άσπρος σίφουνας

Πως δεν προσέχω καθόλου την υγεία μου, είπε, κι έτρεξε και κλείστηκε στο δωμάτιό του.Ξαναβγήκε ρωτώντας με τι συμβαίνει τονίζοντας πως οι αγκώνες μου ήταν πάνω στο τραπέζι και το κεφάλι μου σκυφτό.
Τον διαβεβαίωσα πως είμαι μια χαρά,μα εκείνος μάλλον με ήξερε καλύτερα απ'ότι εγώ τον εαυτό μου.Η αλήθεια είναι πως ένιωθα αόρατη,κι απόρησα που εκείνος κατάφερνε να με βλέπει.
Κι ύστερα έκανε μια κρίσιμη ερώτηση περί παρουσιών κι απουσιών...Τελικά το απουσιο-λόγιο σημαίνει απουσία λόγου,δηλαδή ύπαρξης.Δηλαδή αν δεν υπάρχει λόγος,δεν έχεις ύπαρξη;Να άλλη μια διαβολή της λέξης "λόγος",σαν την ταυτίζουν με τη σκοπιμότητα,με την αιτία...κι εκεί "παφ" εξαφανίζεσαι.

-Πάμε παρακάτω-

Ισημερία σήμερα.
Το φως δυναμώνει και οι ακτίνες του φωτίζουν όλες τις πτυχές,ακόμη και τις τσαλακωμένες,ακόμη κι αυτές που κρύβουμε κάτω από τα έπιπλα,τα μαξιλάρια,τα χαλάκια...ακόμη κι αυτές που δεν γνωρίζαμε ότι υπάρχουν.
Χαρτάκια,υγρά χαρτομάντιλα,μωρομάντιλα,σημειωματάκια κολλημένα ,καρφιτσωμένα ,σφηνωμένα ... πάνω σε τοίχους,μπορεί και σε τείχη....φωτίζονται μυστηριωδώς.Όλη αυτή η διαδικασία μου θυμίζει,ένα παιδικό παιχνίδι,"spy κάτι"...το έλεγαν.Έγραφες με έναν μαγικό αόρατο στυλό και διάβαζες μόνο,εάν είχες τον ειδικό φακό...Πετυχημένη σειρά παιχνιδιών, κατα-σκόπων.

Φτύνω.
Πάλι επί σκηνής, οι σκοποί και οι σκοπιμότητες.Πάλι επί ξύλου χτυπώ την κεφάλα μου &  προσπαθώ εναγωνίως να υπερασπιστώ τους Πρώτους -σε ποιότητα & όχι σε σειρά- μπροστά σε μια κοινωνία που κατακλύζεται απο τους δεύτερους.

-Γυρίζω σελίδα-

Εκεί λοιπόν,οχυρωμένη πάνω στα τείχη,μπορεί και χτισμένη μέσα σε κανά γεφύρι,ανακάλυψα και μια νέα διαταραχή του είδους μας.Την ονόμασα:"συναισθηματικό ίλιγγο",μιας κι όταν κάτι αρχίζει να ψηλώνει,να βαθαίνει,μας φοβίζει.Κι έτσι χάνεται η λογική αλληλουχία σε ένα ατέρμονο σταμάτημα-ξεκίνημα κι όλο πάλι από την αρχή...
-Από το 0;
-Μπορεί και πιο κάτω του...μέχρι τον πάτο.
(Κι όσο σκέφτομαι πως όλοι τραγουδούσαν το "Η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει"...καταντά τραγική ειρωνεία.Ο ύμνος των φοβικών).

Εμείς οι άνθρωποι τελικά, λειτουργούμε πολύ ανώμαλα.Αυτά που πρέπει να εκτιμήσουμε,αντί  να τους εκφράσουμε αυθορμήτως ευγνωμοσύνη...τα βάζουμε κάτω και ..ξεκινάμε πάνω τους μια καταστροφική διαδικασία απαξίωσης.Μας είναι τραγικά,πιο εύκολο, να κατακρημνίσουμε κάτι,αντί να το εξυμνήσουμε και να το ολοκληρώσουμε.Η καρδιά λοιπόν δεν πονάει,όταν ψηλώνει...ο εγωισμός πονάει,όταν ξεδιπλώνεται η καρδιά.

Αλαζονία.Υπερεκτίμηση.Εγωισμός.
Φόβος.
"Φοβού τον Φόβο" έλεγαν οι αρχαίοι κι αποφάσισα συνειδητά & άνευ φόβου.να διαπλαστώ από τις γνώσεις κι όχι να τις φορέσω ως trendy αξεσουάρ..."Στώ καλώς",υπακούοντας στο παράγγελμα-κραυγή του Στρατηγού.Κρατιέμαι γερά να μην πέσω,σε όλη αυτή την τεράστια χαβουζορουφήχτρα που ερωτροτροπεί με την καταστροφή.

-Να πεθάνεις,για να ξαναγεννηθείς.Εδώ.Τώρα.

Ναι,δε λέω,πολύ ωραία η εικόνα της Άνοιξης,με τα νέα ανθάκια,τους βλαστούς,τις μελισσούλες, αλλά θα πρέπει να εκδηλώνεται μέσα μας & στις σχέσεις μας ως αναγέννηση,ως δημιουργία.
Εδώ που τα λέμε...και την έννοια της δημιουργίας την τσακίσαμε,την εκπορνεύσαμε την κάναμε σπίτια,αυτοκίνητα,πτυχία,ένα "να περνάω καλά"...αντί να την κάνουμε φιλία,αγάπη,αλήθεια,αφοσίωση,ένα "τι μπορώ να κάνω για να είσαι καλά;".

Πώς μου ήρθε τώρα το "Για όλα φταίει το γκαζόν;"Ίσως γιατί μεταθέτουμε τις ευθύνες μας πάντα σε κάτι ανούσιο,(χρόνο,τόπο,συνθήκες)...Μαζί με το γκαζόν, να κι "ο Κηπουρός". Εξελίσσεται ο "κήπος",εξελίσσεται και ο "κηπουρός". Μαραίνεται ο "κήπος" πάει κι ο "κηπουρός".
Τσουπ!να και η ιδέα της φροντίδας...
Ποιος είναι τελικά ο "κήπος" μας;Τι και ποιους φροντίζουμε;Τι ταϊζουμε μέσα μας;

Οι παραβολές μάλλον,τώρα που το σκέφτομαι,... δεν είναι για να θαυμάσουμε κάποιον να περπατάει πάνω στο νερό,αλλά για να καταφέρουμε να περπατήσουμε εμείς πάνω του.

-Χάθηκε το Azax.
Mα ήταν πάντα εκεί,απλά δεν το βλέπαμε...Πόσους τελικά κάνουμε αόρατους;Πόσο τελικά ανοίγουμε για να μπει το φως;
Γιατί αυτή τελικά,είναι η άνοιξη...

@Φιλιέττα,από τη χώρα του άσπρου σίφουνα

Υ.Γ. Μάνα,πατέρα,Λίλα σας αγαπώ...