agony & ecstasy

 

@Paul Lovering

Eίναι κάποιες νύχτες,κάποιες μέρες που λες και πριν καλά καλά δημιουργηθείς έχει προαποφασιστεί να τις περνάς μόνος.Και πάντα αυτό το συναίσθημα το άκρως προσωπικό συναντάται στις στιγμές που αναμένεις πως θα είχες δίπλα σου ένα χέρι..."Δως μου χέρι να πιαστώ"...καθώς λέει και το τραγούδι.
Έτσι κατά τη συμβουλή πολλών δασκάλων και μιας yogα teacher,το έχω και πρόσφατο,προσωπικά,αρκούμαι κι εξασκούμαι στο να ανοίγω τα δικά μου χέρια για να ενώσω μετά τις παλάμες τους αντικριστά,ακριβώς μπροστά στη θέση της καρδιάς.
Ηλιακό πλέγμα.Καμιά σχέση με συρματοπλέγματα...

Πολλά τηλεφωνήματα σήμερα,πολλές ευχές από φίλους,μερικούς δεν τους περίμενα κάν κι ήταν η χαρά ακόμη μεγαλύτερη.Να είναι καλά οι άνθρωποι που με σκέφτηκαν,που προσευχήθηκαν που μπήκαν στη θέση μου...
Να'ναι καλά κι όσοι με επισκέφτηκαν,που με αγκάλιασαν που έδωσαν το παρών σε έναν αγώνα που ολοκληρώνεται και που υπήρξα βασική συμπρωταγωνίστρια.

Να'ναι καλά κι όσοι το ξέχασαν -ο εγωισμός,ο πόνος,η ζήλεια,η ανούσια καθημερινότητα καμιά φορά προκαλεί ανάμεσα και σε άλλα δεινά και αμνησία-.

Πρόσφατα διδάχθηκα το ειδικό βάρος που έχει ο καθένας μας.Κάποιοι προσπαθούν να το αυξήσουν,κάποιοι να το ελαττώσουν,κάποιοι προφανώς ηθελημένα ή αθέλητα το αγνοούν, κάποιοι το έχουν γραμμένο και κάποιοι το εναλλάσσουν κατά το δοκούν,εστιασμένοι να ζυγίζουν ως ελαφρόπετρες ή ως βαριά και σπάνια μέταλλα, ανάλογα με τις περιστάσεις.

Το δικό μου λάθος υπήρξε η υπερτίμηση & δεν το γράφω εγωιστικά.Θα πρέπει να μάθω να περιμένω από τον καθένα,αυτό που του αναλογεί κι όχι αυτό που διακρίνω λανθασμένα ότι μπορεί.Αυτό είναι ο δικός μου εγωισμός.Αγόρασα λοιπόν μια ειδική ζυγαριά που αναγράφεται η ουσιαστική βαρύτητα,άνευ κινήτρων,άνευ δικαιολογιών.

Σαφέστατα όλοι μας έχουμε μια αρχική αξία-καλά τα λέω;-το ειδικό μας όμως βάρος κάνει την ποιοτική διαφορά.Είμαστε φελλοί ή όχι;(πολλά ψάχνεις και τους ζαλίζεις τους ανθρώπους-κι είναι μια δήλωση που ακούω συχνά από ελαφροζυγισμένους...)

Fact 1.Η πόρτα έκλεισε και κλείδωσα.Μέσα υπήρχαν τα άτομα που πάντα βρίσκονται σε αυτόν εδώ το χώρο σε αυτές τις extreme περιστάσεις.

Από μακριά ακούγεται μια ιατρική συμβουλή και στο βάθος ένα τηλέφωνο που κουδουνίζει...
Συντόμευση.

Εκπαίδευση.Να περπατάω μόνη μου,να μιλάω μόνη μου,να βγαίνω μόνη μου,να ταξιδεύω μόνη μου,να παρηγοριέμαι μόνη μου,να θεραπεύομαι μόνη μου...να κρατιέμαι μόνη μου.Καλοδεχούμενη.Για να έρθει...κάτι θα ξέρει ο Μεγαλοδύναμος.

Fact 2.H μάνα μου πολύ παλιά μου είχε πει:"Είναι κάποιες στιγμές,πολύ βασικές.Σε αυτές τις στιγμές αυτό που θα συμβαίνει δε θα το ξεχνάς ποτέ".Mάνα...

Πρόσφατα έμαθα επίσης πως ότι μας δημιουργεί δυσλειτουργία παραβιάζει τον νόμο ζωής μας.Κι εμένα ο δικός μου νόμος είναι κοινωνικός,συντροφικός,πρακτικός.
Κι αναρωτιέμαι αυτή τη ρημάδα την ερώτηση: "Χρειάζεσαι κάτι;" πόσα κιλά διδασκαλίας ή ευαισθησίας ή φιλοσοφίας χρειαζόμαστε για να την κάνουμε.
-Να τη σημειώσω να μην την ξεχάσω ποτέ-

Αύριο ένας κύκλος μου ολοκληρώνεται,ελπίζω να τον σχεδίασα καλά.Για 17 χρόνια το προσπάθησα με όσα γνώριζα και με όσα έμαθα μπήγοντας ακόμη και μαχαίρια σε δικές μου πληγές ή σπάζοντας τις δικές μου γροθιές πάνω σε δικά μου τραπέζια.Ίσως να έπρεπε να είχα σπάσει και την ξεροκεφάλα μου σε κανέναν τοίχο...(!),μπας κι είχα διδαχθεί τα περί ειδικού βάρους νωρίτερα και δεν τα μπέρδευα με το απόβαρο που τελικά μετράει στην εδώ κοινωνία πιο πολύ.
Ουσία & απουσία.

Δοκιμασία.Μια εναλλακτική μορφή όρασης.Δείχνει σε ποιους μπορούμε να στηριχτούμε & ποιους οφείλουμε να στηρίξουμε.

Στους ορατούς λοιπόν και στους αόρατους,στους παρόντες και στους απόντες,οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ. 
Fact 3.Από όσους με στήριξαν διδάχθηκα την προσφορά και την πρακτική έκφραση αγάπης κι από όσους αδιαφόρησαν έμαθα να μην κάνω ποτέ κάτι ανάλογο,από τη στιγμή που έχω αποφασίσει να λέγομαι άνθρωπος.
Παραδείγματα,άλλα προς μίμησιν κι άλλα προς αποφυγήν.Άνευ κρίσεων κι επικρίσεων. Η ζυγαριά απλά ζυγίζει,δεν έχει χώρο για αναλύσεις.Εσύ μετά,αν θέλεις,βάζεις μια τελεία και μια παύλα ή απλά παρατηρείς,αν κάποτε φερόσουν με τον ίδιο τρόπο.Παρατηρείς και διορθώνεις.Αν θέλεις.

Ευχή.Καλή επιτυχία σε όλους τους πρωταγωνιστές της σημερινής ημέρας που αγωνίστηκαν επιθυμώντας εξέλιξη με μόρφωση κι όχι κοινωνική καταξίωση...γιατί σε αυτό το σημείο έγκειται η ποιοτική διαφορά που θα κρίνει το μέλλον της ανθρωπότητας.
Είθε να προχωρήσουν οι Πρώτοι και όχι οι έσχατοι.
Και παραθέτω-προφητικόν;-το θέμα που μόλις ενημερώθηκα πως έβαλαν στην έκθεση:
"Η «καλημέρα», αυτό το χαρούμενο άνοιγμα παραθύρου προς τον αίθριο ουρανό, μεταβάλλεται σιγά σιγά σε μορφασμό. Η ανθρώπινη λαιμαργία, η δίψα της ευζωίας δεν αφήνει τόπο για ευγενικά αισθήματα. Κάτι περισσότερο: τα ευγενικά αισθήματα θεωρούνται ξεπερασμένα.
Λησμονούμε, ωστόσο, πως η ανθρωπιά είναι κυριότατα βούληση, δεν είναι γνώση, δεν είναι μόνο γνώση. 
Και δεν είναι λόγος, είναι πράξη. Είναι ένας ολόκληρος εσωτερικός κόσμος, στην τελείωσή του, που ακτινοβολεί παντού. Η ανθρωπιά αποκλείει τη μισαλλοδοξία, την καταφρόνηση του άλλου ανθρώπου· είναι επιεικής και ήπια. Περιέχει πολλή συγκατάβαση και πολλή κατανόηση. Η ανθρωπιά είναι κυκλική παρουσία. Δεν βρίσκεται στραμμένη προς ένα μονάχα σημείο του ορίζοντα. Εκείνος που είναι αληθινά ανθρώπινος δεν μπορεί παρά να είναι, σε κάθε περίσταση, ανθρώπινος. Η ανθρωπιά δεν είναι επάγγελμα, δεν είναι όργανο αυτοπροβολής και επιτυχίας. Είναι απάρνηση. Πρέπει πολλά ν' αρνηθείς, για να κερδίσεις τα ουσιωδέστερα. 
Αλλά δεν είναι και παθητική κατάσταση. Ολωσδιόλου αντίθετα, αποτελεί μορφή αδιάκοπης ενέργειας. 
Είναι πολύ ευκολότερο να γίνεις «μέγας ανήρ» παρά να γίνεις «μεγάλος
άνθρωπος». Η Ιστορία είναι γεμάτη παραδείγματα μεγάλων ανδρών. Αλλά έχει πολύ λίγους «ανθρώπους» να παρουσιάσει."
I.Μ.Παναγιωτόπουλος, Ο Σύγχρονος Άνθρωπος.
@Φιλιέττα