών-
Πάμε.

Σοκ και δέος...από απόσπασμα "Όταν έκλαψε ο Νίτσε" που διάβασα στο Αντικλείδι ...περί ελπίδας.Ίσως γερνάω...αυτό σκεφτόμουν τώρα που λουζόμουν,αφαιρώντας τη βαφή από τα μαλλιά μου(τελικά δεν κάνουμε τις τρίχες >> τριχιές,αλλά τις τριχιές >> τρίχες)...και πιάνω λεπτομέρειες σε πράγματα,σε ιστορίες που θεωρούσα "γνωστές",οι οποίες όμως λεπτομέρειες...αλλάζουν τη φύση όλων των πράγμάτων και όλων των ιστοριών...

Διαβάζω τον διάλογο μεταξύ Μπρόιερ & Νίτσε:

- Συνεχίζετε να μιλάτε για ένα ιδεώδες, μια αφαίρεση, αλλά εγώ παραμένω υποχρεωμένος να φροντίσω έναν συγκεκριμένο άνθρωπο, με σάρκα και οστά. Ξέρω ότι θα πεθάνει, και μάλιστα με αβάσταχτους πόνους πολύ σύντομα. Γιατί να του το πω και να τον επιβαρύνω; Πάνω απ όλα πρέπει να διατηρήσει την ελπίδα του. Και ποιος άλλος εκτός απ το γιατρό μπορεί να τη συντηρήσει;

-Την ελπίδα; Η ελπίδα είναι το έσχατο κακό!.(Ο Νίτσε σχεδόν φώναζε).Στο βιβλίο μου "Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο", έγραφα ότι όταν άνοιξε το κουτί της Πανδώρας, και τα κακά που είχε κλείσει εκεί ο Δίας ξέφυγαν στον κόσμο των ανθρώπων, έμεινε μόνο, χωρίς να το ξέρει κανείς, ένα έσχατο κακό: η ελπίδα. Από τότε ο άνθρωπος κάνει το λάθος να θεωρεί το κουτί και το περιεχομενό του, την ελπίδα, σαν τυχερό σεντούκι. Ξεχνάμε όμως την επιθυμία του Δία ο άνθρωπος να συνεχίσει να βασανίζεται. Η ελπίδα είναι το χειρότερο κακό γιατί παρατείνει το βάσανο.

Ε;...Η ελπίδα είναι βάσανο;το έσχατο των κακών;

Ποια είναι τελικά η ελπίδα;Για ώπα...ας πάρω την ιστορία από την αρχή.
Ποια ήταν η Πανδώρα;

ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ:"Θέλοντας να τιμωρήσει ο Δίας τους ανθρώπους, στους οποίους ο Προμηθέας είχε δωρίσει το  πυρ που έκλεψε από τους θεούς, διέταξε τον Ήφαιστο να φτιάξει μια όμορφη κόρη σαν τις θεές και να της δώσει ανθρώπινη φωνή και δύναμη. Πράγματι ο Ήφαιστος έπλασε με χώμα και νερό μια πανώρια κόρη, στην οποία οι θεές και οι χάριτες έδωσαν διάφορα πολύτιμα δώρα και γοητεία. Γι’ αυτό ακριβώς ονομάστηκε Πανδώρα. Ο Ερμής όμως της έδωσε την πονηρία και την τέχνη να λέει ψέματα και έναν άστατο επίσης χαρακτήρα. Τελικά οι θεοί την χάρισαν στον Επιμηθέα, τον αδελφό του Προμηθέα,.

Επιμηθέας: αυτός που σκέπτεται καθυστερημένα, μετά την πράξη, ο επιβουλευόμενος
Προμηθέας: αυτός που πρώτα σκέπτεται και μετά πράττει, ο προβουλευόμενος.
Ως φυσικό επακόλουθο ενός παραρμητικού χαρακτήρος ο Επιμηθέας παράκουσε τη συμβουλή του αδελφού του να μη δεχθεί ποτέ κανένα δώρο από το Δία,δέχθηκε την όμορφη Πανδώρα, την οποία μάλιστα & παντρεύτηκε.
Μέχρι τότε οι άνθρωποι στη Γη ζούσαν ευτυχισμένα χωρίς αρρώστιες. Η Πανδώρα όμως, που έφερε μαζί της επίσης ένα κουτί που της είχαν δώσει οι θεοί με την εντολή ποτέ να μην το ανοίξει(σε έναν αντιδραστικό λέμε πάντα τα αντίθετα,ώστε να κάνει αυτά που θέλουμε), παρασύρθηκε από την περιέργειά της και τον άστατο χαρακτήρα που της είχε δώσει ο Ερμής και το άνοιξε. Αμέσως τότε ξεχύθηκαν μέσα από το κουτί στον κόσμο όλα τα κακά, οι συμφορές, οι αρρώστιες και τα βάσανα. Μόλις που πρόλαβε να κλείσει το σκέπασμα η Πανδώρα και απόμεινε στον πάτο του μόνον η Ελπίδα." 

-Παρέμβαση-
Και γι αυτό την ονόμασαν "Ελπίδα",επειδή ενώ της φώναζε η Πανδώρ :"Έλα πήδα" εκείνη τίποτε...
Τεμπέλα κλασσική η Ελπίς....
Τεμπέληδες κι αποκοιμισμένοι και όσοι βασίζονται επάνω της.

Κι ερωτώ ...Τι περιείχε ο πίθαρος;Όλα τα δεινά;Γιατί λοιπόν η ελπίδα μας έχει περαστεί ως κάτι θετικό;Και γιατί το συνειδητοποιώ τώρα και μάλιστα από τον Νίτσε;....

Ώπα και να βάλω κάτω όλες τις εμπειρίες μου...
-Πόσες φορές έχω κάνει συμβιβασμούς;
-Είναι να μετράμε τώρα;Θα ξημερώσουμε.Άπειρους.
-Γιατί;
-Κοίτα ....πάνω από τους μισούς με λόγο την ελπίδα.
-Άει γεια σου.Γιατί πάντα ήλπιζα ότι κάποιος ή κάτι θα αλλάξει.
-Πάρτο και σε προσωπικό επίπεδο σχέσεων και σε κοινωνικό και σε εθνικοπολιτικό...
-Αμάν!Γι αυτό έλεγαν οι αρχαίοι : "Συν Αθηνά και χείρα κίνει".Σοφία δηλαδή και δράση...Δεν έλεγαν "Ήλπιζε"....

"Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία"....
Να ψοφήσει να ησυχάσουμε.Δε θα γίνει βέβαια ακριβώς έτσι,διότι όπως μας δίδαξαν η έλλειψη ελπίδος επιφέρει απογοήτευσιν...
-Και;Καλύτερα.
-Τρελάθηκες;
-Μπα...τώρα αρχίζω και βρίσκω τα λογικά μου.Τι σημαίνει από-γοήτευση; Άρση της γοητείας, της γητειάς.
-Ανοίγουν τα ματάκια.Κοίτα που την απογοήτευση την είχαμε για αρνητικό και την ελπίδα για θετικό.Τι στο καλό γίνεται;Πώς μπερδευτήκαμε έτσι;
-Δεν μπερδευτήκαμε.Μας προπαγάνδισαν τη "γήτευση",μας υπνώτισαν να θεωρούμε ως μεγαλύτερη χαρά εκείνη του δούλου που χαίρεται να υπηρετεί όλων των ειδών τους αφεντάδες,ελπίζοντας πως θα "αλλάξουν" και δε θα μας "δέρνουν"...
-Δώσε μου την κρίση σου και την ελευθερία σου και θα σε προστατεύσω απ’ όλους αυτούς που θέλουν να σε σκλαβώσουν.Σε γοητεύω για να μην απογοητευτείς..Σου καλλιεργώ ελπίδες για να σε έχω σε αιώνια προσμονή για ένα απροσδιόριστο,αόριστο καλύτερο "αύριο" και να σε κάνω να χάνεις το "σήμερα".
-Μάλιστα...
-Γι αυτό  ο Καζαντζάκης επέμενε πως η ελευθερία έχει άμεση σχέση με την άρνηση του φόβου και της ελπίδας.Η Ελπίδα,το Παραμύθι, το Αποκοίμισμα, το Αφιόνι...

Πικάντικη επισήμαση:
-Και για αυτό και το γνωστό σύνθημα:"Είσαι η ελπίδα μας...έλα έλα....( γνωρίζετε τη συνέχεια)"...






 Κι έτσι γίνεται κι έτσι θα γίνεται...έως ότου μπορέσουμε να μαζέψουμε όλα τα δεινά με πρώτη την κυρά Μαγδάλω-Ελπίδα,να τα ξανακλείσουμε στο σεντούκι και να τα κάνουμε στάχτη και μπούρμπερη με τη φωτιά του Προμηθέα.

 Θα κλείσω με Βάρναλη:

"Πολλά γέρικα τελώνια τραβάνε με τα δυο τους τα χέρια το σκοινί της Καμπάνας.  Και το μπρούτζινο τέρας, αφού έτριξε πάνω στους αρμούς του, βρόντηξε τόσο δυνατά, που όλοι ανοίξανε
τα στόματα και βουλώσανε τ’ αυτιά τους. 

«Φτωχέ, σου μάραναν  

 κόποι και πόνοι 

τη θέληση άβουλη,  

πιωμένη αφιόνι! 

Αν είν’ ο λάκκος σου  

πολύ βαθύς, 

 χρέος με τα χέρια σου 

 να σηκωθείς».

Κανένας δεν κατάλαβε τί έλεγε η Καμπάνα. Γιατί καθένας άκουγε τη δική του τη σκέψη.
Κι ύστερα γυρίσανε όλοι στα σπίτια τους με τη φανφάρα, που έπαιζε χαρούμενα κομμάτια.
Εκεί στο σπίτι τούς ανάμενε γλυκό κρασί και ζεστή αγκαλιά.
Κι ήτανε όλοι τους βαθιά περήφανοι με την ιδέα, πως έχουνε την πιο καινούρια και την πιο μεγάλη Καμπάνα σ’ όλη τη Γης. " 

@Φιλιέττα

Πηγές: http://antikleidi.com/2014/06/22/hope/#more-73148