αμ πώς;

Σαν ήμουν μικρή,θυμάμαι πως όταν παρουσιαζόταν ένα θέμα στην οικογένεια,στην παρέα όλοι ενώνονταν για να το αντιμετωπίσουν.Αυτή την αρχή-ανάμνηση την έχω από τα καλοκαίρια που περνούσα με τον παππού και τη γιαγιά στο χωριό.

Υπάρχει τελικά μια στιγμή...σταθμός...-κλειδί να το πω;-στην παιδική μας ηλικία.Είναι το σημείο όπου αποθηκεύουμε κώδικες τους οποίους μεγαλώνοντας κάνουμε αρχές...Όσο πιο ξεκάθαρες είναι οι αρχές μας-όσο πιο καθαρές,υγιείς & ηθικές-τόσο περισσότερο σταθεροπερπατούμε.

Tην εφάρμοσα στη ζωή μου,στις σχέσεις μου τις φιλικές,τις επαγγελματικές και τις ερωτικές...Η ένωση πραγματοποιούνταν εύκολα στις δυσκολίες,στις "χαρές" παρατηρούσα μια έντονη διαφοροποίηση επιλογών."Να'ναι καλά οι άνθρωποι",έλεγε πάντα η γιαγιά μου σε τέτοιες περιπτώσεις,όπου την ξεχνούσαν όσοι δεν την είχαν πια ανάγκη.
Πάμε παρακάτω...

Προσφάτως κατηγορήθηκα...για αφέλεια,μάλλον θα την πήρα απ'τη γιαγιά.Διαβάζω στον Θουκυδίδη κι αναρωτιέμαι, γιατί ενέδωσα στον κατηγοριοποιητικό χρωματισμό αυτής της ιδιότητάς μου και δεν ευχαρίστησα για το κοπλιμέντο:"Οι περισσότεροι άνθρωποι πιο εύκολα ανέχονται να είναι κακοί και να λέγονται καταφερτζήδες, παρά να είναι καλοί και να λέγονται αφελείς"...

Ίσως να φταίει αυτό σκέφτομαι..ίσως κι επειδή συνοδεύτηκε κι από αυτό το ... "καημένη"...

Και για τα πούμε και λίγο έξω από τα δόντια,οκ δε θέλουμε να μας λυπούνται.Αυτό που δεν κατανοώ είναι γιατί θεωρούμε ότι με το να μοιραστούμε τις στενοχώριες μας,τους προβληματισμούς μας ή τις μαύρες μας,θα προκαλέσουμε οίκτο στους άλλους;Θα μπορούσαμε κάλλιστα να υποθέσουμε ότι οι άλλοι θα μας νοιαστούν,θα έρθουν πιο κοντά μας, θα μας συμπαρασταθούν.
Ποιος μας δίδαξε,ποιος ταύτισε την εξωτερίκευση των προβλημάτων μας,το μοίρασμα των αγωνιών μας, με τη λύπηση;Κι αντίστοιχα την έκφραση της χαράς μας με την πρόκληση ζήλειας;Ειλικρινά πρέπει να ήταν καρακομπλεξάρα.
Τελικά, το χειρότερο κόμπλεξ δεν είναι εκείνο της κατωτερότητας,αλλά της ανωτερότητας...

Πρόσφατα διάβασα-παραδόξως-κάτι καλό, σε ένα άρθρο που ανέβασε ένας πραγματικός φίλος στο προσωποβιβλίο-άλλο ενσυναίσθηση κι άλλο συμπόνοια.Ελοχεύει ένας κίνδυνος στη δεύτερη,ο κίνδυνος του να πλησιάσω τον συνάνθρωπό μου που βιώνει δύσκολες στιγμές με τον αέρα του ανωτέρου. 
Ουπς να ένας μεγάτονος πνευματικού εγωισμού...Εκεί τσουπ τσουπ, έρχεται και η προσφώνηση "καημένος" ή "καημένη".

Τι εστί "καημός";γιατί τον αναφέρουμε τα μάλα στα λαϊκά άσματα...
Είναι προφανώς κάτι που δεν ξεπερνιέται,που δηλώνει ακινησία,ανικανότητα...είναι κάτι ανίατο.Δεν τον πάω.Πάντα επιζητώ την ίαση,αν κάτι έχω ανίατο είναι ο ρομαντισμός μου...

Στην ενσυναίσθηση,λοιπόν, μπαίνεις στη θέση του άλλου.Υπάρχει ποιοτική διαφορά,προσπαθείς να ανακαλύψεις λύσεις σαν να ήσουν εσύ αυτός...Ναι,ξέρω...ΔΕΝ είμαι,ΔΕΝ είσαι, ΔΕΝ είμαστε όλοι ίδιοι...αλλά,μπορεί κάτι να ακούσω,κάτι,που να με ξεμπλοκάρει,μια άλλη οπτική.Εκεί υπάρχει η μαγεία της αγάπης,του μοιράσματος,του αλληλοσυμπληρώματος.

Καίτοι λοιπόν,παίρνεις τη θέση του ικέτη γονυπετής-ενσυναισθητής με υψωμένα τα χεράκια-χωρίς να αφήνεις χώρο-για καμιά κουτσομπόλα "Καίτη",ώστε να πεις,να δείξεις με πράξεις:"Ψιτ!εδώ είμαι,βάστα με να σε βαστώ να ανεβούμε το βουνό" ο άλλος παραμένει ως ροδαλός αστακός κλεισμένος σε μαύρες σκέψεις.Τι δηλαδή;Κορόιδο είναι;Να ανοιχτεί και να εκδηλώσει αδυναμία;
-Α-δυ-να-μί-α ;Απαπαπαπαπα....Μακριά από εμάς.Καταρχάς ποιο βουνό;
Κι αρχίζουν οι γρίφοι.
-Τι είναι ψηλό,χωμάτινο με πάνω πάνω εκκλησάκι;

Φυσικά επέρχεται απόσταση,μοναξιά μπλα μπλα μπλα...Γιατί, ως γνωστόν με την κρίση, οι αστακοί-γρίφοι μόνο στην κατάψυξη επιβιώνουν & δυστυχώς ή ευτυχώς(;) γίνεται σε ατομικό επίπεδο το πάγωμα.

Και να που γενήκαμε τελικά ένα έθνος εξατομικευμένων μυστηρίων, κατεψυγμένων όμως- βεβαίως- βεβαίως.Βρε δες και τι περήφανα περιπατούμε στο Ζάππειο μια μέρα-νύχτα..ως δύσκαμπτα τζόβενα.

Και να που και κουράστηκα να μας αναλύω(ως γνωστόν η θερμότητα μεταδίδεται από το θερμό προς το ψυχρό και μάλλον άρχισα να υποφέρω κι από υποθερμία).
Υπό του μηδενός λοιπόν, αιωνίως μετεξεταστέα & τιμωρημένη..
Υπό, υπό..

Υπο-λογισμός δεν είναι, σίγουρα!
Ανα-λογιστείτε,μιας και γίνονται και λογιστικά κλεισίματα,μέρες που έρχονται,για να το κλείσω κι εγώ το γραφίστικο μου ξεμπούκωμα, το πώς θα περάσετε τα Χριστούγεννα,την Πρωτοχρονιά & κυρίως με ποιους.
Από εκεί θα φανεί η ψυχική σας θερμοκρασία, όπως και πολλά πολλά άλλα...
Αμ πώς;

@Φιλιέττα