βρουμ βρουμ
| suhair sibai |
Το αυτοκίνητο όμως αρνείται να τρέξει,παρουσιάζει βλάβη.Κάνει διακοπές.Προφανώς χειμερινές.Σαν ζόμπι με άφησε ενδιαμέσως πολλών σταυροδρομίων...Νύχτα από τις 6 το απόγευμα.Ερημιά.Κι εγώ έπρεπε να γκαζώνω για να μη σβήσει η μηχανή. Βρουμ,βρουμ...
Είναι παράξενο με τι βάζουμε τα κλάματα μερικές φορές.Με κάτι ηλίθια,ασήμαντα πράγματα.Είναι ακόμη πιο παράξενο σε ποιους τηλεφωνούμε εκείνες τις ώρες κι είναι ακόμη πιο παράξενο ποιοι τελικά βρίσκονται δίπλα μας και μας βοηθούν...
Πέρασα τη "γραμμή".Κατά πολλά μέτρα μπήκα μέσα και πέεερα,στο άπειρο κι ακόμα παραπέρα."Γραμμή" με τους φίλους μου λέμε το σημείο όπου παύει να λειτουργεί η λογική κι αρχίζει η τρέλα.
Σε μια κοινωνία όμως τρελά εκμαυλισμένη(λατρεύω αυτή τη λέξη...),ίσως η τρέλα να σημαίνει την επαναφορά στην πραγματική λογική,στην αλήθεια.
"Χοπ αν κάνω δεξιά
πέφτω πάνω στη ροδιά
Χοπ αν κάνω αριστερά
πάνω στη βατομουριά"...
Μελοποιημένο ποίημα του αγαπημένου Ελύτη
Μας κόλλησε σήμερα στο σχολείο.Το τραγουδούσαμε καθώς κάναμε αλματάκια πάνω σε κάθε σκαλί.
Ως παιδιά;Ως τρελοί;Λένε πως οι αληθινοί δάσκαλοι δεν γερνάνε ποτέ...
Αναρωτιέμαι τώρα για ένα άλλο τραγούδι, περί μικρού καραβιού που έμενε αταξίδευτο.Πώς έμενε αταξίδευτο κι έκανε ένα μακρύ ταξίδι; Και καλά το έκανε...πώς σώθηκαν όλες οι τροφές;γιατί δεν έμπαινε σε κανένα λιμάνι;
Κανιβαλέισον κατάσταση,αλληλοφάγωμα,πάντα ο πιο μικρός κι αθώος την πληρώνει.Φρικαλέο & το κλείσιμο του περίφημου άσματος..."αν μας αρέσει αυτή η ιστορία να την ξαναπούν απ την αρχή";...Τώρα ποιος είναι ο τρελός;
Το αμάξι δεν είχε λάδια.Χάνω κι εγώ,χάνει κι αυτό.Αρνούμαστε τους δρόμους μιας Καλιφορνικέισον κοινωνίας.
-Γυναίκα,ουχί ανήρ.Μάνα κι όχι πατέρας.
Μου δόθηκε τηλεγραφικά,καθώς λουζόμουν, μέσω της γέφυρας χάσματος γενεών.
...Μια εξιλέωση,ένα αλάφρωμα,πολλές ευχές να σβήσουν τα αναθέματα,να επέλθει ίαση...Είναι ανακούφιση η στήριξη.Είναι λύτρωση η συγχώρεση.
Σας το'πα;Με λένε Φιλιέττα κι είμαι καλά.
@Φιλιέττα
+blog.jpg)
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου