Η δίαιτα του καρότου

Πολλές φορές με απασχόλησε το κατά πόσο συντελώ....στη δημιουργία τεράτων-φυσικά όχι ιερών-καμία σχέση-
Ένα το έχω δημιουργήσει στανταράκι,έκανα βέβαια κάποιες επανορθωτικές κινήσεις,αλλά μετά από τόσα χρόνια που το κακομάθαινα, πόση απόδοση να έχουν;
Θα μου πείτε τι εστί "τέρας".Ε,τι εστί;Όλα αυτά που φοβόμαστε σε σχέση με τους άλλους,διάψευση όλων ή των περισσότερων ιδεών που είχαμε σχηματίσει για αυτούς  και μάλιστα εμφανιζόμενη με σάρκα και οστά.Η σάρκα και τα οστά μας είναι οικεία,το "ΤΈΡΑΣ" όμως αποτελεί για εμάς μεταφυσικό φαινόμενο.
Το θέμα είναι πως η εμφάνιση του τέρατος γίνεται ακαριαία κι απρόβλεπτα.Δηλαδή θυμάμαι κάποτε σε μια συζήτηση με φίλους προβληματιζόμασταν λέγοντας:"Καλά πώς έγινε ο/η τάδε έτσι;" ή "Πώς γίναμε έτσι με τον/την τάδε;" ή..."Πώς μας/μου φέρεται έτσι;"..
Τότε λειτουργεί το flash back...(άσχετο,μου αρέσουν πολύ τα flash, από τη μια λειτουργούν για να δώσουν λάμψη στις φωτογραφίες φωτίζοντας τα σκοτεινά σημεία κι από την άλλη δείχνουν πως τα πού να στρίψεις δεξά ή αριστερά)δηλαδή λες:"Καλά,πριν από κάποιο χρόνο(χρόνια) λεγόταν αυτό και γινόταν εκείνο,τώρα γιατί βλέπω έναν/μια Φρανκενστάιν;Τι να κάνω;"
Πρακτικά παραδείγματα τερατογένεσης για να γίνει κατανοητό και για το τί μιλάμε:

• Ο/Η καλύτερή μου φίλος/-η μου κρύβει σημαντικά γεγονότα της ζωής του/της,ενώ πριν μου τα έλεγε όλα,λέει ψέματα ή μισή αλήθεια(=τη σιχαίνομαι,θεωρώ ότι είναι η διπλωματία του χειρότερου είδους ψεύτη).
• Παρόμοια παραδείγματα μπορούμε να βρούμε και στις υπόλοιπες μορφές σχέσεων, λόγου χάρη στις ερωτικές(αδιαφορία,έλλειψη ερωτικού ενδιαφέροντος ή ρομαντισμού,ψυχρότητα etc. etc.).

Το μυστικό λοιπόν του γιατί αργούμε να συνειδητοποιήσουμε την τερατοποίηση είναι πως γίνεται αργά,πολύ αργά,δηλαδή λέω... έως βασανιστικά αργά,σαν το μαρτύριο της σταγόνας,της μαύρης,βεβαίως βεβαίως.
Το ξέρετε το "Μέχρι πού με παίρνει;".Τα εν γενέσει τέρατα αυτό χρησιμοποιούν.Είναι το μότο τους.Προχωρούν πολύ αργά με τη μέθοδο καρότο -μαστίγιο.Στην αρχή για παράδειγμα νομίζεις ότι είσαι στον παράδεισο του Βugs Βunny .Βουνά εμφανίζουν στα πόδια σου,ατέλειωτα βουνά,ίσαμε με τον Όλυμπο ένα πράγμα, από καρότα,πορτοκαλί- πορτοκαλί...ζουμερά,φρέσκα.
Και μετά τρως μια ελαφριά φαπίτσα."Ε,δεν μπορεί" λες θα γλίστρησε το χεράκι.Να σου πάλι τα καρότα...Φαπ ξανά, φαπ φαπ δυο....
Και βρίσκεσαι να κοιτάς τις μελανιές και να αναρωτιέσαι πώς αποκλείεται να στις έκανε ο /η λατρεμένος-η καροτοδότης(κολλητός,-η,ζουζουνάκος-νίτσα σου).Κι όμως,sorry, από εκεί την έφαγες.
Γιατί;Ιδού η απορία.Ας την απαντήσουν οι καροτοδότες. Εμείς είμαστε στην άλλη κατηγορία,(τα πολλά λόγια τελικά είναι η πραγματική φτώχεια όχι η δική μας,αλλά αυτών που δεν καταλαβαίνουν με τα λίγα).
Εμείς δημιουργήσαμε τον/την καροτοδότη.
Εμείς γεννήσαμε το τέρας.
Τη στιγμή που ανεχτήκαμε εκείνο εκεί το πρώτο "φαπ","Ώπα " είπε ο/η Τερατοπαραλίγο,"εδώ τα θέλει"..και τσουπ ...γεννήθηκε ο/η Τερατοακριβώς.
Μια φίλη πριν τέσσερα -ακριβώς-χρόνια,γι αυτό και όλοι αυτοί οι προβληματισμοί ως προσωπική επέτειος της mine  

Independence Day,μου είπε :"Δεύτερο φαπ" δεν έχει.Στο πρώτο να έχεις φύγει".

To τηρώ & παρατηρώ...Aν και μου έχει μείνει μια εξάρτηση προς τα καρότα,(μπορεί να θαμπωθώ αρχικώς),αλλά μετά έχω γίνει Beep beep ...& μη με είδατε.
Η δίαιτα του καρότου;Σωτήρια!!!Γλιτώνεις τα μαστίγια, αποφεύγεις να γεννάς και τέρατα & δε θα χρειαστείς και σιδεράκια.
@Φιλιέττα