κλίνοντας ...στο κλείνω

Kαι το χω πει...κάθε που αργώ να γράψω μαζεύονται πολλά και κείνο που με δυσκολεύει πιότερο είναι να βάλω σε μια σειρά τις άταχτες σκέψεις μου...
Φταίει κι αυτός ο ανάδρομος Ερμής που δυσκολεύει τις επικοινωνίες.Φταίμε κι εμείς που ζούμε χώρια κάτω απ'τον ίδιο ουρανό,στην ίδια χώρα,στην ίδια πόλη,...μπορεί και στο ίδιο σπίτι.

Ένα πλάκωμα στο στήθος,ένας πόνος στο δόντι...και οφείλω να στρέψω τα μάτια αλλού,ώστε να βρω λύτρωση στην εκδήλωση ευγνωμοσύνης προς όλα όσα προσπερνώ, αποκαλώντας τα με υπεροψία "δεδομένα".Χμ...
Πόσο ασεβείς γινόμαστε...καμιά φορά.
Πρέπει λοιπόν μέσα σε όλο αυτό το παραλογικό κομφούζιο να μάθω να ζω, σεβόμενη μπουρδολογικές ασυναρτησίες και κρατώντας σταθερό το τιμόνι, να μην ξεχνώ τον στόχο μου.
Ας είναι...Let it be...Γεννηθήτω το θέλημά σου...
Άσμα ασμάτων ...Ματαιότης ματαιοτήτων...
Περιττές επαναλήψεις ως επιδιωκώμενες παρακλήσεις-εμφάσεις.

-Ανοίγω.....ξημερώνει.....,γράφει ο Λάγιος.
-Κλείνεις άραγε,όταν βραδιάζει;...ρητορική η ερώτησή μου
Κι εμένα; με αφήνουν τα πατζούρια απ'έξω να αγωνιώ,στερώντας μου την ανακούφιση.Χα!Έχω ένα κομμάτι τους πάνω στα μούτρα μου.Το παίρνω και το κάνω μπαστούνι,γιατί ζαλίστηκα από το χτύπημα...Εφευρετική ως θηλυκή Οδυσσέας.Διάσημη,ακόμη και με αντίτιμο πολύχρονο ταξίδι σε ανεπιθύμητους προορισμούς.Επαναλαμβανόμενη ερώτηση.Πότε θα φτάσω;Πότε θα φτάσω;Σε κοντράστ με τον Καβάφη..."Η μαγεία είναι... είναι, στο ταξίδι"...Πάλη.

Παλεύω.
Προσπαθώ.
Αγωνίζομαι να ξεκρεμαστώ από  κιτς σκοινάκια των περιπτέρων καθώς με κάρφωσαν πάνω τους με πλαστικό μανταλάκι.
Τα μανταλάκια .Πώς γίνεται να είναι τόσο βαριά,σαν μάνταλα;
Κι ύστερα απορούν που ναυαγώ... ως βουλιαγμένη.
Τα νέα μου λοιπόν,ανακοινώνονται απο δελτία ειδήσεων.
Πρωτοσέλιδο & πρωτομυριστής.
2+2=5
Πόσες φορές ακόμη;
Ελευθερία,κατά Τζορτζ Όργουελ,είναι να μπορείς να πεις 2+2=4...Κι εμείς σκοντάφτουμε ακόμη στο 1+1=2...που ξαφνικά γίνεται αφαίρεση 2-1=1.
Ένα,ένα ...ένα...μονάδα.
Έγινε της μοδός και στο σχολείο που πλέον αναφέρεται ως σχολική μονάδα...
Μήνυμα κατά της χειραγώγησης .Τα παιδιά.Να σώσουμε τουλάχιστον τα παιδιά...

Το τηλέφωνο χτυπά.Είναι  φίλοι που με περιμένουν για καφέ.
Μάλλον θα πάρω και τα μανταλάκια μαζί μου...Ίσως από τον αέρα να στεγνώσω κι όταν επιστρέψω να σιδερωθώ και να μπω στο συρτάρι μου.
Εκεί θα καθίσω ήσυχα μέχρι -αν κι εφόσον- επιλεγώ να φορεθώ ως αξεσουάρ...
Μπορεί και η κυκλοφορία μου να αυξηθεί, αν εσωκλείσω και κανένα δώρο-βρακάκι  μέσα μου!
Πιάνουν αυτά στην αγορά...εν-ημέρωσης.
Με πούλησαν;Πουλήθηκα;Αυτό μόνο μετράει.

"Ξόδεμα συνέχεια δεν υπάρχουν μάσκες
τ' όνειρο είναι που μαγεύει ...Ανοίγω.....ξημερώνει....."

...Κι εδώ κλείνω/κλίνω;...Μπερδεύτηκα.


@Φιλιέττα