ταξιδεύω το εγώ μου...

Tα "εγώ"...έχουν αξία,όταν φωνάζουνε "εμείς"

Ειλικρινά δεν ξέρω τι και πώς να γράψω...Αρχίζω να αμφιβάλλω αν οι λέξεις ηχούν,μεταφράζονται ομοίως στους εγκεφάλους μας,μεταφέροντας κοινά μηνύματα στο νου διεγείροντας τη νοημοσύνη μας, κυρίως τη συναισθηματική...γιατί η άλλη έχει ανέβει στο καλάμι και υποκρίνεται ότι καλπάζει πάνω σε λευκό άτι,ενώ στην ουσία βολοδέρνει γογγύζοντας δεμένη πισθάγκωνα πάνω στον υπερφίαλο πνευματικό εγωισμό μας.(μεγάλη η παράγραφος,μα την αφήνω ως έχει).

Υπάρχουν πολλά ρήματα που αντιπαθώ,όπως το "βαριέμαι" και το "αποχαυνώνομαι".Πώς γίνεται κάποιος από εμάς να "σκοτώνει την ώρα του" εν μέσω πολέμου;
Ήχησε σάλπισμα, εγρήγορσης σε όλους τους τομείς.Δεν υπάρχει ούτε δευτερόλεπτο για να πάει χαμένο.Μοίρασμα εμβολίων κατά της απάθειας.Αυτό πρέπει να φτιάξουμε,να εμβολιαστούμε όλοι μπας και σωθεί το είδος.Μάλλον αυτό το ρόλο παίζει η "κρίση",αλλά εμείς αναπτύξαμε ισχυρότερους μηχανισμούς χοντροπετσιάς.

Στη δουλειά σήμερα συζητήσεις σχετικά με  βίντεο δολοφονίας ...
Λεπτομέρειες φρικαλεότητα.Κοίτα που γουστάρουν...Όλα σαν κινηματογραφική ταινία.Άρτος και θέαμα.Πίτσα,σουβλάκι και ....αίμα.
Σε status ο δύσμοιρος πατέρας εκφράζει τον αποτροπιασμό του για την προβολή και την εκμετάλλευση από τα ΜΜΕ...Άντε να το πεις στις "γριές" και στους "γέρους" που τους δίνει τροφή για συζήτηση...είναι κι ο θάνατος που τους προσεγγίζει και μπαίνουν σε μια αρρωστημένη ψυχική κατάσταση μακαβριότητας.

Δε θέλω να καταντήσω έτσι...Προτιμώ ως πρότυπο τη γιαγιά μου που μπορεί να έραψε το νεκροσάβανό της,αλλά αφιέρωσε τη ζωή της στην προσφορά προς όλους μας είτε στέλνοντάς μας καλούδια μέσα σε κοφίνια,δουλεύοντας ασταμάτητα κι ακούραστα, είτε δίνοντας αυγά στη γειτόνισσα που δεν γέννησαν οι κότες της.Ποτέ δεν σχολίασε και δεν κουτσομπόλεψε κανέναν.Ήταν αφιερωμένη...αγαπούσε βαθιά.Δεν είχε χρόνο ...για μικρότητες.

Άραγε ο "μακάβριος" να είναι αυτός που δεν ονειρεύεται το αύριο;"Μάκα" πάντως έλεγε η γιαγιούκα μου τη βρόμα,άρα μήπως είναι αυτός που βρομίζει το αύριο;....
Καλά σκέφτομαι, για παιδί χωριάτικης καταγωγής...ε;Αστειεύομαι φυσικά,λατρεύω να παίζω με τα ψωνίστικα ένστικτα της αστικής ακαμάτικης ψευτοελίτ.

Δηλητηριασμένα σκυλιά από φόλες.Κάποιοι γελούσαν...Φόλα...Την τρώμε καθημερινά,από πολλές μεριές,έχει αντικαταστήσει πλέον τη φασολάδα ως εθνικό φαγητό μας και δεν την παίρνουμε και είδηση,αν και παρακολουθούμε μανιασμένα ειδήσεις γεμάτες με σταριλίκια, φιόγκους από εκπορνευμένους θιάσους γκαρσόνων β', γ',δ'...ω'-πα..πάτος,
-Έχει και πιο κάτω... .
-Πιάσε ένα γλυκύ βραστό.Άστο κάντον σκέτο...Μπα...θα τον φτιάξω μόνη μου,γιατί δε θα πίνεται.

Ανατριχιάζω.Θρηνώ.Οργίζομαι.Φωνάζω...
Παρεξηγούμαι,παρερμηνεύομαι...παραφράζομαι.
Επεξηγούμαι.
Κουράζομαι.
Για να γυρίσει ο Ήλιος θέλει δουλειά πολύ...και προς την ίδια κατεύθυνση.Να βλέπουμε πού πάμε,αλλιώς... άλλος για Χίο κίνησε κι άλλος για Σαντορίνη....κι έμεινε το story κατεβασμένο,δίχως ίχνος ακτίνας...
Σκότος.
Είναι κι άλλοι που αρχίζουν να βλέπουν μέσα στο σκοτάδι.Είμαστε αρκετοί...

Αντίσταση στην ηθική παρακμή με αξίες.Προσπάθειες  εκπολιτισμού.Αλλά,οι βάρβαροι δεν νοούν...Μας κλείνουν στα μούτρα τα πατζούρια,αλλά εμείς γράφουμε από κάτω τους...με κεφαλαία...άλλοτε συνθήματα,άλλοτε στίχους,άλλοτε καρφώνουμε πάνω τους και τις καρδιές μας...

Σήμερα βλέπαμε στο σχολείο ένα βίντεο για το νερό.Επιστήμονες ανακάλυψαν πως έχει μνήμη,ότι με τη θετικότητα αυξάνει η ενέργειά του και με την αρνητικότητα μειώνεται...
Αποτελούμαστε από νερό...Πού είναι οι μνήμες μας;Γιατί δεν τις κάναμε σοφία;Πού πήγε η συνείδηση μας;
-Σςςς κοιμάται....

Κακοποιούμαστε και κακοποιούμε ως λαός,ως άνθρωποι.Παραμόρφωση,παραπολιτισμός...Παρά μία τεσσαράκοντα πληγές με το φραγγέλιο...
-Βρε τι φοράει η Μανδάμ Ταδοπούλου...φσατ
-Άκουσες το νέο άσμα του Κακοφωνικόπουλου;...φσουτ
-Ξύστηκε η γειτόνισσα κι αμόλησε μια ο γιος της...Καλά πού ζεις; δεν τα μαθες;...φσιτ...
Σπουδαία νέα...Μεγάλες επιτεύξεις.Το βράδυ...στο κρεβάτι,στον απολογισμό θα πούμε ότι γίναμε καλύτεροι άνθρωποι,πιο μεγάλοι,πιο φουσκωμένοι,πιο ωραίοι...

-Εν ευθέτω χρόνω.
Εύθετος: εὖ + τίθημι.Τοποθετούμαι ΣΩΣΤΑ.Παρατηρώ.Μνήμες Απομνημονεύματα.Το "σωστά" επέρχεται επιλεκτικά;Κατά βούληση;Ή κατά συνείδηση;Δε θα έπρεπε να ταυτίζεται η βούληση με τη συνείδησή μας;..."λίθοι καί πλίνθοι καί ξύλα καί κέραμος ἀτάκτως ἐρριμμένα" ορθός και σωστός και εύθετος ο  Ξενοφώντας. 

Ατάκτως και όχι άτακτος...εκεί θα υπήρχε μια κάποια ελπίδα για τον λαό,δρασης.
Αδράνεια-Βαρύτητα (0-0)...
Ισοπαλιά στην ανυπαρξία.
Πάλι γκρινιάζω.Νομίζω χάνω ενέργεια, όταν μιλάω...κι έτσι χάνονται οι πράξεις- κυρίως η πρόσθεση.
Γενικά γκρινιάζουμε και πολυσχολιάζουμε.Καλό θα ήταν να το κλείνουμε και να πράττουμε.
-Δάσκαλε που δίδασκες και λόγο δεν εκράτεις...
-Σωστόν!
-ΕΥρήκα λοιπόν,μια νέα άσκηση...

Μητροπολιτικό Ιατρείο Ελληνικού.
Πράξη 1η.
Θέλω εδώ και τρία χρόνια να πάω κι είναι δίπλα μου.
Πόσα "δίπλα" μου υπάρχουν που δεν πήγα;Πόσα "μακριά" μου επισκέφτηκα;Να πώς χάνεται ο εαυτός...
-Να πώς βρίσκεται... στα πολλά "εγώ" που φωνάζουν"εμείς".
@Φιλιέττα

-Να σου κάνω μια ερώτηση;
-Ό,τι θέλεις
-Αν η ζωή ήταν χρώμα τι χρώμα θα ήταν;Όλοι έχουμε παρελθόν.Όλοι έχουμε κάτι μαύρο που θέλουμε να ξεχάσουμε ή κάτι λευκό που αναπολούμε.Η μαγκιά μας είναι αλλού.
-Δηλαδή;
-Να κυνηγάμε πάντα το λευκό που μας επιφυλάσσει το μέλλον.Γιατί εμείς φτιάχνουμε το μέλλον μας.Σωστά;

@Κίτρινα ποδήλατα ;-)