Ου το εμόν ή το σον

-Κουράστηκα,καλή μου κυρία,της είπε με φωνή σπασμένη.
-Αν αγαπάς αυτό που κάνεις,δε θα κουράζεσαι ποτέ.
-Κι αν δε μου επιτρέπεται να κάνω κάτι;Αν μου απαγορεύεται να το αγαπήσω;Τι γίνεται τότε καλή μου κυρία;
Η καλή κυρία,δεν απάντησε,δεν είχε στα χέρια της & κανένα μαγικό ραβδάκι να το κουνήσει να κάνει θαύματα.
 

Mια ταχυπαλμία.Μια αϋπνία την επισκέπτονται.Γνωστοί παλιόφιλοι.Έρχονται πάντα κοντά της,σαν τα πράγματα δε βαίνουν καλώς.Ως μαύροι προάγγελοι,ως συνεχόμενα μπιπ μπιπ συναγερμών...

Γυναικεία διαίσθηση.Τρίχες, την έχουν και άντρες.
Απορούσε κι αναλογιζόταν,εκεί καθώς καθόταν στριμωγμένη στον μπαμπουδένιο καναπέ πώς μπορεί η ιστορία να επαναλαμβάνεται διαψεύδοντας κάθε ψυχαναλυτική ικασία,κάθε προσπάθεια μη ταύτισης.

Η καλή κυρία συνέχιζε:"Μη συγχέεις τα πράγματα.Δεν είναι ίδια"
"Yes mandam"είπε,αλλά ταυτόχρονα έψαχνε για ορατές ομοιότητες,μα απογοητευόταν, γιατί δεν υπήρχει καμιά.
Εκτός από μία... εκείνην την ίδια.

-Διάλειμμα για εμετό,φώναξε κι έτρεξε στο μπάνιο.

Εκ γενετής ήταν αλλεργική στον αργό θάνατο.Παιδί του Μπαμ και Κάτω.
Ψυχικός τύπος.Άντε να βρεις την άβυσσο,να την μαζέψεις.Το ατέλειωτο ψυχορράγημα δεν το άντεχε,της μύριζε ανάκατα φορμόλη με ναφθαλίνη που ακύρωναν τον ανθρώπινο ερωτισμό της.
Λάτρης της ζωής.
Ζωή & θάνατος.Ενάντιες δυνάμεις.Η πρώτη σε σπρώχνει στο σμίξιμο κι ο δεύτερος στο διαχωρισμό, στην αποσύνθεση,εις τα εξ ων συνετέθη...

Η καλή κυρία,μεταμορφώθηκε σε καλό κύριο ο οποίος στάθηκε μπροστά σε έναν πίνακα σχολείου.Στο χέρι του κρατούσε μια λευκή κιμωλία.Χάραξε δυο κύκλους τον έναν δίπλα στον άλλο.
-Η προσοχή στην αρχή εστιάζεται στα κοινά σημεία.Για π.χ "Μου αρέσει το παγωτό"..."Αχ κι εμένα".Στη συνέχεια μεταβιβάζεται στις διαφορές.
-Μα γιατί;
-Γιατί,έτσι έχουμε μάθει.Να ξεχνάμε αυτά που μας ενώνουν.Φοβόμαστε,βλέπετε την ένωση.Βρίσκουμε διαρκώς δικαιολογίες για να την αποφύγουμε ή είμαστε προσκολλημένοι κάπου αλλού,μα...δεν το λέμε(τι βίτσιο κι αυτό).
-Και μετά;
-Το μετά...είναι όλο το θέμα.Ή θα παραμείνουμε σε όσα μας χωρίζουν,οπότε καπούτ ή θα βρούμε το κοινό σημείο τομής των δύο συνόλων.Να,κοιτάξτε.Παίρνουμε τα δύο σύνολα και τα τοποθετούμε έτσι ώστε να μπει το ένα μέσα στο άλλο,να ενωθούν.Προσοχή,όχι να ταυτιστούν,ή να καταβροχθιστούν...και στη συνέχεια θα φτιαχτεί το δικό τους πολύτιμο υποσύνολο και θα το φροντίζουν ως το μονάκριβο παιδί τους...
Αλήθεια,εσείς πού κοιτάτε;Βλέπω πως αληθωρίζετε λιγάκι και με μπερδεύετε.

Με παρέσυρε το ρέμα θα ήθελε να του πει,μα συγκρατήθηκε.
Δύο χρόνια ασχολιόταν με αυτοδιορθώσεις,μελέτες,ασκήσεις και συνεχώς ένιωθε πως ακύρωνε κάθε πρόοδο που έκανε.Ένα βήμα μπροστά,τρία πίσω...
-Κουράστηκα,ψέλλισε.Θα ήθελα κάποιος να μου φέρει λίγο νερό,στέγνωσα...

-Κάποιος...επανέλαβε ο καλός κύριος.Όταν τον δείτε ρωτήστε πρώτα τον εαυτό σας, αν θέλετε να τον κάνετε ευτυχισμένο και κατόπιν εκείνον,αν θέλει να σας κάνει ευτυχισμένη.Γιατί,όλα είναι θέμα θέλησης,όπως θα πρέπει να γνωρίζετε.


Η συζήτηση σταμάτησε.Παρέμεινε αθόρυβη,σε ρόλο παρατηρητή.Σαν κάποιος να είχε σφυρίξει με αυτή την περίεργη σφυρίχτρα που ακούνε μόνο οι σκύλοι,να της είχε πάρει την ψυχή και να την είχε αφήσει άψυχη.
Αναμορφώθηκε λοιπόν.Η εγχείριση επέτυχε,η ασθενής απεβίωσε.

Ηθικόν δίδαγμα.Διάγνωση.Θεραπεία.Λύσιμο της άδικης τούτης ιστορίας με λιτούς στίχους του αγαπημένου Αλεξανδρινού :
"Ου το εμόν ή το σον -το ψυχρόν τούτο ρήμα- ερρήθη",
δηλαδή:
"Το δικό μου ή το δικό σου, αυτή η ψυχρή κουβέντα, δεν ειπώθηκε".
Θα έπρεπε να γνωρίζετε πως οι αληθινοί ποιητές ποιούν μόνο Ζωή,δηλαδή ένωση.

@Φιλιέττα